Makrootje gedaan met Broertje. Broertje gewonnen. Ah jaaaa, nu ik mijn sigaretten er niet meer vind, kan ik niet meer winnen, hé.
Ik ben een beetje aan 't spelen op de computer als plots : Ding ! Dong ! Oh, wie komt mij een bezoekje brengen ?
Staat er een zwarte medemens aan de deur die mij een pakje in de handen duwt en mij wil laten tekenen voor ontvangst. Yep, 't was een grote kartonnen omslag. Met mijn metsersoog kon ik zien dat de envelop 40 x 25 x 2 cm was. En jawel, geadresseerd aan ... Elleke Bennekens in Everberg !
Ik geef de omslag terug aan de lieve man en zeg : Neen, hier staat Everberg (wijs op het adres op de omslag) en hier is het Leefdaal (wijs met mijn vinger naar de grond). En Everberg (wijs op de omslag) is daar (wijs ergens in de richting van Everberg). Waarop hij : Ah ja, Everberg (en hij wijst ook achter zijn rug). Et voilà ! Pakjes probleem (hopelijk voor eens en voor altijd) opgelost !
En ja, het moet gezegd : ik moet mij DIK verontschuldigen bij De Post en aanverwanten. De vorige pakjes waren dus ook gebracht door een koerier, die mij nooit thuis vond en ze dan maar in de bus propte. En ik heb die dan zomaar in de postbus gestopt !!!
S O R R Y, Tante Pos ! (ik hoop wel dat De Post de vorige pakjes op zijn minst aan de afzender terug bezorgd heeft ... Moet ik dat eens aan Elleke gaan vragen ?)

Dinsdagavond, als ik thuis kom van kantoor, vind ik een pakje in de bus. Yeah !

Het is 2 cm dik, 40 cm lang en 25 cm breed. Het kon eigenlijk niet in de bus en dus had de postbode de bovenste 10 cm enigszins platgedrukt en omgeplooid, en het hele geval in mijn brievenbus gepropt. Nà, was hij toch mooi zijn pakje kwijt …
Mijn geluk was echter van korte duur. Een pakje ? Voor mij ? Vergeet het maar : straatnaam en huisnummer waren juist maar de gelukkige ontvanger was Elleke Bennekens in … Everberg ! Tiens, voor die mensen in Everberg met “mijn” straat en nummer heb ik in het verleden nog al leveringen gehad, hé ? Remember, enkele jaren geleden, een verhuiswagen met zetels, bijvoorbeeld, en mensen die een grafzerk kwamen kiezen …
Bon, woensdagochtend op weg naar kantoor, stop ik bij de postbus aan het einde van de straat (wordt gelicht om 10:00 u) en besluit het pakje daarin achter te laten zodat Elleke alsnog haar pakje zal krijgen. Yep, dat werd dan ook weer proppen, hé : de postbus is wel hoog en breed maar niet diep genoeg voor mijn retourzending. Maar wat de postbode kan, kan ik ook ! Ik prop het geval erin, het blijft natuurlijk bovenaan vastzitten, en ik schuif het dan wat opzij zodat andere mensen hun post ook nog in de postbus zouden kwijtraken.
Woensdagavond na kantoor, draai ik de straat in en wat zienik ? Het pakje steekt nog altijd half voor de postbusopening ! Heeft de postbode de bus niet gelicht of heeft hij dat pak daar bovenaan gewoonweg niet zien zitten ?
Bref, vanmorgen besluit ik, dat dit een mooi verhaaltje is voor mijn blog. Voor ik begin met schrijven, ga ik met een meetlat even mijn brievenbus opmeten. Ah jaaaaa, ne mens moet een beetje juiste dingen schrijven, hé. Het deksel van mijn brievenbus staat wat omhoog. Oh, 10 uur en de post is al geweest ? Da’s vroeg !
En wat zienik ? Er zit … een pakje in mijn brievenbus !!! Neen, niet dat pakje van gisteren. Dacht ik ook wel even want dit pakje heeft dezelfde afmetingen maar in plaats van een doos is het deze keer een 2 cm dikke envelop. En, jawel, toch ook weer een pakje voor … Elleke Bellekens !
Wat moet ik nu doen ? Ik denk dat ik ga wachten tot de opening van de postbus aan het einde van de straat weer vrij is (ik moet er straks toch langs, ben eens benieuwd …) en dan steek ik ook deze envelop er weer “retour” in.
En ik kan misschien eens vragen aan De Post of ze mij op hun loonlijst willen zetten. Al de jaren die ik hier nu al woon heb ik toch al aanzienlijk wat verkeerde leveringen in de juiste bussen gestoken …

Mag je in de supermarkt 1 of 2 tomaten van een tros trostomaten aftrekken ?

Bij het boodschappen doen eindigde ik bij de groenten. Ik wou enkele tomaten maar er lagen alleen voorverpakte (per 6) en trostomaten (ook met 5 of 6 tomaten aan elke tros). Ik was met mezelf aan het overleggen wat ik zou doen toen er een meneer aan de tomaten stopte.
Ik dacht : zodra die man weg is, haal ik een vandalenstreek uit en trek enkele tomaten van een trosje af. Maar die man bleef maar staan dubben ... Ja, dan wist ik het wel. Hij had waarschijnlijk hetzelfde probleem als ik.
Dus ik zei : "Zou je daar enkele tomaten mogen aftrekken ?" Waarop hij : "Sorry ?" 't Was een engelsman ... Ik ging verder in het engels en, ja hoor : hij had maar twee tomaten nodig. Ik vroeg of hij met mij een trosje wou delen ? "That would be nice". Ik mocht kiezen welke tomaten ik wou want hij ging een salsa maken en dan had dat zo geen belang.
Ik koos drie tomaten, hij nam de twee die overbleven. En hij zei nog : "I feel like a thief !" Goe gelachen en twee tevreden klanten ... Meer moet dat niet zijn, hé ?

En dan nog een waarschuwing : 't is weer niet de moment om door Kortenberg te rijden. De Achterenberg is volledig afgesloten. De omleiding stuurt je langs de Sterrebeekse steenweg en dan het veld in naar het Hoogveld. Alleen waren ze vanmorgen, aan het begin van dat baantje door het veld, nog druk putten aan het opvullen met een buldozer. En de auto's wilden er reeds langs alle kanten door. Bwa, een beetje wachten en hoffelijk zijn. Dan gaat dat ook, hé ?

Met Nieuwjaar heb ik een nieuwe tandenborstel in gebruik genomen. Mijn flashy blauwe tandenborstel was (in mijn ogen) nog niet versleten. Vergeleken met een nieuwe zag die er nog heel goed uit. De haartjes waren een beetje dunner maar ze stonden nog mooi recht en hij poetste nog goed, ondanks het feit dat ik hem toch al enkele jaartjes aan het gebruiken was.

Ja, ik weet het ... Zolang mag je niet met een tandenborstel doen. Maar 4 tandenborstels per jaar ??? Neen, hoor. Daar doe ik toch ook niet aan mee.

Tijdens de laatste weken van vorig jaar was mij echter opgevallen dat er piepkleine blauwe spikkeltjes zaten in de tandpasta die ik in de pompbak uitspuwde. Dus ik dacht dat mijn blauwe tandenborstel zijn pluimen aan het verliezen was en nam een nieuwe : een fluo-oranje met fel groene tekeningen. (ik heb, heel lang geleden, zo eens een 5-pak flitsende tandenborstels gekocht)

Ik poets al een jaar afwisselend met Sensodyne en met Colgate, kwestie van gewenning tegen te gaan en in de hoop mijn tanden een tintje lichter te krijgen. Dus nu is de vraag : zijn mijn tanden "nog" witter, sinds ik die nieuwe tandenborstel gebruik ? Maar neen, gij !

Doch wat zag ik, begin januari, heel toevallig ? ... Het was mij eerder nog niet opgevallen ... Ik moet die dag eens een heldere ochtend gehad hebben ...

In de Colgate tandpasta zitten ... piepkleine blauwe spikkeltjes ... !!!
Man, man, man ...

Allez, ik gebruik nu toch een nieuwe tandenborstel. Dat was wel eens nodig, hé ...

Oeps ! Da's weer lang geleden ... Sorry, maar ik kan geen beterschap beloven, hoor ! Misschien als ik gepensioneerd ben ?
Maar goed. Ik wou u even laten meegenieten van mijn vis-experiencie ...
Ik had overlaatst bij Mykene vis met tartaarsaus besteld. Ja ! Ik heb het eindelijk gedaan : vis bestellen op restaurant ! En het was een groot succes. Lekkerrrrrr !
Dus zocht ik een recept voor tartaarsaus op en ging ik zelf eens experimenteren. Zeewolf gekocht en alle nodige ingrediënten voor de tartaarsaus. Er staat nu bieslook en peterselie op mijn vensterbank. Mooi ! Ben eens curieus hoelang die gaan overleven ...

Mijne "cuisson" van de zeewolf was perfect, al zeg ik het zelf : de vis bleef mooi heel en toch viel hij in schellekes uiteen als je er met je vork in prikte. De zelfgemaakte tartaarsaus was ook héél lekker. Volgende keer misschien een beetje minder dragon ... Ik ben niet zo een dragon-persoon, ziet ge.
Maar de kater kwam achteraf ... Het experiment vond plaats op vrijdag. Het is nu maandag en ... mijn keuken ruikt nog altijd naar vis !
Ge kunt niet zeggen dat ik niet mijn best gedaan heb om dat te vermijden. Na het verorberen van de vis heb ik dadelijk alles wat met vis in aanraking gekomen was afgewassen. De volgende dag heb ik de rest van de afwas gedaan. Het was pertang nog niet de moment : ik had maar 2 borden, een tas en wat messen en vorken. En ik heb de spuitbus gehanteerd dat het niet mooi meer was.
Zaterdag kwam Kozze Frank mij halen voor de kwis. Hij vond niet echt dat er een visgeur in de keuken hing, zei hij ... Zondag heb ik een steak gebakken (voor bij de rest van de tartaarsaus) met kroketjes erbij. In de hoop dat de geur van de kroketjes het zou overnemen van de vis. Daarna heb ik de dampkapfilter in de sel de soude gelegd. Die blinkt weer als nieuw. En 's avonds heb ik een geurkaarsje laten branden in de keuken.
Vandaag heb ik alles klaar gemaakt voor een Ensaladilla Russa (met dank aan Kozze Frank voor het recept) : aardappels gekookt, en boontjes, en erwtjes en bloemkool. Dat gaf een mega-stoomontwikkeling in de keuken. Ik had dus gehoopt dat dàt de visgeur zou verdringen.
Vergeet het maar ... De zeewolf is here to stay ! Man, man, man ...
Er is natuurlijk nog wel een andere mogelijkheid die ik niet over het hoofd mag zien : die visgeur zit in mijn koppeke. Ja, en hoe krijgt ge visgeur uit uw hoofd ? Voer voor psychologen ???

RARE DAG VANDAAG ...
Opgestaan met zaterdaggevoel : niet moeten gaan werken, weinig verkeer op straat. Maar dan daagt het toch : het is vrijdag ! En een lang weekend voor de meesten.
9.30 uur : rug speelt op ... Wat rondgelopen ... Ontbijt genomen ... Rug wordt erger ... Pilletje genomen en weer "plat" gaan liggen. Verder gelezen in "The Secret Garden" : heel leuk boekje !
Om 12.00 uur toch maar opgestaan en nog wat rondgelopen. Rug voelt iets beter aan. Boodschappenlijstje vervolledigd : het is vrijdag dus zal ik ook maar naar de post en naar de apotheker gaan. Douche genomen. Voel mij helemaal goed nu en ben klaar om boodschappen te doen.
Echter terug in zaterdag-mode gevallen en ben verbaasd als ik wegrijd : tiens, er zit iets in de bus. Zouden ze reclame gebracht hebben ?
Bij Delhaize : weinig volk. Ah jaaaaa, het is lang weekend en zo'n prachtig weer. Iedereen zal wel met congé zijn. Post en apotheker zijn "uitgeveegd" vanwege nog altijd dat zaterdaggevoel. En op zaterdagnamiddag kun je bij de post of bij de apotheker, toch niet terecht ?
Terug thuis, postbus leeggemaakt : verdorie, gewone post. 't Is dus toch vrijdag ! Allez, de postzegels en de apotheker zullen voor volgende week zijn.
Boodschappen uitgeladen. Voor nu dadelijk heb ik lekkere mushi-mushi (melk-)sandwiches met kippensalade. En ik ga fleus een lekker Orlof gebraadje maken. Ne keer met Bourgondische aardappeltjes en morgen (of overmorgen) met kroketjes ... njam, njam ...
Portootje uitgeschonken, computerspelletje klaargezet om te spelen en ... wettewa ?
't Kan mij eigenlijk niet schelen welke dag het vandaag is !!!

KNOTS - BOEM - PATAAT !!!

Ik moest vandaag maar een half dagje werken, dus om 12.30 reed ik op mijn gemakske naar huis. Bij het oversteken van de Leuvensesteenweg ging er echter iets mis ... Ik wou gewoon rechtdoor, naar Sterrebeek, maar er stonden auto's klaar om af te slaan naar Brussel en die ene had mij toch wel niet NIET gezien zeker ! Dus, ik kom af, hij rijdt door ... KNOTS - BOEM - PATAAT !!! En Meutje had een déjà-vu (december 2006, kruispunt Vrebos - Moorsel - Coige).

De jongeman krijgt zijn auto nog aan de kant gezet, ik kan mij ook op de zijkant van het kruispunt zetten, en hij komt dadelijk naar mij toe gelopen : "Gaat het mevrouw ? Hebt ge niets ? Ik had u niet gezien, het is helemaal mijn fout !" Wij plegen enkele telefoontjes en beginnen de papieren in te vullen. Onze beide depannagediensten hadden verwittigd dat de wachttijd ongeveer een uur zou zijn.

