Donderdag : marktdag. Joepie !
Om half negen opgestaan, gekookte eitjes gegeten als ontbijt. Echt op 't gemakske "wakker worden".
Om half tien trek ik de badkamer in om mij te wassen. Ondertussen denk ik te