De vriendin van de jongeman komt toe, samen met haar (of zijn ?) vader. Wij vragen ons gezamenlijk af of onze depannagediensten wel een vervangwagen zullen meebrengen ... Kortom, alles verloopt in de best mogelijke condities. Niemand wordt gehinderd. En wij blijven dus gewoon staan wachten. "Ah, gij zijt van Leefdaal ? Da's bij hem in de buurt : hij is van Heverlee ..." Gezien de omstandigheden, is het tamelijk gezellig.

Plots stop er een politiewagen op de steenweg. Mevrouw Politie komt eens kijken wat er gaande is. Daar wij de papieren al ingevuld hebben, kan zij niet veel meer doen. Behalve het verkeer in de war sturen, denk ik dan zo ... Want op-een-ik-en-een-gij is gans het kruispunt in de "wezzel" ! :-D Er stopt nog even een andere politiewagen, maar na een korte conversatie met de eerder ter plaatse gearriveerde collega, vertrekt die weer snel. Mevrouw Politie raadt ons nog aan om onze wagens op de bushalte te duwen (de mijne rijdt nog maar het klinkt niet mooi, die van mijn tegenbotser moet écht geduwd worden), ondertussen zal zij nog op de steenweg blijven staan om het verkeer tegen te houden.

Exit politie. En het verkeer kan weer vlotjes door.

Beide depannages arriveren terzelfdertijd, zonder vervangwagen. Mijn VAB-man vertelt mij dat ik met hem mee moet rijden om een vervangwagen. Wij doen de toer van Zaventem (hun computer lag even plat en dus ging de depannage-man af op zijn intuïtie). Die mannen hebben dus echt overal vervangwagens staan ! Chapeau !!! Uiteindelijk werkte de computer weer en konden we een wagen gaan ophalen in de Weiveldlaan. Toen wij terug over het kruispunt van het ongeval reden, was de andere wagen net op de depannage-wagen geladen. Ik kan u maar 1 ding zeggen : VAB = OK !!!

Mijn geäccidenteerd autootje en ik - met de vervangwagen - kwamen bijna gelijktijdig aan bij de garage. De schade aan mijn wagen is blijkbaar niet zo erg (mijn tegenbotser daarentegen ... ik heb er eigenlijk een beetje compassie mee ...). Ik mag de vervangwagen houden tot maandag en vanaf dinsdag zal de garage zorgen dat ik mobiel blijf. De verzekering zal rechtstreeks aan de garage betalen. Hoef ik dat ook al niet voor te schieten, gelijk vorige keer.

Allez, 't valt allemaal nog mee, zou ik zo zeggen.

Pittig detail : thuis Skype ik met Broertje en hij vraagt mij welke vervangwagen ik gekregen heb. Mijn antwoord : een middelgrote, grijze auto met 4 deuren ... Het logo dat ik op het stuur zag staan kende ik wel maar ik kon er geen naam op plakken. Dus, om Broertje toch een antwoord te kunnen geven, ben ik even gaan Googlen naar logo's van automerken. Met rode wangetjes heb ik Broertje kunnen melden dat ze mij een ... Mazda gegeven hadden !!!! En zeggen dat ik 10 jaar met een Mazda gereden heb.

Ja, daar ben ik toch wel een klein beetje beschaamd over :-D

GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL !!!

Ik ben het nieuwe jaar alvast goed begonnen.
Gisteren was het dan zo ver : ze kwamen (eindelijk !) mijn electrische garagepoort installeren. Dat heeft wat voeten in de aarde gehad : besteld begin september, eerste maal plaatsing voorzien in november. Pech, er was een werf uitgelopen en het zou later worden. December werd dan vooropgesteld. Ik een beetje nerveus : met die sneeuw en zo. Maar ook de garagepoortgoden hadden er hun zegje in : er waren enkele plaatsers ziek. Uiteindelijk werd mij 10 januari beloofd. En jawel, gisteren om iets voor 8 uur, toen ik net mijn wagen ijsvrij aan 't maken was om hem op de straat te kunnen zetten, stopte het camionetje van Moeys voor de deur (neen Zus, het lijkt in niets op dat camionetje van uw buur ;-) ). De takken van mijn bomen hingen wat in de weg, dus de man moest zijn auto op straat laten staan. Maar die jonge gast zag daar geen probleem in. Om 20 na 8 had ik het meeste uit de garage naar het terras versleept. Man, man, man ... zoveel rommel een mens door de jaren heen kan verzamelen ...
En toen is de garagepoortman er aan begonnen. 't Was berekoud dus heb ik hem de ganse tijd flink van koffie voorzien. Op de middag was de poort geïnstalleerd en kreeg ik een demonstratie van de werking. Knopje indrukken : poort open, knopje indrukken : poort dicht. De man zou dan gaan eten en daarna terugkomen om alles met siliconen op te spuiten.
Om een lang verhaal kort te houden : om drie uur 's namiddags had ik alles weer netjes opgestapeld in de garage, met de plechtige belofte aan mezelf om nu echt eens werk te maken van een grondige "opkuis". De man had mij ook gezegd om de poort zeker nog tot 's avonds niet helemaal dicht te doen. De siliconen moesten nog even uitdrogen. Hij toonde mij hoe ik de poort nét op het laatste nippertje kon stilzetten, zodat de bovenkant niet helemaal tegen de siliconen drukte. Na veel vijven en zessen is mij dat gelukt (ik stopte altijd te vroeg of te laat - amaai, dat moteurke heeft al serieus mogen draaien ...) en ik heb de poort dan maar de ganse nacht op een spleetje gelaten. Vanmorgen zag het geheel er prachtig uit en de poort is nu fatsoenlijk dicht. En ikke blij, blij, blij !

In december had ik "Walk & Talk 0" besteld bij Telenet : geen abonnementskosten en je gesprekken worden bij op je factuur gezet. Je hoeft je dus geen zorgen meer te maken of je nog genoeg krediet hebt en, in mijn geval, of je krediet niet gaat vervallen. Vorige week had ik activering gevraagd, met nummerbehoud, op 11 januari. Ah jaaaa, ik wou niet meemaken dat mijn telefoon op 10 januari - dag van de poort ! - ergens tussen twee werelden zou zweven. Ik herinner mij nog van op kantoor hoe pijnlijk zo een overschakeling van de ene naar de andere provider kon verlopen.
Maar de technologie heeft ondertussen niet stilgezeten, natuurlijk. Vanmorgen om 7 uur kreeg ik een SMS : mijn netwerk zou binnen de twee uren uitvallen. Dan was het tijd om mijn nieuw simmeke in de telefoon te steken. Toen ik om half tien weer wakker werd (lekker uitgeslapen, vandaag !) had ik inderdaad geen netwerk meer. Nieuw simmeke in de telefoon gezet, PIN code ingebracht et voilà : Meutje belt nu over Telenet !

Een nieuw jaar, een nieuwe Meut ? Dat moeten we nog afwachten ...
:-D

Zaterdagnacht om 2 uur zijn de laatste kaarters vertrokken. Om 4 uur had ik uitgeborsteld en alles weer op zijn plaats gezet.
Aangezien ik nog enkele dagen niet moet werken, was het plan als volgt : zondag NIETS doen ! Geen zondagse klusjes (boven swifferen), geen afwas ... Maar de goden hebben er weer anders over beslist.
Zondagmiddag bleek dat ik vanwege mijn rug niet zo goed kon zitten. Na een beetje onverrichter zake rondgelopen te hebben, dacht ik : allez, ik zal de glazen al maar afwassen. En jawel, van 't een komt het ander. De ganse afwas heeft eraan moeten geloven. En ik heb boven geswifferd. En ik heb nog een donkere was gedaan.
Mijn rugje is perfect in orde. Ik heb namelijk gemerkt dat ik mij veel beter voel als ik in beweging blijf. Ik weet het ... Dat ne mens zo oud moet worden om een beetje "verstand" te krijgen ... Zucht ...

Nog een curieus detail. Vanmorgen ging ik iets in de garage in de vuilbak gooien. Toen ik daar aankwam kreeg ik echter natte tenen ... :-O
Ik was al bang dat er iets met de wasmachine misgelopen was. Ah jaaaaa, vorige week hadden ze maar weer eens het water afgesloten zonder te verwittigen. De leidingen zaten vol lucht en vorige week deed mijn wasmachine héél raar.
Maar neen, het slootje water kwam uit mijn kleine drankkoelkastje. Ik was mij mentaal al aan 't voorbereiden op een nieuw koelkastje. Dit antiek gevalletje heb ik tenslotte al 40 jaar. Cois heeft dat bij Krefel gekocht voor ons moeder, nog vóór Lieve en Cois getrouwd zijn. Reken maar uit.
Bij nadere controle bleek echter het ontdooien-knopje ingedrukt te zijn. Wie dat knopje ingedrukt heeft weet ik niet. Maar : welbedankt mysterieuze knopjesdrukker ! 't Was inderdaad nodig dat mijn koelkastje weer eens ontdooid werd. :-D

Achterbuur heeft zijn houtstapel weggenomen van de afsluiting. Nu ga ik Martijn de Steenmaarter misschien niet meer terugzien ? En zijn alle muisjes nu ook opgeschrikt ? Maar ik heb toch wat entertainement gehad bij het verwijderen van de houtblokken ;-) Toen het hout opgestapeld werd, wankelde de afsluiting eigenlijk al een beetje. Nu, met het wegnemen van het hout, ging de ganse aflsuiting tegen de grond. Sorbonne, de hond van de achterburen, had dadelijk de ontsnappingsmogelijkheid gespot en kwam mijn tuin exploreren. Ikke ? Ik kon mij daar niet mee bezighouden, nietwaar ? Ik was koken-eten aan 't spelen. Ah jaaaaa ... Vanaf morgen moet ik gaan werken ! Dus hebben de houtblokverwijderaars er echt wel hun werk mee gehad om Sorbonne te vangen en terug in de tuin van de buurman te krijgen. Dat was best wel grappig.
Ondertussen heb ik gevulde paprika's en witloof met gehakt klaargemaakt. Kan ik de rest van de week van leven. Alleen mag ik niet vergeten om zaterdag boodschappen te doen. Want maandag zullen de winkels gesloten zijn, natuurlijk ...

Ziezo, ik heb mijn PMD vandaag even uitgelaten ... Ondertussen staat hij weer braafjes in de garage.
Zoals enkele keren per jaar, had ik vanmiddag mijn autootje volgeladen met mijn kattebakzakken vol PMD. 't Was weer een hele hoop want het is een lange winter geweest. En in de winter kan ik moeilijk uit de garage vanwege dat de poort dan winterdicht gemaakt is.
Mijn vriend van het containerpark wist mij echter te vertellen dat we vanaf nu onze PMD ook in blauwe zakken moeten aanbieden in het containerpark. Ah jaaaaa, het moet opbrengen, hé. Ik ben dus maar onverrichter zake terug naar huis gegaan en heb de PMD weer in de garage gezet.
Dan denkt ne mens dattem goe bezig is ... Neen, gij ! Als ge zelf wat kunt uitsparen, zijt ge NIET goed bezig. Betalen zult gij ! Bijvoorbeeld ook, als ge minder electriciteit probeert te verbruiken : nog méér betalen zult gij !
Dat begin ik nu beetje bij beetje te begrijpen. Ja, ik weet het : het verstand komt niet voor de jaren ... Zucht ...
Miljaarde ! ... Ik was net naar Delhaize geweest om een broodje te kopen (bakker was gesloten op het middaguur, niet aan gedacht). En nu pas realizeer ik mij dat ik geen blauwe zakken meegebracht heb !
O.K., nu ben ik ECHT héél viesgezind ...

De natuur is mooi ... OK. Maar ...
Vanmorgen moest ik om 9 uur bij de kapper zijn. Om halfnegen wou ik vertrekken maar mijn autootje wilde niet starten ! Ik heb de kapper afgebeld en vroeg dan aan de garage of zij eens konden komen kijken.
Om negen uur was de garageman er al. Hij probeerde ook eens te starten en keek dan onder de motorkap. En ... daar haalde hij een stuk kabel uit van 20 cm lang en 1 cm dik : aan beide kanten was die kabel gewoonweg doorgeknaagd. De garageman wist dadelijk hoe laat het was : boommarters !
Wel, inderdaad. Twee weken geleden hebben ze in de garage al een nieuwe sensoreneenheid in mijn Kaatje moeten plaatsen (150 euro). Aan de kabels hadden ze venijnige knaagspoortjes waargenomen.
Omdat ik dacht dat het toen om muisjes ging, had ik muizenvergif gekocht. Ik heb er echter maar 1 zakje van uitgestrooid : ik kreeg het niet over mijn hart ... Dus, als er iemand muizenvergif nodig heeft : ik heb nog een volle doos staan ... :-(
Bon, niet gepanikeerd. Er zou een toestelletje bestaan dat ze onder de motorkap kunnen plaatsen en dat op regelmatige tijden een signaaltje uitzendt, zodat de knagertjes in hun ondeugende werk gestoord worden. Ondertussen ken ik de prijs van het apparaatje : 180 euro ...
En nu heb ik dus ook de bevestiging van de mysterieuze geluiden die ik op het dak hoor als ik 's avonds TV kijk of in mijn bed lig. Enkele collega's hadden mij al gezegd dat dat wel eens boommarters zouden kunnen zijn.
Bij deze dus : ik heb nu ook boommarters in mijn tuin !

Zo, Donald is weg ... Hopelijk heeft hij ondertussen een mooie vijver gevonden en is hij niet naar de eendenhemel vertrokken.
Gisterenochtend ging ik iets uit de auto halen. Oeps ! Daar zat een eend achter de auto ! Zo een wilde, weet ge wel, met een groene kop. En toen ik dichterbij kwam ging ze naar de straat toe. Aai ! Dat kunnen we niet hebben, nietwaar ? Vooral omdat ze er niet al te briljant uitzag : een beetje "scruffy", helemaal niet alert ... Ze ging met kleine kwaakjes gewoon een beetje verder weg van mij.
Ik terug gauw naar binnen, wat brood snijden om een broodspoor te leggen van aan de auto naar de achterkant van de tuin. Geen avans, jong ! De eend bleef gewoon achter de auto zitten.
Broer ging mij straks komen halen voor een Makrootje, dus Skypte ik hem : "Pazzop als ge straks langs komt ! Er zit een eend op de oprit. Probeer ze naar de achterkant van de tuin te jagen."
Terwijl ik op broer wachtte, bedacht ik een andere strategie : met mijn laarzen aan maakte ik een "omtrekkende" beweging. 't Is te zeggen, van aan de voordeur ging ik, via het kapelletje, de straat op naar de oprit, in de hoop zelf de eend naar achter te kunnen jagen. Helaas ! Toen ik op de oprit aankwam was er geen eend te bespeuren.
Een tijdje later werd op de terrasdeur geklopt : broer was gearriveerd, hij had de eend in het gras aan de veldkant zien zitten en het was hem gelukt om de eend tot achteraan in de tuin te jagen. Nu maakte de eend een "omtrekkende" beweging en ging naar de kant van het bosje. Broer mankeerde niet en raapte mijn broodkruimelspoor bijeen om het voor de eend te gooien. Het beestje had precies honger want het pikte gretig naar de gevallen broodkruimels.
Broer en ik gingen gezellig samen naar de Makro en toen we thuis kwamen zat eend er nog altijd. Ze zag er nog niet veel frisser uit en we hadden ook al gemerkt dat haar ene oog wit was ... Zag er niet goed uit, dus. Ik had geen brood meer maar broer maakte wat beschuit nat en verkruimelde die voor de eend, terwijl ik hem een schotel met water bracht.
De rest van de namiddag heeft eend - die broer ondertussen Donald gedoopt had - aan de "bosjeskant" van het huis doorgebracht : veel drinken en de geweekte beschuit opeten die ik hem af en toe nog toegooide. Maar verder zat er niet veel leven in, vond ik.
Toen begon het te gieten en vond ik Donald achteraan in de tuin, zittend met zijn kop in de klimop en de rest van zijn eendenlijf in de regen. Man, man, man ... dat was een treurig zicht ... Maar wat kon ik doen ? Ik was al gaan zoeken bij Vogelbescherming : die willen blijkbaar alleen maar gewonde roofvogels. Dierenbescherming ... Vogelopvangcentrum ... Nergens vond ik een link "Ik heb een zieke eend gevonden !"
Maar toen de regen voorbij was kwam er precies schot in de zaak : Donald begon zijn veren te verzorgen, zijn vleugels uit te slaan, hij pikte naar het gras, dronk nog wat en liep al wat dapperder rond ! Dat "wit" aan zijn oog was ook weg. Misschien was dat wel een beschermvliesje dat hij er eerder zelf over getrokken had ?
Rond negen uur 's avonds, toen ik mijn PC ging uitzetten, zat hij nog naast de drinkbak die ik er voor hem gezet had. Maar een goed kwartier laten was hij verdwenen. En vanmorgen kon ik hem ook nergens meer bespeuren ...
Toen ik deze namiddag thuiskwam van kantoor heb ik een grondige inspectie gehouden van de tuin en : geen Donald meer ! Ook op de straat zag ik geen aangereden eend. Oef !
Ik hoop dus dat hij - misschien wel ergens in de buurt ? - een gezellige vijver gevonden heeft.

Ziezo, er staat een nieuwe wasmachine te blinken in de garage ! Mijn vorige machine heeft - na 23 jaren - de geest gegeven. Ze ruste in vrede op het containerpark ...
Straks ga ik op mijn gemakske het boekje lezen en dan ga ik zo snel mogelijk een eerste wasje doen !
Maar eerst nog dit ...
Wat een spannende ochtend ! Om elf uur hadden ze gebeld om te zeggen dat ze in Kortenberg gingen vertrekken met mijn nieuwe wasmachine. Ik stond ze dus buiten op te wachten en zag een caravaan van sjieke auto's langskomen, allemaal met hun lichten aan. Tiens, wat zou dat zijn ? Een trouwfeest of zo ?
Een kwartiertje later komt er weer zo een caravaan langs : BMW's, decapotables ... en ... die stoppen voor mijn deur ! Jamaar, jamaar ... Ik ga naar de auto die vlak voor mijn oprit staat en zeg : "Wilt ge u ergens anders zetten, aub ? Ze komen hier zo dadelijk een wasmachine leveren." En ja hoor, daar zie ik de camionnette van Willems-Tecno al komen aanrijden. De meneer in de decapotable zegt : "Jamaar wij zijn dadelijk weg." En ik antwoord : "Jamaar, ze zijn daar met de levering !". Die voor mijn oprit zal zich verzetten, zegt hij en hij gaat op het andere rijvak staan. Maar blijft daar staan. De camionnette kan niet verder om achteruit op mijn oprit te rijden en toetert. Uit een andere wagen van de caravaan stapt een andere bestuurder uit en die begint van zijn oren te maken tegen de man in de camionnette. Allez, na een beetje over en weer geroep, kan de camionnette binnenrijden en ook de caravaan vertrekt.
Mijn nieuwe wasmachine wordt geïnstalleerd en terwijl de man mij wat uitleg geeft over de werking, komt achterbuur (van het labo) mijn oprit opgelopen. "Ah, ge zijt thuis." En hij doet een hele uitleg dat ze twee Roemenen (of Polen, ik wil er van af zijn) gespot hebben die de buurt aan het "verkennen" zijn. Ze zouden al drie keer langs gekomen zijn, te voet. Inderdaad, tijdens de ganse heisa met de caravaan en de wasmachineleveraar, zag ik twee mannen te voet langskomen. Achterbuur had de politie gebeld opdat ze een identiteitscontrole zouden komen uitvoeren. Tijdens heel zijn uitleg kreeg hij echter telefoon en achterbuur is weer vertrokken. De wasmachineman ging verder met zijn uitleg en liet de nieuwe machine even proefdraaien.
Nadat ik weer alleen was en de garage wat had opgekuist, heb ik inderdaad de politie zien langsrijden.
Is dit nu een goede zaak ? Dat achterbuur zo reageert ? Hij komt uit Brussel, dus ik kan hem wel begrijpen. Maar vind ik dat nu leuk ? Ik zit hier al een half uur te denken : laat ik de garagepoort open of niet ? En ik heb besloten om ze open te laten ...

Oh, wordt het ZO een week ... ?

Maandag heb ik een halve dag verlof genomen omdat de mensen van Eandis mijn meterstand zouden komen opnemen "op 23/2 tussen 8 en 12 uur". Hebt gij iemand van Eandis gezien ? Ikke niet. Om vijf na twaalf heb ik de meterstanden op een stuk papier geschreven en voor het raam gezet. Om 1 uur ben ik naar kantoor vertrokken.

Vandaag word ik wakker om 7 uur. Ha, ze zijn hiernaast serieuze graafwerken aan 't doen : de oprit aan 't leggen. Door het badkamerraam zie ik twee vrachtwagens op mijn stoep staan. Jamaar ... die maken heel mijn stoep kapot ! Firmanaam en telefoonnummer van de vrachtwagens genoteerd. Nu had ik enkele opties : 1) mijn laarzen aantrekken en in de modder iemand op een graafmachine gaan zoeken om hem te vragen de vrachtwagens op straat te parkeren, 2) bellen naar die firma, maar met mijn GSM naar een vast nummer bellen ? Don't think so ! Ik heb dan maar mijn computer opgestart en een email gestuurd naar die firma uit Melsbroek. Vijftien minuten later werd de kleinste van de twee vrachtwagens verplaatst naar de stoep waar de werken plaatsvinden. Toeval ? Kan zijn. Vanuit de slaapkamer zag ik dat de tweede vrachtwagen er zo eentje was met een oplegger van een meter of 15, waar een graafmachine op getransporteerd wordt. Ofwel had die nog geen instructies van de baas gekregen, ofwel dacht die : da's hier toch helemaal naar de kleurpotloden, ik ga mij hier niet verplaatsen. Affijn, morgenvroeg zal ik wel zien hoe de stoep er voor het kapelletje bijligt.
Ik stap in de wagen en wil de oprit afrijden. Met die vrachtwagen zie ik natuurlijk niet of er verkeer aankomt vanaf de steenweg. We zullen het erop moeten wagen met onze ogen dicht. Vanuit de Coige komt echter een tractor. Die pinkt en ... zet zich galant, met oplegger én graafmachine (!), op mijn stoep !!! Ik zet mij in eerste versnelling, geef gas, pattineer mijn oprit weer op, spring uit mijn wagen en spurt naar de tractorbestuurder die ook net uit zijn machine komt. "Mijnheer, Mijnheer !" Ik heb hem beleefd gevraagd om niet op de stoep te parkeren want dat die dan beschadigd wordt. Hij stelde voor om ergens aan het veld te gaan staan. Dat was het punt niet, natuurlijk. Ik heb nog eens herhaald dat hij met zijn zware machines de stoep kapot maakte en dan had hij het door. Hij heeft zich dadelijk verplaatst, nog steeds voor mijn deur maar wel op de straat.

Waar het aannemers betreft begin ik een ervaringsdeskundige te worden.
Toen Buur Bunker zijn riolering aangelegd werd, heeft de aannemer mijn stoep helemaal verknoeid. Buur vroeg mij om een aangetekende brief zodat hij het kon verhalen op de aannemer. Helaas, driewerf helaas ... Aannemer ging failliet en Meutje bleef met een kapotte stoep zitten.
Vorige winter vond de aannemer van de twee nieuwe huizen voor het labo het nodig om elke ochtend liters en liters water te laten weglopen OP mijn oprit. Ah jaaaa, de waterslangen waren elke morgen bevroren en moesten eerst ontdooien. Ik heb zelf enkele keren de waterslang in het veld gegooid (plaats genoeg om water te laten weglopen) en ben het uiteindelijk ook nog gaan vragen aan één van de mannen op de werf. Niks aan te doen : dat water moest en zou op mijn oprit wegvloeien. En Meutje zit met een heleboel verzakte stenen en een verzakte goot.
En vandaag zijn het dan die vrachtwagens ...

Gelukkig heb ik vanmorgen - voor de tweede week op rij ! - 2,50 euro gewonnen met de lotto. "Derde keer, goeie keer", zegt mijn krantenman. Dat belooft voor volgende week !

Ik krijg hoe langer hoe meer respect voor mijn Engelbewaarder ...
Vanmiddag ben ik schoenen wezen kopen. Begin dit jaar hadden wij op het werk twee cadeaubons van 25 EURO gekregen. Ik weet bijgot niet meer waarvoor ... Maar allez : dank u baas ! Deze bons vervallen op 31 december 2008 en het was dus zaak om daar nog snel iets mee te doen. Ze worden aangenomen bij Brantano, en ik heb nieuwe schoenen nodig. Dus, de keuze was snel gemaakt : naar Brantano dan maar.
Ik had weer alle geluk van de wereld. De schoenen die ik er alle jaren koop (gewone, simpele zwarte schoenen, met een hoge hak en met een lage hak) waren gewoontegetrouw weer beschikbaar in mijn maat. Op 10 minuutjes was de zaak geklonken en zat ik weer in de auto : dank zij de cadeaubons was ik twee paar schoenen rijker voor de prijs van één !
Thuis gekomen, zat ik met een ander probleem. Twee nieuwe schoendozen in mijn schoenenkast krijgen. Opkuisen, dan maar ... Nu moet ge weten dat ik al mijn versleten schoenen opgeborgen heb in de garage, in schoendozen. Daar mijn nieuwe schoenen nog even in de doos moeten blijven (die zal ik pas ergens volgend jaar in gebruik nemen), zocht ik in de dozen versleten schoenen om daar nog wat "nieuwe" versleten schoenen bij in te steken. In 1 schoenendoos krijg je gemakkelijk 2 paar versleten schoenen, hoor. En ik begin de dozen van den "hank" te halen.
Memories ... oooh, die rode schoenen ! Dat ik ooit rode schoenen gehad heb ! En paarse ... ! En kijk, dit zijn zo'n zwarte platte, gelijk ik nu weer gekocht heb ... Maar ... wacht eens even, die zien er nog zo goed uit ? 't Zal wel zijn : tussen mijn versleten schoenen zat 1 paar spiksplinternieuwe schoenen ! Nooit aangehad ! Geen idee hoelang die daar al tussen staan ... 't Is al wel een jaar of twee geleden dat ik nog aan die dozen geweest ben ...
Nu kan ik dus weer een tijdje voort. Momenteel draag ik schoenen die ik pas enkele weken geleden in gebruik genomen heb : nieuw, dus. Ik heb twee paar nieuwe schoenen gekocht en één paar nieuwe schoenen gerecupereerd ! Yep, bij Brantano zien ze mij de eerstvolgende 12 maanden niet ...
Enne ... DANK U, Engelbewaarder !!!

Spectaculaire zonsopgang vanmorgen ... In het oosten kleurde de hemel bloedrood, tegen dat speciale blauw van de lucht dat alleen de natuur kan creëren. Prachtig !
Toen ik aan de auto kwam om te vertrekken, zag ik in het veld (in het westen dus) het begin van een regenboog. Hoe kan dat nu ? Geen spatje regen te bespeuren ...
Een kilometertje verder heb ik mij aan de kant gezet want dit had ik nog maar heel zelden gezien : een perfecte volledige regenboog, van horizon tot horizon, met alle kleuren helemaal zichtbaar ! En ondertussen, achter mij, nog altijd die waanzinnig mooie zonsopgang.
Waarom ligt mijn fototoestel nu thuis op de kast ?

Nog tien minuten lang ben ik naar die perfecte regenboog toe gereden. Neen, ik ben er niet onderdoor geraakt. En toen kwam ik in Sterrebeek en begon het te miezeren ... Gedaan schitterende zonsopgang, weg mooie regenboog. In alle geval : bedankt voor het mooie schouwspel !

En ... 't is VRIJDAG ... !!!!

Ze hebben mij weer liggen gehad ... !

Vanmiddag ging ik, zoals de laatste weken wel vaker gebeurt, zwemmen met Noélysje en haar papa. Mama en Isaac gingen niet mee maar zouden na het zwemmen wel naar Leuven komen en dan ging de familie een stukske eten. En of papa en Noélysje dan met mij konden meerijden naar het zwembad ? Natuurlijk !
In het zwembad was het tamelijk druk. Slecht weer aan zee betekent naar het schijnt meer volk in het zwembad. Noélysje en ik gingen achter mekaar staan en papa ging onder onze benen doorzwemmen. Ik draaide mij om toen hij er door was maar hij zei : Wacht, ik kom nog terug ! En dus draaide ik mij weer om en zwom papa weer onder onze benen door.
Toen werd ik zwaar in de rug geduwd. Ik dacht nog : o.k. 't is wel druk maar moeten ze mij daarom zo hard duwen ? En toen ... hoorde ik de stem van Toon ... ! En dat bracht weer een court-circuit terecht in mijn brein : ik ben in Leuven, hoe kan ik dan Toon horen ?
Plots stonden ze allemaal rond mij te dansen : Meutjesdag ! Meutjesdag ! Meutjesdag ! ... En ja dus, ze hadden mij weer liggen ...
Ik denk dat we meer dan twee uren in het zwembad gezeten hebben. Leuk was dat ! We hebben alles uitgeprobeerd : het ploeterbadje, het plezierbad en we zijn zelfs met zijn allen in het grote zwembad gaan zwemmen !
Daarna gingen we een stukske eten in de Timory. De discussie over voorgerecht of niet was gauw afgelopen toen iemand op het schitterende idee kwam om toch maar liever een nagerecht te nemen. En de ijsjes van de Timory mogen er zijn ! Vraag dat maar aan Peter ...
Vermits het vandaag de laatste dag van Marktrock was, besloten we om ook eens in de stad te gaan rondkijken. Op de Grote Markt hebben we vijf minuutjes gewacht tot de gouden meneer met zijn hamer op de klok sloeg. Op het De Layensplein stond een podium waar de kleinsten lekker op konden rondcrossen. En dan ging het naar de Vismarkt, waar net een optreden bezig was. Leuke, luide muziek ... Ambiance ... En dan een korte maar hevige drasj ! Zo snel mogelijk werden jassen en paraplu's bovengehaald maar het onheil was al geschied : de meesten onder ons waren al kletsnat.
Toen de regen ophield gingen we terug naar de parking. Het meeste nat werd afgedroogd, dikke kussen werden uitgedeeld en iedereen ging moe maar tevreden naar huis.
Ik heb mijn jas en broek in de garage op de draad gehangen, mijn handtas leeggemaakt, alles afgedroogd en dan ben ik onder de douche gekropen. Ik ga heel goed slapen, vannacht !
Het was een heerlijke dag ! Allemaal nog heel hartelijk bedankt voor deze fantastische verrassing !!!

... 'k Heb mij rot verschoten ... !

Ik dacht eigenlijk nog niet te poetsen, vandaag. Maar vanmiddag ben ik naar de kinesist geweest en daarna voelde ik mij zo goed dat ik besloot om het toch maar te wagen.
Ik begon met de living en daarna kwam de keuken. En och, waarom ook niet het begaanbare gedeelte van de bureau gedaan ? Pffff, ik was nu toch bezig dus dan de hall ook maar, hé ?
Ik zet tijger in de keuken en poets de inkomhal. Daarbij laat ik de voordeur openstaan want het zijn nogal ruwe tegels in de hall en die krijg je met een doek moeilijk droog. 't Is flink aan 't waaien dus zal het wel snel drogen, dacht ik zo.
Terwijl de hall droogt doe ik nog een beetje verder in de garage. Als afsluiter nog een sigaretje en dan zal ik binnen alles weer op zijn plaats gaan zetten.
Inderdaad, de stenen in de hall zijn netjes opgedroogd. Even mijn sigaretten in de keuken leggen ... Ik doe de keukendeur open en ... HELP ! Tijger zat in de keuken en dat was ik helemaal vergeten ! Rot heb ik mij verschoten ...
Ondertussen klopt mijn hart ongeveer weer op "normale" snelheid ... Maar weet ge wat mij opviel ? Ik had de neiging om de deur dicht te slaan en langs de voordeur weg te lopen.
Inbrekers moeten dus niet bang zijn dat ik hen zal aanvallen !

Ik heb klachten gekregen van mijn lezer(s?) ... Dat ik al zo lang niets meer geschreven heb. Sorry ! Maar ik vond niet dat er iets meldenswaardigs gebeurde. Allez, ik zat er misschien een beetje door. Daarom leek er niet veel interessants te gebeuren, denk ik.

Maar 't gaat alweer veel beter met mij, dank u ! En met u ?

De ganse namiddag al, gaat hier ergens op de parking telkens een auto-alarm af. En daarmee moest ik aan het volgende denken :

Woensdagavond ging ik naar de kinesist. Zoals gewoonlijk parkeerde ik de auto aan de kerk en ging ik te voet tot in de Statiestraat. Daar ik eerst naar de bank moest, heb ik een heel eind de Steenweg gevolgd. Plots hoorde ik TUUT ! TUUT ! TUUT ! TUUT ! TUUT ! ... en zo maar door. Een auto die constant klaxoneerde. Ik dacht : welke flauwe plezante heeft hier zoveel aandacht nodig ?
Toen zag ik het : uit de richting Leuven kwam een 4X4 met een dame achter het stuur (waarmee ik niets bedoel, hoor ! écht niet ... !) De auto klaxoneerde voortdurend en de vier pinkers knipperden. Aan het gemeentehuis werd het rood en mevrouw stond daar maar, te wachten op het groen : TUUT ! TUUT ! TUUT ! TUUT ! knipper - knipper - knipper - knipper.
Had ze problemen met het auto-alarm of was het gewoon een auto-dievegge ??? Zolang ze voor het rood stond ben ik blijven omkijken maar niemand ging naar de auto toe om de zogezegde dief er uit te halen. Ik ook niet, trouwens ;-)
Ik had wel graag als vliegje meegereden met die mevrouw om de reactie van haar man te zien als ze al tuut-end en knipperend thuiskwam.
(foei, Meut !)

Ik zit nog altijd een beetje te "shaken" ...

Vanmorgen kwam ik aan de Mouse House op de steenweg. Het was groen voor mij, geen probleem dus. Ik sta midden op het kruispunt geduldig te wachten tot iedereen uit de weg is om daarna zelf linksaf te slaan, richting Brussel. Ik moet natuurlijk eerst de auto's uit tegenovergestelde richting doorlaten die rechtdoor willen. Het wordt oranje en vanuit Zaventem komen nog twee wagens die naar Leuven afslaan. OK, dan zullen ze aan de overkant wel voor het rood blijven staan, zeker ? Aangezien het voor het verkeer op de steenweg groen wordt, is het voor mij zaak om van dat kruispunt te verdwijnen. En ik geef gas.

TOET ! TOET ! Komt daar nog een idioot van de overkant die nog rechtdoor wil. Ik sta met beide voeten op de rem en mijn wagentje gaat "doek-doek-doek-doek-doek" ! Ik krijg een déjà-vu van mijn laatste ongeval op het driegemeentenpunt en voel de klap al aankomen ...

Maar neen, ik sta stil en heb niets geraakt. De "toeter" staat ook stil, vlak voor mijn neus en is aan 't gesticuleren dat ik hem door moet laten. Ik gesticuleer terug dat hij niet door het rood moet rijden.

Vermits ik in zijn weg sta, sla ik linksaf en vervolg mijn weg. Wat er nu nog achter mij op dat kruispunt gebeurt zal mij worst wezen ...

Maar het is nu een uur later en ik heb nog altijd een beetje de bibber ...

Vannacht heb ik Ransje horen oeh-oe'en. Bosuil daarentegen heb ik niet meer gehoord. Een hevige confrontatie zit er voorlopig dus niet in ... hoop ik.

Maar ik wou eigenlijk gewoon mijn horoscoop van vandaag (Metro) met iedereen delen.

"Het professionele klimaat is niet optimaal, wat alles te maken heeft met de buitensporige eisen van het management. Je stelt terechte eisen, maar je kunt net zo goed tegen een muur praten"

Ik heb nog nooit zo een juiste horoscoop gelezen !

Vannacht ben ik wakker geworden van een nieuw geluid in de tuin. Enig opzoekwerk heeft mij geleerd dat het om een Bosuil gaat !

Ik weet niet of hij er zal komen wonen. Dat zou kunnen betekenen dat Ransje moet verhuizen want bij Havix heb ik het volgende gelezen : "De bosuil is - we vergeten even de oehoe - fysiek de sterkste uil. Dit kan plaatselijk ten kosten gaan van het voorkomen van de ransuil."

Oorlog in de Coige ? Dit wordt weer "spotten", de volgende dagen en weken ... !

Zaterdag, Winkeldag.

En vandaag ging ik er eens een MULTI-winkeldag van maken ! Ik zou bij de bank centjes gaan halen, een broodje bij de bakker, opkrikmiddelen bij de apotheker, sigaretten in de Makro, een parfum (mèt korting ! dank u, broertje !) bij ICI Paris-XL en als afsluiter zou ik de Aldi in Bertem eens gaan verkennen en daar mijn "grote" boodschappen doen.

Bij de bakker stond ik net te overwegen dat een paar koffiekoeken ook niet slecht zouden zijn, toen ik twee meisjes voor mij NEGENTIG koeken hoorde vragen ! Ik had echter geluk : het duurde zolang eer die koeken allemaal ingepakt waren, dat ik er toch nog drie heb kunnen kopen.

In de Makro had ik de verkeerde kassa uitgekozen. Maar, zo ben ik, ik blijf dan hardnekkig staan, nietwaar. De dame voor mij kwam ervan af met 500 Euro. De heer daarvoor had duidelijk een restaurant of zo. Hoeveel hij moest betalen heb ik niet kunnen horen maar de kassierster bleef maar briefjes van 50 en 100 Euro door haar valse-briefjes-opsporingsmachientje halen. Zelfs met mijn flesje porto en 5 fardes sigaretten, kon ik het van die twee niet winnen.

Bij ICI Paris-XL heb ik het bij Davidoff gehouden. Ik heb wel enkele andere geurtjes geprobeerd. Maar ik zit al een hele tijd met een reuze parfumtrauma : op kantoor krijg ik alle dagen serieuze overdosissen van de meest verschrikkelijke luchtjes. Dus ben ik heel conservatief gebleven en heb nog een flesje Cool Water genomen.

Bij Aldi is alles inderdaad veel goedkoper maar je vind er natuurlijk geen enkel bekend merk. Ik heb enkele levensnoodzakelijke dingen meegebracht : melk, water, cola, margarine, microgolfmaaltijden, kaas. Eens zien hoe dat allemaal smaakt. Aan de kassa kwam de afknapper. Er was slechts 1 kassa open en die werd bemand door een tang van een kassierster die niet alleen mij maar ook de vorige klanten afsnauwde. De dames voor mij kregen ruzie omdat ze hun kar met "grote" dingen niet snel genoeg aan de andere kant brachten zodat ze de aankopen kon scannen. Ik had mijn cola en melk op de lopende band gezet en dat heb ik geweten. Terwijl ze kreunend mijn karton melk voor mijn neus neerkwakte, kreeg ik van de kassierster op een niet al te sympathieke manier te horen dat ik de dingen met "een grote nummer" (???) in de kar moest laten staan.

Kortom, drieënhalf uur later ben ik geradbraakt, 295 Euro armer en beloof ik aan mezelf : de Aldi in Bertem en Multi-shoppen ? NOOIT MEER !

Ik neem snel een "snoepje" van bij de apotheker en ga plat op mijn rugje liggen, zie ...

Zondag is mijn Gilmore Girls dag. Ik zat te zappen tot mijn feuilletonneke begon en viel op het weerbericht op VTM. Als afsluiter wist die dame mij te vertellen dat ik het ISS zou kunnen zien overvliegen als een heldere stip. "Maar ge moet u wel haasten", zei ze er nog bij.

Wie niet waagt niet wint, dacht ik, en ik vatte dadelijk post aan het dakvenster. En wilt ge nu geloven dat ik dat ruimteding zien voorbijvliegen heb ?

Er stonden enorm veel sterren en er was inderdaad een dikke stip (groter dan de meeste sterren) die nogal snel vloog. Mijn eerste gedacht was : een vliegtuig. Maar het pinkte niet. En vliegtuigen pinken volgens mij altijd ... Dus bleef ik die stip volgen. Ik had de indruk dat hij van het noordwesten kwam en dus naar het zuidoosten zou vliegen. Maar, inplaats van evenwijdig met de aarde te blijven vliegen, werd die stip plots kleiner, en kleiner, en kleiner en verdween hij ergens in het zuiden.

Dat moet 'em dus geweest zijn, hé ? Ik ben eens gaan kijken op Urania en vond daar een tabelletje met de tijden dat ISS de volgende dagen nog over zou vliegen. De "overtocht" duurt slechts enkele minuten, ge moet dus inderdaad snel zijn. Maar ik ga toch proberen om deze week nog enkele keren naar de astronauten te zwaaien !

En ik die dacht : "Eindelijk ben ik een vijfenvijtig-plusser !" ...

Ik had af en toe al het magazine Plus gekocht, "voor de vijftig-plusser" zogezegd ... Bleek daar vooral informatie in te staan voor mensen ouder dan 55 ...

Nu ben ik dus zover en denk ik : eindelijk hoor ik bij een "doelgroep" !

HA - HA - HA !!!

Vorige week kreeg ik het boekje van de gemeente. Daarin stond een interessant artikeltje : onderhoudsturnen voor vijfenvijftig-plussers. Dadelijk doorgebladerd naar pagina 21, natuurlijk. Ge kunt nooit weten welke gezondheidsopstoot ik wel eens zou kunnen krijgen.

Een keer per week kunnen vijfenvijftig-plussers een uurtje onderhoudsturnen volgen in de gemeente. Elke dinsdagVOORMIDDAG van 10.15 tot 11.00 !!! Qué ? Ben ik de enige vijfenvijftig-plusser die nog werkt, misschien ???

Allez dan maar ... Binnen vijf jaar ben word ik zestig. Misschien heb ik dan meer geluk ?

Snel, nog eentje op de valreep ...

(zie ook UPDATE onderaan !)

Zalig Kerstfeest ! Lekker gegeten ? Allez, toch meer dan ik, hoop ik. Ik had vanalles lekkers in huis gehaald. Ik ging een kipje wokken en voor Kerstmis zelf had ik mijn "kerst-eten" in huis gehaald : ossentong met maderasaus en patattenbolletjes.

De ossentong zit nog in de vriezer ... Het zit namelijk zo : op 24 en 25 december werd er in de Coige een grote leegloop waargenomen. Dat is zich precies aan 't stabiliseren. Hoewel ik eigenlijk nog steeds helemaal "leeg" ben. De grote schoonmaak, zullen we maar denken ... Ik ben er niet ziek van geweest of zo, dat niet. Maar deze week is er al veel water en papier door de buizen gestroomd richting septische put ...

Woensdag was het weer werkendag en stelde de vraag zich : hou ik van uitdagingen ? Wel neen, ik vind uitdagingen helemaal niet (meer) leuk !

Woensdagochtend kom ik op kantoor en het eerste wat ik merk is dat er een grooooote stapel post ligt. Ah jaaaa, de postbode was ook maandag geweest. Collega met verlof zijnde, begin ik vol goede moed de post open te maken en te sorteren.

Ondertussen hoor ik de fotocopiemachine piepen. ??? OK, major problem. Geen leven in te krijgen. Een stuk of drie keer de machine afgezet en de stekker uitgetrokken (zo moet dat, hebben ze mij bij de technische dienst van Xerox geleerd) ... Niks aan te doen. De fout blijft en er zit niets anders op dan naar de technische dienst te bellen. Daar kennen ze de boze mevrouw van onze firma nog altijd blijkbaar want zonder veel aandringen, wordt onze machine "in storing" gezet en "zal er iemand langskomen".

Ondertussen staat één van onze mannen (de enige die niet met verlof is) aan mijn bureau : printer nr. 2 doet het niet. Ja jongen, dat weet ik ... Dat hebben we vorige week al vastgesteld. Ik heb toen een case gelogged en hopelijk, ooit, zal er wel eens iemand naar die machine komen kijken ... Tien minuten later staat diezelfde lieverd terug aan mijn bureau : de "grote" printer nr. 10 (de fotocopiemachine) doet het ook niet ... Neen, jongen, dat heb ik net zelf vastgesteld. Ik heb gebeld en ze gaan iemand sturen, eens ... wanneer weet ik niet ... Print ondertussen maar op mijn printerke.

Verder met de post echter. Die stapel wil maar niet kleiner worden. Waarom moet iedereen net nu toch die eindejaarskaartjes sturen ?

Kijk, er zit zelfs een bubbel-envelop in de post met mijn naam erop ! Cadeautje ?! Oh, afzender : Douwe Egberts ... Voorzichtig gaat er een lichtje branden. Eveneens vorige week, stonden ze met zijn vijven (niet allemaal tegelijk, natuurlijk) aan mijn bureau om te melden dat het "voetje" van de koffiemachine aan het afbreken was. 't Zou nog een kwestie van dagen zijn voor het ding er, met beker en al, eens afviel. Ik heb toen naar Douwe Egberts gebeld en het probleem zou worden doorgegeven. Eigenlijk verwachtte ik een technieker die een ander voetje zou komen monteren. Nu gingen echter al mijn sirenes aan het loeien ! Douwe Egberts heeft mij gewoon een nieuw voetje opgestuurd ! Zet het er zelf maar op !!!

't Schoonste van 't spel : in de envelop zit een voetje en een "bodempje". Maar ... en nu komt het : ... op de verzendingsnota staan DRIE items ! 39571200, 39571300 en 39571400. En neen, het was niet my lucky day : er zitten geen montage-instructies bij ... Bwa, hoe moeilijk kan dat zijn, zo een voetje monteren ? Ik ken onze koffiemachines toch van binnen en van buiten ...

Tussen haakjes, mijn reputatie van "boze" mevrouw blijft zijn vruchten afwerpen : een uurtje na mijn telefoontje stond de technieker van Xerox aan onze machine te knutselen ... Ze hadden de lieve man uit zijn verlof gehaald ... Ik heb hem twee koffies gegeven ...

Allemaal een heel prettig uiteinde !!!!!

UPDATE - UPDATE - UPDATE - UPDATE - UPDATE
Deze namiddag stuurde ik volgende boodschap naar Douwe Egberts : De bekerhouder van onze koffiemachine is gebroken. Na mijn telefonische oproep, was u zo vriendelijk ons een nieuwe bekerhouder (gridfb5100, ringfb5100, trayfb5100 - Bon W14967) toe te sturen, waarvoor dank. Jammer genoeg KRIJG IK HET GEBROKEN STUK NIET VAN DE MACHINE VERWIJDERD en kan ik het dus niet vervangen door het nieuwe. Wat verder wel nog stuk ging : twee vingernagels en een schroevendraaiertje. En we zijn drie kwartier kwijt van onze kostbare tijd. De manual die bij de machine ligt, bracht geen uitsluitsel. Summiere instructies over hoe het oude stuk eraf te halen en het nieuwe stuk te plaatsen, zouden handig geweest zijn. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat dit een hele simpele puzzel is, ben ik toch niet van plan nog verder te proberen de bekerhouder te vervangen. Wat als ik iets anders aan de machine beschadig ? Wij hadden graag zo spoedig mogelijk een oplossing voor dit “probleem”. Ondertussen hopen wij dat de gebroken bekerhouder het, door middel van een elastiekje, nog een tijdje uithoudt. Met vriendelijke groeten,

Ik hou mij altijd ver van enig politiek commentaar. Vooral omdat ik er meestal niets van begrijp ...

Maar vandaag dacht ik toch even aan het volgende : Michel Polnareff zou nog wat centjes kunnen verdienen, seerewoorig.

Allemaal samen :

C'est une poupée, qui fait NON, NON, NON
Toute la journée, elle fait NON, NON, NON

Bericht aan de Bevolking :

Meutje gaat deze namiddag naar Sint-Niklaas. Er ligt daar een Oscar op haar te wachten !

;-)

(op de Sofa (http://www.geocities.com/meutje/) vind je hem bij Vakantieverhalen / Een trotse GrootMeut presenteert ...)

Mijn Engelbewaarder heeft vannacht overuren gedraaid !

Als ik 's ochtends in mijn autootje stap, kijk ik altijd eens naar alle raampjes om te zien of ze aangedampt zijn. Zo ja, dan moet ik er even met het aftrekkertje overgaan.

Wel, vanmorgen keek ik ook eens naar de raampjes ... Wat bleek ? Het raampje aan de passagierskant stond 10 cm open !!! Er was water aan de binnenkant afgedruppeld en de stoffen vloerbekleding voelde overal erg vochtig aan. Maar verder kon ik niets vinden dat echt onder het nachtelijk weer geleden had. Nachtelijk weer dat, dank zij mijn Engelbewaarder, dus niet zo slecht was.

De ganse weg naar kantoor heb ik gereden met de verwarming vollen bak, de blazers op de maximum stand en de raampjes op een spleetje open.

En dan ga ik nu een kaarsje branden opdat mijn Engelbewaarder vandaag ook nog wat extra op mij zou willen letten : ik heb vanmorgen al een serieuze "kap" gemaakt in het werkblad van de badkamer en enkele flinke klodders handcrème op het tapijt laten vallen (en er goed ingewreven, natuurlijk) ... De yoghourt was gemakkelijk van de keukenvloer op te kuisen, daar niet van ... Maar vanavond zal ik misschien in het donker de trap op moeten want de tweede hallogeenlamp was vanmorgen aan 't pinken (de eerste lamp heeft het vorige week opgegeven).

Wie weet wat staat er mij vandaag nog allemaal te wachten ? ...

Leuven kermis !

Ons kleinste Kozzeke had geluk : hij was in het land terwijl Leuven Kermis nog op zijn laatste beentjes liep.

Wij dus zaterdag naar Leuven. Waaw ! Zo een grote kermis ! Kortenberg kermis vond hij al leuk maar hier in Leuven, dat was nog al eens wat anders ... Eerst gingen we gewoon alles eens verkennen. En dan werd er besloten wat we allemaal gingen doen.

We begonnen met het spookkot (te voet). Kozzeke ging voorop. Ik liep aan het staartje en heb steeds Broer's hemd vastgehouden. Want het is dus pikkedonker in dat spookkot. Alleen als er trapjes waren kwam er ergens door een spleetje of van een klein lampje wat licht. Onderweg werden we regelmatig opgeschrikt door monsters die oplichtten en begonnen te krijsen. Enkele keren hoorde ik voor mij een serieuze "knots". Dat betekende dat Kozzeke ergens tegenaan gelopen was en dat Broer en ik extra moesten opletten. Aan de uitgang van het spookkot werd Kozzeke dan nog eens extra opgeschrikt : niet alleen verscheen daar plots een krijsende vampier maar er stond ook nog een (echte) mens met een monstermasker op. Achteraf maakten wij de bedenking : amaai, moet die mens hier de ganse tijd blijven staan tot er iemand langskomt ...

Dan hebben we de Tobogan uitgeprobeerd. Broer bleef buiten wachten terwijl Kozzeke en ik binnenin halsbrekende toeren uithaalden. Het ging er over rolletjes, draaiende schijven, op en neer gaande trappen, ongelijk bewegende balken ... Drie verdiepingen dolle pret ! De laatste hindernis bracht mij even in paniek : een draaiende ton waar je door MOEST. Ik wou nog een andere weg naar buiten proberen maar, niets te doen. Door de ton was de enige uitgang. Ik heb mij even moeten concentreren en heb het er dan zonder al te veel kleerscheuren afgebracht.

Kozzeke en Papa maakten enkele ritjes in de botsauto's en er werd natuurlijk met ballen gegooid, naar blikjes en naar een basketkorf. Kozzeke is daar een echte krak in ! Hij schoot ook pijpjes stuk (plastieken pijpjes, waar zijn de goeie ouwe stenen pijpjes van vroeger naartoe ?) en hij schoot Mannekens Pis omver. Zelfs met pijl en boog was Kozzeke niet te verslaan ! Elke attractie leverde natuurlijk een leuke prijs op. Met volgende "buit" kwamen we thuis : een Coca-Cola voetbal, een pluchen beer, een BB-gun, pijltjes-pistolen, een laser-pointer en een leeslampje.

Kozzeke was zo lief om met Meutje de glazen doolhof te doen. Een geluk dat hij ook deze keer weer voorop liep. Anders had ik nu waarschijnlijk nog altijd in die doolhof gezeten ...

Help ! Ik wil eruit !

Bij 't Wit Madammeke kochten we smoutebollen en een lekkere wafel die we op het terras van de Universum opsmulden.

Op de terugweg naar de parking, deed Kozzeke de Tobogan nog eens helemaal alleen. In de botsautootjes heeft hij ook een toertje alleen gedaan : hij had een jeton gevonden onder een schietkraam.

Na drie uren Leuven Kermis gingen we moe maar tevreden naar huis. Zondagmiddag genoten we van een lekkere brunch in den Domus en zondagnamiddag moest Kozzeke jammer genoeg alweer vertrekken. Hij nam de pluchen beer, de laser-pointer en het leeslampje mee over het water. De pijltjes-pistolen bleven wijselijk bij Papa en de BB-gun werd naar de vuilbak verwezen vanwege "Made in China" en dus niet marcherende ...

Vandaag heb ik seriueze stijve schouders. Ik denk dat ik mij in die Tobogan soms wat te fel tegengehouden heb ... Maar dat moet je er voor overhebben als je zoveel plezier kunt maken ! En binnen enkele dagen zullen mijn schouders wel weer in orde zijn, zeker ?

Luna schrijft haar naam.

Luna had een briefje geschreven voor Meutje : een A4 in vier gevouwen met daarop in oranje en groen een mooie tekening. Ik schreef er mijn naam op zodat ik het briefje niet zou vergeten mee te nemen.

Luna vroeg mij om nog iets te schrijven. Ik schreef in mijn mooiste geschrift "mama" en "papa". Maar dat maakte niet veel indruk. "Oma" en "Opa" moest ik schrijven. Zo gezegd, zo gedaan. En dan vroeg ik stomweg : "Kunt gij uw naam schrijven ?". Da's helemaal tegen mijn principes, want ik vind niet dat je een kind moet vragen om iets te doen dat het waarschijnlijk nog niet kan. Met frustratie zal het later nog genoeg af te rekenen krijgen.

Dus vervolgde ik vlug : "Ah ja, uw letter kent ge al, hé. Want die staat op uw schoentjes." En Luna schreef een "L". "Fantastisch !", zei ik en beschouwde het onderwerp als afgesloten. Maar Luna schreef verder : twee kromme lijntjes die mekaar onderaan tegemoet komen en dadelijk daarachter volgde een duidelijke "n" (de tweede helft van de "n" kwam naast het papier terecht).

Tegen die tijd was bij de mij de klank helemaal uitgevallen : Luna schrijft ! ... En ik kon de radertjes in haar hersenen bijna horen draaien : "Mijn papier is op en ik moet nog een letter schrijven ... Wat nu ... ?". Luna dacht een tijdje na. Ik zei niets meer (het is moeilijk spreken met opengevallen mond). Dan keerde het potlood terug naar het papier, ergens voor de "L" en schreef Luna nog een rondje.

Op dat moment moet er toch enig geluid uit mij ontsnapt zijn want, terwijl Luna het rondje schreef, bekeek ze mij met grote ogen. En dan heeft ze het rondje doorgestreept ! Nu vraag ik mij af : wat ging er toch om in dat hoofdje ? "Oei, zou dat de verkeerde letter zijn ?" of "Neen, die letter staat daar niet op de juiste plaats" ... ? Dat zullen we nooit te weten komen ...

Luna besloot met : "Nu moet ik er nog een punt opzetten." En vanuit elke letter liet ze een lange streep vertrekken, tot onderaan het blad. Daarna heeft Luna nog hele vellen vol (krabbeltjes) "geschreven" maar het échte "schrijf-moment" was voorbij ...

Dit is het briefje dat Luna voor Meutje schreef :

Ik ben aan mijn allereerste sudoku begonnen ...

In een room-escape-spelletje, kwam er een sudoku voor en die moest je eerst oplossen, anders kon je niet verder proberen te ontsnappen uit de kamer.

Omdat ik er niet van hou om zomaar wat te raden (als ..., dan ...) en veel te gommen, besloot ik om dat hele sudoku geval wetenschappelijk aan te pakken. Ik maakte een groot rooster met daarin de vast opgegeven getallen en copiëerde dat een tiental keren. En dan ging ik als volgt te werk : ik vulde in elk vakje de getallen in die het NIET kunnen zijn. En zo ging ik gestaag verder ...

Dat bleek tamelijk goed te werken maar ge moet er wel met uw verstand bijblijven. Op kantoor werd ik nogal veel afgeleid. Dus besloot ik om er mij thuis in het weekend mee te amuzeren. Nota : eerst enkele glazen porto drinken en dan een sudoku proberen op te lossen is ook geen goed idee ...

Kortom, ik ben vrijdag aan de puzzel begonnen en heb er zaterdag en zondag aan verder gewerkt. Ik zat nog altijd met enkele cijfertjes die niet wilden "passen". Maar ik had er een beetje genoeg van. En dus besloot ik om, hetgeen ik al had als oplossing, in dat escape-spelletje in te vullen. Die enkele laatste cijfertjes zou ik dan zo wel uitdokteren.

Zondagavond dus het escape-spelletje gestart ... 't Was verdorie een andere sudoku puzzel die er nu instond !!!!!

(Dat doen ze namelijk nogal gemakkelijk met die spelletjes : telkens je het opnieuw opstart, veranderen de cijfercodes en/of andere puzzels die erin voorkomen. Dat houdt het spannend zeker ? En dan kan je ook niet bij iemand anders gaan spieken ...)

Tot zover dus het roemloze begin EN einde van Meutje's sudoku-carrière ...

Vrijdagavond gingen Broertje en ik een nieuwe Tunesiër uitproberen in Leuven. Monastir : op het kruispunt van de Brusselsestraat met de Capucienenvoer.

We gingen eens kijken in de zijstraatjes van de Sint-Jacobsmarkt of daar geen vrije parkeerplaats was. Jawel, hoor ! Maar 't was er weer eentje aan de "verkeerde" kant van de straat ... Links, dus. Zo fier als een gieter kan ik echter u melden dat het mij weer gelukt is om mijn Kaatje daarin te parkeren. Zomaar van de eerste keer gelukt ! En 't is nochtans nog maar de derde keer in mijn heel leven dat ik, achteruit, aan de linkerkant van de straat tussen twee auto's ga staan !

Het was mij opgevallen dat de auto voor ons er ook eentje van Hergon was. Maar Broertje was alerter. "XAN !", riep hij uit. En hij had verdorie gelijk. De auto voor ons was die van Zus en Schoonbroer. (neen, Schoonbroer, dat deukje rechtsachter komt NIET van mij ! ;-))

We hebben lekker gegeten bij de Tunesiër. Ik wou eigenlijk nog eens couscous eten. Maar die lieve meneer had mij helemaal niet gevraagd wat ik bij mijn kip tajine wou : frietjes of couscous of iets anders ... Met het gevolg dat ik geen couscous gekregen heb. Ik heb er wel van Broertje zijn bord gepikt. Die had namelijk couscous met lam gekozen.

Volgens mij waren ze het in het restaurant zelf allemaal nog een beetje aan het leren. Toen we het hoofdgerecht kregen, stelde de baas vast dat we geen bestek hadden. En toen we al een tijdje aan de koffie zaten, kregen we nog een dessert. Dat waren zij en wij eigenlijk al vergeten. Dat dessert hebben we allebei laten staan. Niet omdat het te laat was, hoor. Het sorbet-achtige citroenijs was lekker maar ze hadden er een of ander geparfumeerd likeurtje over gekapt dat wij geen van beiden binnenkregen.

Met een tamelijk volle maag keerden Broertje en ik terug naar de auto. En toen we terug naar huis reden, stond XAN daar nog altijd.

Oy ! Ik kan weer multiprocessen in mijn keuken. Want ik heb een nieuwe kookplaat ! Maar eer het zover was ...

Het zat namelijk zo. Van mijn originele kookplaat - die nu toch alweer meer dan 20 jaar oud is - werkte eigenlijk alleen nog het kleine "snelle" kookplaatje en de grote "trage" kookplaat vooraan. De grote "zuinige" kookplaat achteraan ging haar eigen gangetje : die warmde op en koelde af gelijk ze het zelf wou. Daar kon ik echt niets meer op klaarmaken. En van het kleine "trage" kookplaatje achteraan, was de bedieningsknop afgebroken. De laatste tijd kookte ik dus eigenlijk alleen op een klein kookplaatje en werd het de hoogste tijd om naar een nieuw inbouwfornuis uit te zien.

Maar zo eenvoudig was dat echter niet ... Mijn "gat" (voor de kookplaat) is 47 cm diep en 57 cm breed. Aan die diepte valt niet te tornen : er kan echt geen half centimetertje meer bij. Jammer genoeg zijn alle kookplaten tegenwoordig echter 50, 51, 52 of meer centimeters diep. Op het internet had ik er nog eentje (1 !) van 47 cm gezien : een Zanussi. Tijdens mijn weekje verlof in juni heb ik echter vooral in de tuin gewerkt en was het er niet van gekomen om op kookplatenjacht te gaan.

Niet getreurd, de promotiegoden van Het Nieuwsblad zouden mij een handje helpen ...

Vorige week was er een promotie bij die krant : een digitaal cameraatje voor 50 Euro ! Als goede klant hoefde je zelfs geen punten te verzamelen en kon je op maandag 9 juli, met je kaart, een cameraatje bij Vandenborre gaan afhalen. Aangezien broertje zo een bevoorrechte klant is bij Het Nieuwsblad, en hij steeds alles in het werk stelt om Meutje zo goed mogelijk upgedated te houden waar het electronica en informatica betreft, nam ik maandag verlof en gingen we samen naar Vandenborre. Niet alleen voor het cameraatje maar ook om eens naar de kookplaten te kijken.

Wij komen bij Vandenborre in Korbeek-Lo en ... er staat daar een rij - 3 personen dik - langs de ganse gevel van het gebouw, zelfs tot achter de hoek ! OK, dat cameraatje konden we wel vergeten. Maar nu we toch hier waren, gingen we zeker eens naar de kookplaten kijken.

Met dank aan mijn Engelbewaarder : er stond 1 kookplaat in de winkel die 47 cm diep was ! Een Zanussi ! Daarvan hadden ze er nog eentje in voorraad ... De koop was snel gesloten en wij mochten aan de kassa al die camerajagers voorsteken. Op dat moment zegt broertje mij : "Zoudt ge geen cameraatje vragen ?". Ik verzamelde al mijn courage en vroeg : "Hebt ge nog veel camera's ?". "Ja, tamelijk wat", antwoordde de kassierster. Waarop broertje zonder aarzelen : "Kunt ge er voor ons eentje bijdoen ?". Lap, en een spiksplinternieuw cameraatje werd mijn eigendom ! Joepie !

Woensdag zijn schoonbroer en zusje dan mijn nieuwe kookplaat komen installeren en aansluiten. En gisteren heb ik voor de eerste keer weer zomaar op TWEE platen TEGELIJK gekookt !!!

Ik was wel nog efkes mis : nu hèb ik eindelijk een grote "zuinige" kookplaat die werkt. Maar ik heb toch de grote "trage" kookplaat vooraan gebruikt ... Zucht ... Die knoppen staan natuurlijk in een andere volgorde. Dat wordt nog even wennen ...

Wij worden geschaduwd ... !

Vorige week had één van onze collega's mij al eens gevraagd : "Wie is dat toch, die hier de ganse dag achteraan op de parking in zijn wagen zit ?". Want enkele dagen per week zag hij steeds diezelfde auto op de parking staan met altijd een meneer erin. Die meneer blijft de ganse dag in zijn auto zitten, aan het stuur, maar ook al eens op de achterbank. Hij belt, leest of is bezig op een laptop ...

Vanmorgen besloot onze collega om zijn "contacten" bij de rijkswacht aan te spreken en de nummerplaat te laten natrekken. Blijkt dat die wagen toebehoort aan een bruggepensioneerde veiligheidsagent uit Wallonië ...

Wij deze ochtend allemaal door de luxaflexen gaan piepen. Ja hoor, hij stond er weer ! En vanmiddag, toen we buiten een pafke gingen doen, reed hij even rond de fontein en ging hij aan de voorkant van het gebouw parkeren.

Onze collega's die achteraan zitten en dat spelleke al een tijdje konden observeren, denken dat de veiligheidsagent het gebouw hiernaast in het oog houdt. Zou kunnen : op het eerste verdiep zit daar nog een beetje volk en de speurder staat op onze parking (en nu op straat) steeds aan die kant zodat hij dat gebouw kan observeren.

Spannend, hé ?

Er zit een egeltje in mijn tuin !

Al enkele weken, vind ik overal tamelijk grote strontjes : op het terras, op de dorpels aan de achterdeuren ... Ik vond de stronten nogal groot om van vogels te zijn, maar te klein om van katten te zijn.

Toen ik dit aan Ann vertelde, dacht zij dadelijk aan egeltjes. En, ja hoor ! Vanavond toen ik thuiskwam, zat daar midden op het paadje naar de voordeur een egeltje. Ik bleef op twee meter afstand staan. Het bleef zitten en keek naar mij. Toen heb ik er maar wat tegen gebabbeld. En ik heb ook beleefd gevraagd of het opzij wou gaan want de frieten die ik bijhad werden koud.

Het egeltje is dan op zijn gemakske tussen de planten gekropen en ik kon verder naar de voordeur.

Hopelijk blijft het in de tuin zitten en probeert het niet de straat over te steken ...

Eerst een belangrijke update : de handdoeken zijn uit het stofzuigerkot verdwenen op 20 juni 2007.

En vandaag word ik (door de weergoden ?) gestraft ...

In de krantenwinkel vergat ik een nieuwe lotto te kopen.
Op straat ben ik in een plas getrapt (ik heb mijn sandale aan).
Ik geraakte niet binnen in de bank (lezer was misschien nat ? na 5 pogingen is het toch gelukt).
Mijn paraplu is in mijn gezicht gewaaid (wordt dat een blauw oog ?)
In de auto stappen met een paraplu is duidelijk niets voor mij : heel de binnenkant aan de chauffeurszijde was kletsnat tegen dat ik in de wagen zat.

Deze tegenslag ga ik morgen zelf goedmaken door :
- een lotto te halen
- de DVD's van Johan en de Alverman te gaan kopen

En dan duik ik nu onder in de kwartaal-close ... Hopelijk gaat alles goed want op onze laatste dag dat we nog kunnen factureren (4 juli), zijn de US gesloten en worden we dus niet geholpen mocht er iets verkeerd gaan ... :-(

Nog een goede zomer, allemaal !

Ik zit serieus op mijn paard vandaag ! De dreigbrieven vloeien hier als vanzelf uit mijn klavier.

Eerst was er Xerox.
Heb je een probleem met het copieerapparaat en bel je hun technische dienst, dan willen zij ab-so-luut dat je dat probleem zelf oplost, mits wat telefonische hulp. Zo heb ik in het verleden geleerd dat je bij witte strepen op de copies, een staafje in de xerografische eenheid een tiental keren moet in- en uittrekken om dit probleem te verhelpen.
Gisterenmorgen deed ik dus deze kleine interventie om de witte strepen uit onze copies te krijgen. Helaas ! ... Het staafje brak af ... Bij de technische dienst lieten ze mij eerst een zelfreinigingsprogramma doen lopen op de machine (20 minuten). Aangezien dit niet hielp (nog steeds witte strepen op de copies), zou er een nieuwe xerografische eenheid moeten geleverd worden. Maar ... daar de huidige eenheid nog bijlange niet end-of-life was, zouden WIJ hiervoor moeten betalen !
Jamaar, zo niet hé ! Ik heb vanmorgen dus een mail gestuurd, zeggende : "... Bijgevolg zullen wij in de toekomst geen enkele technische handeling meer zelf uitvoeren en verwachten wij bij elke storing van de machine, dadelijk het bezoek van een technicus ter plaatse. Wij verzoeken u vriendelijk uw technische dienst hiervan opde hoogte te brengen zodat zij niet blijven aandringen op telefonische begeleiding bij het oplossen van technische problemen."

Tweede geval : VAG badges.
Ik zit hier al meer dan een maand met 20 nieuwe toegangsbadges die ik niet kan programmeren (lees : waar wij dus niets mee kunnen doen). Twee dagen na de levering had ik een fax gestuurd (per telefoon wordt er bij VAG niet veel geregistreerd, heb ik de indruk) om dit probleem te melden. Na anderhalve week werd ik gebeld door een technieker. Per telefoon hebben we vanalles en nog wat geprobeerd : niks aan te doen, de badges kunnen niet geprogrammeerd worden. Misschien had ik wel de verkeerde badges ontvangen ? Dat dacht ik ook al. VAG heeft zich op ons "dossier" gebaseerd om mij nieuwe badges te leveren. Maar jammer genoeg staat er op de badges zelf niet de minste referentie die licht op de zaak zou kunnen werpen. De technieker zou het geval onderzoeken en mij op de hoogte houden.
We zijn nu alweer een maand verder en ik zit hier nog steeds met 20 onbruikbare badges ... Daar ik niet genoeg badges heb om aan de studenten te geven, doe ik hier dagelijks ettelijke kilometertjes om de mensen in en uit het klaslokaal te laten. Ter info : de studenten hebben een badge nodig om van onze sanitaire faciliteiten gebruik te kunnen maken en in mei en juni hebben we bijna alle dagen een stuk of 8 studenten over de vloer.
Ik heb vandaag dan ook maar een fax gestuurd naar VAG met de vraag "... wanneer ik de extra badges zal kunnen programmeren".

Daarna ging ik even stoom aflaten bij mijn baas en toen die hoorde dat ik "in mijne schrijf" was, vroeg hij of ik mij geroepen voelde om een aangetekende brief te sturen naar Luxemburg. In februari hebben wij per vergissing een faktuur twee keer betaald. In maart beloofde de leverancier dat hij "incessamment le nécessaire" zou doen om ons terug te betalen. Nu, drie maanden later, hebben we nog niets van die centen teruggezien.
Ik ben dan maar in mijn pen gekropen om, in mijn beste frans, aan te dringen op een prompte terugbetaling, "faute de quoi nous nous serons tenus à escaler le dossier".

Tiens, en nu ik toch aan 't schrijven ben zou ik misschien eens aan mijn ontslagbrief kunnen beginnen ... ???

Ah ja, en voor ik het vergeet ... De handdoeken uit het stukje hieronder (22 mei !) hangen nog steeds op het laddertje in het stofzuigerkot ... En neen, ik ben niet in detail gaan kijken of er schimmel op zit ...

Gisterenavond ontdekten we dat de verwarming in de vergaderzaal lekte. Onze poetsman had een teiltje onder het lek gezet maar de 1 m² zeiknat tapijt gewoon zeiknat gelaten. Vanmorgen heb ik dan maar de voorraad gebruikte sponshanddoeken genomen om zoveel mogelijk van dat water op te zuigen.

Net toen ik daarmee klaar was kwam de technieker om naar het lek te kijken. Ik had nog een "vuile" keukenhanddoek vast en gaf hem die, om zijn handen mee af te vegen. De kletsnatte sponshanddoeken hing ik zoveel mogelijk open, op een trapladdertje in het stofzuigerkot.

Rond de middag zie ik de technieker terug binnenkomen en ik vraag hem : "Is 't gelukt ?". Hij antwoordt : "Ik kom nu een WC-bril repareren". Ik vergeet de hele zaak en stort mij terug op het werk. Vandaag is het een echt zottenkot : eindeloze administratie, nieuwe procedures, nieuwe verkoopsstunts waarvan niemand weet (en bedacht heeft) HOE die in onze verschillende systemen geprocessed zullen worden ... Ik begin het allemaal een beetje te "verliezen" ...

Om 16.30 komt onze poetsman naar mij met de vuile keukenhanddoek die hij in de vergaderzaal gevonden heeft. Onze conversatie verloopt zoals gewoonlijk door mij in het frans, door hem in het portugees-frans. Hij vraagt mij nogal luid wie dat gedaan heeft, die handdoek vuilgemaakt ? Ik zeg dat ik die aan de technieker gegeven heb, zodat hij zijn handen zou kunnen afkuisen. Volgens onze poetsman moet die man maar zien dat hij zijn eigen schoonmaakgerei meebrengt. Hij toont mij een lelijke roestplek op de handdoek (ik denk dat die daar al op zat) : "Rouille ! C'est fini, c'est poubelle". Ik heb wel andere katten te geselen en antwoord nogal bits dat hij maar moet doen wat hij niet laten kan.

Gelukkig denk ik hierdoor aan de natte sponshanddoeken. Ik toon ze aan de poetsman en probeer hem uit te leggen wat ik ermee gedaan heb, namelijk er het tapijt mee drooggezogen. Al veel vriendelijker krijg ik als antwoord dat dat helemaal niet zo erg is. Die handdoeken kunnen wel gewoon gewassen worden en dan is alles in orde. "Mais ce n'est rien. Ca n'est pas la rouille".

Nog wat later komt de poetsman mij vragen of het lek in de vergaderzaal gerepareerd is. Ik bijt weer terug dat ik dat niet weet, de technieker is immers niets komen zeggen (tegen mij toch niet). En weer krijg ik met veel stroop te horen dat we dan nog wat zullen wachten. Hij zal het teiltje nog maar wat laten staan. Het is duidelijk dat ik al die jaren (veel te) vriendelijk geweest ben tegen onze poetsman. Zoals ik vandaag klink en reageer, dat heeft hij nog niet dikwijls meegemaakt, precies !

Ik ben ongeveer zeker dat het lek niet gerepareerd is want het teiltje dat eronder staat is alweer halfvol water. Als ik morgen maar weer geen overstroming vind ! Want ik heb geen droge "vuile" handdoeken meer om het water mee op te zuigen. Integendeel, als het tegenslaat vinden we binnen 1 week in het stofzuigerkot enkele beschimmelde sponshanddoeken. Die zullen dan ook wel "poubelle" zijn ...

Tot zover mijn concierge-probleempjes. Ik zit hier echter ook nog met 20 nieuwe toegangsbadges die ik niet geprogrammeerd krijg. Na 1 week heeft de leverancier ervan mij eindelijk teruggebeld om dit probleem te "regelen". Na een half uur aan de telefoon en veel over en weer geloop van mijnentwege tussen de telefoon en de badgelezer aan de deur, "denken" ze bij VAG dat ik waarschijnlijk de verkeerde badges ontvangen heb. Ze zullen het uitzoeken. Hopelijk moet ik niet nog 1 week wachten op verder nieuws hierover.

En ook nog vandaag MOET ik Business Objects installeren op mijn machine. Ik zal het waarschijnlijk heel zelden gebruiken maar, procedure is procedure ... De installatie zou een half uurtje duren. Halverwege moest ik echter naar een bepaalde site gaan om de installatie te kunnen afwerken. Helaas ! De URL die in de instructies staat geeft als resultaat : "The page cannot be displayed".

Dat was met het dagje wel !
Zucht ... Ik ben hier ècht te oud voor, vrees ik ...

DRINGENDE vraag aan de gemeenschap : HOE eindigt "Pirates of the Caribbean : The Curse of the Black Pearl" ???

Ik heb zaterdagavond genoten van de film op VT4 maar dat einde leek mij maar niks : Jack Sparrow en Elizabeth zitten zich laveloos te drinken op het eiland en plots kon ik DVD's winnen als ik een sms'je stuurde naar ... ! Ik dacht dat er nog een reklame-break kwam, en die kwam er ook. Maar daarna begon doodleuk The Adams Family ! Van een cliffhanger gesproken ...

Ik ben goe bezig geweest dit weekend : Zaterdag om 6.30 uur opgestaan, benen laten waxen, naar het containerpark geweest, lege flessen in de glascontainer gedropt, boodschappen gedaan ... En dan was het zaterdagmiddag en heb ik lekker de ganse namiddag spelletjes gespeeld op de computer !

Vanmorgen heb ik de "normale" zondagse taken vervuld : boven geswifferd, beneden uitgeborsteld, afgewassen. Er ligt hier nog alleen een strijk op mij te wachten. Maar ... die loopt niet weg. Als ik een bloes nodig hebben, zal ik die 's morgens wel strijken, voor ik naar kantoor vertrek.

En omdat ik zo in mijne kuis was dit weekend, heb ik vandaag mijn autootje gewassen ! In de regen ! Zo gemakkelijk ! Ik ga dat meer doen. Het was aan 't miezeren. Ik heb mijn Kaatje afgegoten met de gieter, dan afgeborsteld met mijn autowasborsteltje en een emmertje water en dan nog eens afgegoten met de gieter. Ook heel zuinig met het waterverbruik, dus ! Het is nu opgehouden met regenen en mijn bolleke staat daar te blinken.

En dan is het nu tijd voor ... nog enkele spelletjes ! :-)))))

Vandaag heb ik van Yoplait, voor 25 eurocent LUCHT gekocht !

Ik was naar Delhaize geweest en 's zaterdags kijk ik daar altijd in de bak "vandaag te gebruiken". Meestal haal ik daar enkele bavarois of puddinkjes uit en heb ik zo dessertjes voor het weekend. Vandaag zat er o.a. een 4-pack Yoplait yoghourtjes met ananas in de aanbieding. Na mijn avondmaal van champignonflapjes met een rauw slaatje van witloof en worteltjes, dacht ik twee yoghourtjes naar binnen te spelen. Ik breek twee yoghourtjes af van het 4-pack en wat blijkt ... ? Eén van die potjes is leeg !!!! Potdicht en toch leeg ... A rato van 1 Euro voor 4 potjes heb ik dus voor 25 eurocent lucht gekocht ...

Maar niet getreurd. Want deze namiddag heeft mij toch nog enkele leuke dingen opgeleverd.

Mijn wasmand zat nogal vol. Tijd voor enkele machientjes, dus. En, kijk ! Wat zie ik daar op de plank tussen de wasverzachters staan ? Een staaltje Downy : vezel-lifting. "Gratis proefsachet voor 1 spoelbeurt". En ik die zo van mijn oren maak omdat ze mijn brievenbus meestal niet vinden als er gratis staaltjes uitgedeeld worden ... Maar zie, er zit zelfs nog een kortingsbon bij, voor ... 20 BF ... "geldig in België tot 31/3/2000" !!! Ik heb het staaltje "Actieve Friesheid" aan de kookwas (handdoeken, tafellakens) toegevoegd. Alles ruikt wel lekker. Of de vezels "gelift" zijn en mijn "badhanddoeken meer zullen absorberen" kan ik zo dadelijk nog niet vaststellen. Maar ik ben wel curieus of de rest zal uitkomen : "Vergemakkelijkt het strijken, soms zelfs minder wasgoed te strijken" ... !

En om dit alles te vieren, dacht ik een glaasje porto te nemen voor ik aan de champignonflapjes begon. Helaas, driewerf helaas : geen porto meer in huis. Maar ... ik heb laatst in de Makro wel witte Martini gekocht ! Ah, er staat zelfs nog een vroegere fles ... Zou die nog goed zijn ? Er staat geen vervaldatum op maar wel iets dat er als een fabricagecode uitziet : L.M-02274-15:55-2. Heeft er iemand enige idee hoe ik hieraan kan zien van wanneer deze fles dateert ? De Martini zag er een stuk donkerder uit dan die in de nieuwe fles maar de smaak viel al bij al goed mee.

Het is nu een uurtje geleden dat ik dat klutske uitgedronken heb en ... ik voel mij nog altijd goed ...

Nog een leuke ...

Gisteren zat er een brief van BCC (Bank Card Company) in de bus. Niets ongewoons ... Maar aan die brief was een stuk papier geniet met volgende tekst :

13/03/2007
Geachte Klant,
Betreft : de uitreiking van uw briefwisseling
Ingevolge een negatieve samenloop van omstandigheden zijn de diensten van De Post er niet in geslaagd om uw briefwisseling op de voorziene manier te bestellen.
Wij betreuren dit feit ten zeerste. In naam van De Post bieden wij u, voor de moeilijkheden die u ondervonden heeft, onze oprechte verontschuldigingen aan.
De nodige maatregelen werden getroffen om dit in de toekomst te voorkomen ... bla, bla, bla ...
Met vriendelijke groet,
DePostmeester

Ik opende nieuwsgierig de brief van BCC ... en ik denk dat ik in aanmerking kom voor een prijs : het was een BCC uitgavenstaat van ... 8 november 2005 !!!!!

Dank u Tante Pos ! En neen, doe NIET zo voort ...

Geen nieuws, goed nieuws ... Dat is dus écht waar, hé ... !

Het slechte nieuws was dat ik enkele dagen een aan-af relatie had met Telenet. Soms had ik wel verbinding, dan weer niet. Ik had vorige zaterdag dan maar naar Telenet gebeld en die meneer wist mij te vertellen dat er problemen waren met mijn modem. Maandag is er iemand langs gekomen en die heeft alles onderzocht : naar de kelder, naar de bureau, ladder op tegen de paal, ladder af, naar de kelder, naar de bureau, ladder op, ladder af ... Neen, 't was niet de modem. Er zou een probleem zijn met de connectie van de drop-kabels en daarvoor moest er iemand anders komen.

Dinsdag stopte er een gele Telenet camionnette voor de deur (tot nu toe kreeg ik altijd bezoek van "onderaannemers"). De kabels op de paal werden vervangen (er zat water in) en ... Neen, het was nog altijd niet zoals het hoort. Zowel bij mij als bij de buren was er "iets" veel te hoog. De technieker vroeg een LPM aan en zou woensdag (vandaag) terugkomen. Vanmorgen was ik net klaar met douchen en had ik enkele witte dottekes dagcrème op mijn gezicht gezet toen : "Ding, dong !" De Telenet man van gisteren had aan de paal gedaan wat hij moest doen met die LPM en alles was in orde, behalve bij mij. Ik zat nog altijd aan 54, daar waar het 31 à 32 zou moeten zijn. 't Was precies of hij was over mijn colesterol bezig of zo ...

Kortom, na weer veel trappen en ladders op- en afgeklommen te hebben (die mannen moeten een goeie conditie hebben, hé !), en na alles gemeten te hebben wat er kon gemeten worden, dacht hij dat het misschien wel mijn 11 meter kabel van de kelder tot in het bureau zou zijn. Dat was geen dubbel afgeschermde kabel waar de storingen gemakkelijk in konden komen, waardoor ik veel verlies leed. Mijn modem moest hier 54 katoen geven om bij Telenet te geraken, daar waar 31 à 32 de norm is. Ik zag ze hier al kappen en breken om een nieuwe kabel te steken ... Man, man, man ...

Maar de Telenet man ging niet over één nacht ijs en na nog wat gemeet en getokkel op zijn laptop, kwam hij uiteindelijk tot de vaststelling dat mijn versterker de problemen veroorzaakte. Hij zette een nieuwe versterker in de kelder en ... mijn lijntje draait nu 31 à 32 toeren, zoals het hoort. Ikke blij ! Vooral omdat ik nu weer ongestoord zal kunnen internetten ... !

Habemus Kakam ! ... Sorry, ik geef even wat uitleg ...

Gans de week ben ik er niet al te best aan toe geweest vanwege een verschrikkelijke valling, mét verlies van hersenen nog wel. Hetgeen er 's morgens uit mijn neus en keel kwam, kan niet anders geweest zijn dan stukken van mijn brein die er via mijn sinussen vanonder probeerden te muizen.

Het gevolg hiervan (in mijn slaap slik ik die smurrie ook in), en van de medicijnen die ik de ganse week geslikt heb, was dat mijn intestinale "ik" geheel ontregeld was. Met andere woorden, gans de week was het "Big Meut, no Kak".

Vandaag is daar gelukkiglijk een einde aan gekomen. Vandaar dus : Habemus Kakam !!!

Hoe ik dat bewerkstelligd heb ? Geen idee. Ik heb een beetje vanalles geprobeerd : lekker vettig gegeten (croque-monsieur gebakken in olijfolie), een half flesje wijn voor het slapengaan ...

Mijn mooie sliding van gisterenavond zit er misschien ook voor iets tussen ... Sorry, ik geef weer even wat uitleg ...

Gisterenavond kom ik langs de voordeur binnen. In de hall ter hoogte van de trap, nog met mijn handen vol (handtas, plastic zak met vuurvaste schotel, medicijntasje, sleutels), wil ik afslaan naar mijn atelier om mijn PC aan te zetten. Mijn rechtervoet wil echter naar de keuken en schuift rechtdoor.

Ik ben dan verder geschoven, gestruikeld, gestroempfeld ... En toen ik weer bij mijn positieven kwam, stond ik naast mijn PC, in het atelier ! Ik was overal tegenaan gebotst maar toch netjes overeind gebleven ! Mijn rug heeft het grootste deel van die capriolen opgevangen, vrees ik. Dat kon ik vanmorgen voelen toen ik, iets minder gezwind dan gewoonlijk, uit mijn bed kroop.

Al bij al heb ik toch maar weer een "ongewoon" weekje overleefd ... Bedankt, Engelbewaarder !!!

Woensdag heb ik een nieuwe waterkoker gekocht in de Makro. Zij heet "Justine" en .... WOW !

Vandaag heeft zij haar eerste kopje koffie gezet. Wat een luxe : ik moet die niet meer "af" zetten, ik hoef de stekker er niet meer uit te trekken ... Gewoon, vullen met water, het knopje op "aan" zetten en afwachten. Dan, Justine van haar voetstuk halen en het gekookte water in de tas gieten. En genieten van een lekker kopje koffie !

Dank u, Justine !

Hoe is het met iedereen ? De storm goed overleefd ?

Ik ben een beetje euforisch vandaag : blij dat het ergste door is ... Geen idee waar ik mijn storm trauma vandaan heb. Ik word vreselijk nerveus van die felle wind. Gelukkig mochten we om half vijf al naar huis. Zo stond ik niet in de file en was het nog klaar toen ik in de Coige kwam. Een rondje om mijn huisje leerde mij dat er nog niets weggevlogen was. Maar ... het ergste moest nog komen ... !

Rond vijf, zes uur werd ik bijna gek van het gehuil, geloei en gebeuk van de wind. Maar ik heb mij navenant "georganiseerd" : achter mijn computer, Runescape spelend met het geluid vollen bak en met de fles Porto binnen handbereik. Ondertussen lekker gechat met broertje en ge-skype-beld met zusje. Meer moest dat niet zijn !

Zo heb ik gisteren ook vastgesteld dat ik drie "veilige" plaatsen heb in mijn huisje : de keuken (tussen twee andere plaatsen en geen te grote venster), het bureau en de badkamer (beiden beneden en op het noorden, vanwaar - hoop ik - zelden een stormwind zal komen).

Om half tien heb ik mij dan in de badkamer geïnstalleerd. Tot ongeveer middernacht heb ik de helft van een van mijn "Katten"-boekjes gelezen. Toen was het al veel kalmer buiten en heb ik tamelijk goed geslapen, tot vijf uur vanmorgen.

Voor ik deze ochtend naar kantoor vertrok heb ik nog eens een rondje om het huis gemaakt. Alle dakpannen lagen nog netjes op hun plaats en ik zag geen omgewaaide bomen, alleen de gebruikelijke afgewaaide takken. (Brandhout gratis te verkrijgen in de Coige !!!). De rieten stoeltjes op het terras waren "treintje" aan het spelen : ze stonden netjes op een rijtje achter mekaar (in plaats van naast mekaar). Eén stoeltje had onderweg afgehaakt en lag op zijn kop in de maagdenpalm. En verder lag het "schild" van de zandbakschildpad ernaast en was het zand helemaal doorweekt.

Ik ben dus dolgelukkig dat ik ook deze keer alleen psychische schade geleden heb : gisteren heb ik overdag namelijk constant op de pot gezeten van de zenuwen.

Ik wou dat volgende week de lente al begon ... Maar Koning Winter zal ook nog zijn zegje willen hebben, zeker ?

Vorige dinsdag kregen we nieuwe telefoons op kantoor. Mooie nieuwe toestellen, met een schermpje, en alles werkt via het netwerk ... Wow !!!!

Eerste klein probleempje : de mannen die de telefoons kwamen installeren, hadden "ergens" een draadje uitgetrokken en het weer in een verkeerd gaatje gestoken. Resultaat : wij hebben vier dagen zonder fax gezeten ! Heel handig voor een bedrijf, zo op het einde van de maand, als er veel bestellingen verwacht worden die per fax moeten binnenkomen ...

Verder geen kwaad woord over de nieuwe telefoons, hoor. Alleen ... Ik wou natuurlijk met dat nieuwe speelgoedje spelen en ging dadelijk een "Personal Addressbook" aanmaken via het Web. Helaas ... driewerf helaas ... ! Nadat ik dat gedaan had, was ik een en ander kwijt op mijn telefoontoestel : de "Company Directory", en enkele "Services" zoas "Missed Calls", beantwoorde oproepen en nog 't een en 't ander.

IT heeft het voor mij uitgezocht : ... euh ... ze moeten de software van de telefoons upgraden opdat we er via het Net mee zouden kunnen werken. Dus tot nader order mag ik niet meer "spelen". Ik zit met popelend hartje af te wachten of dat allemaal wel goed gaat komen.

En nog een eigenaardigheidje met die nieuwe telefoons : de stemmen worden heel erg vervormd. Niet dat iedereen nu "raar" klinkt aan de telefoon. Iedereen klinkt "anders". Ik herken mezelf niet meer, als ik naar mijn ingesproken boodschap luister. Ook mijn collega's stem herkende ik niet toen zij een boodschap had nagelaten. En nog een andere collega, die ikzelf belde, kon ik eerst ook niet thuisbrengen.

Vrijdag, belde ik naar grote broer. Gelijk een grote, draaide ik zomaar het nummer dat ik mij dacht te herinneren, zonder het in mijn boekje na te kijken. Een man neemt de telefoon op en zegt "Hallo !". Dat was niet de stem van broer ! Ik had zeker een verkeerd nummer ingetoetst ... Dus ik antwoord : "Ik denk dat ik een verkeerd nummer gedraaid heb. Sorry.". Waarop de man zegt : "Da's nikske". En plots herkende ik toch die stem ! Ik riep zijn naam nog door de hoorn, maar broer had de telefoon al afgelegd. Ik heb dan maar teruggebeld en 't is allemaal nog goed gekomen, natuurlijk ...

Man, man, man ... miserie, miserie, miserie ... 't Zal toch niet aan mij liggen zeker ? Neen hoor! Ik weiger aan te nemen dat Meutje nu echt te oud wordt voor al te grote veranderingen ...

Wat zou ik toch zijn zonder mijn Engelbewaarder ... ? Het wordt echt genant !

Niet alleen kreeg ik vanmorgen een pracht van een zonsopgang te zien (die ondertussen helemaal achter de wolken verdwenen is) maar ook gisteren en eergisteren was mijn Grote Beschermer weer druk in de weer.

Herinner je de storm die ze voorspeld hadden voor maandagnacht en dinsdag ? Maandagavond was ik met een erwt in mijn gat in bed gekropen. Ik was ook helemaal klaar om, indien nodig midden in de nacht, naar de badkamer te verhuizen. Wel, ik heb niets van een storm gemerkt ! Het heeft verschrikkelijk gegoten, dat wel. Maar erg veel wind was er in onze contreien niet te bespeuren.

Sinds vrijdagavond is mijn kleinste kozzeke in het land. Zondag zijn we gaan brunchen in den Domus en maandag- en dinsdagavond hebben we kaart- en bordspelletjes gespeeld. Toen ik gisterenavond thuis kwam, zat er bijzonder goed nieuws in de brievenbus ! Ik wist wel dat het onderweg was maar een vorige keer is het twee maanden onderweg geweest vooraleer het in mijn bus belandde. Deze keer heeft het de oversteek in slechts twee weken gemaakt !

En vandaag krijg ik dan nog enkele toemaatjes : ik heb er EINDELIJK aan gedacht om de vuilbak buiten te zetten (moest vier weken geleden al gebeurd zijn maar is telkens mislukt), dan krijg ik die schit-te-ren-de zonsopgang te zien en, last but not least ... mijn baas zit de ganse dag in Luxemburg en brengt voor mij "marchandise" mee ... :-)))))

Het wordt eentonig, ik weet het, maar ere wie ere toekomt :

DANK U WEL, Engelbewaarder !!!!

Ben net terug van het Boekenfestijn op de Heizel. Ik was er nog nooit geraakt. Niet in Brussel, niet in Leuven. Ik vind er niks aan om daar zo alleen rond te lopen. Maar dit keer had Ann gevraagd of ik met haar meeging. Dat moest ze mij geen twee keer vragen, natuurlijk !

Man, man, man ... boeken, boeken, boeken ... Van twee tot vijf heb ik daar rondgelopen in het Paradijs. En ik heb mij serieus geamuzeerd, moet ik zeggen ... Allez, het bewijs is er : van één tot vijf heb ik niet gerookt en ik heb het geen moment gemist ! Toen we buitenkwamen heb ik er wel dadelijk eentje opgestoken. Maar dat ik bijna niet aan roken gedacht heb, terwijl ik daar tussen de boeken aan snuisteren was, dat wil toch wel wat zeggen, niet ?

Jammer genoeg is het geen gunstig alternatief : boeken kopen in plaats van roken. Dat zie ik nog niet zo direct zitten. Alhoewel er op zo'n Boekenfestijn serieuze koopjes te doen zijn. Er staan hier nu drie zakken met boeken aan mijn voeten. Ik zal ze eens even tellen, zie ...

7 kinderboekjes, 19 boeken voor ikke, tien postkaartjes en twee pakken leuke klevertjes met poesjes en beertjes ... Yep, de Meut heeft zich inderdaad eens goed laten gaan. En dat voor de luttele som van 77 Euro. Niet zo slecht, vind ik ...

En nu ga ik al mijn "nieuwe" boeken eens vlug bij in mijn boekenlijst zetten zie. En daarna ... lezen maar !!!

Ziezo, de bolletjes zijn gekleurd.

Ik dacht naar het stembureau te wandelen maar heb toch maar de wagen genomen. Mijn ruggetje is niet echt optimaal vanmorgen ... En nog maar goed dat ik met de auto gegaan ben. Anders had ik het volgende waarschijnlijk gemist ...

Om twintig na tien kwam ik aan in de sporthal. Tegelijk met mij arriveerde het Radionieuws van de VRT. Ik voelde mij wel vereerd, moet ik zeggen. Maar dan, binnen in de sporthal ... Man, man, man ... Aan alle stemlokalen stonden hele lange files ! Ik dacht nog dat ik nu toch wel echt het verkeerde uur gekozen had.

Achter mij kwam een koppel met een kinderkoetsje binnen. Die man maar zuchten en blazen ... De file voor zijn echtgenote was niet zo lang maar hij moest blijkbaar in mijn file zijn. En dat was de langste van de hele hoop. Met een rood koppeke van coleire, stond hij maar te zagen en af te geven dat dat op niets trok. Ik keek wijselijk voor mij. Maar dan zij hij heel luid, duidelijk gericht tot de persoon voor hem (ikke, dus) : "Zijn ze al bezig tenminste ?". Ik draaide mij om en zei dat ik veronderstelde van wel omdat ze toch om 8 uur begonnen waren ...

Oei, Meutje ... Helemaal fout ! Dadelijk hoorde ik iedereen rond mij vertellen dat er iets misgelopen was met de computers en dat ze pas om half tien / half elf (de meningen waren verdeeld) konden beginnen met stemmen. Ze hadden dat zelfs op de radio gezegd ! Ja zie, dat komt ervan, als ge geen radio luistert, hé ... En vandaar dus dat het Radionieuws hier met een microfoon rondliep. 't Was niet voor mij dat ze kwamen ... ;-)

Bon, wij hebben daar wel een ganse tijd staan wachten maar tenslotte begonnen er mensen "terug" te komen uit de stemhokjes. Geen reden tot paniek, dus. En ondertussen stond iedereen een beetje met mekaar te kletsen. Da's toch ook leuk ? Een korte kennismaking met bewoners van uw gemeente die je niet kent ? Alleen spijtig dat ik met de minuut mijn rugje voelde verstijven ...

Maar 't is allemaal wel goed gekomen, hoor. Om kwart voor elf had ik mijn stem uitgebracht en keerde ik terug naar de wagen. Ik heb weer maar eens mijn burgerplicht volbracht. Proficiat, Meutje !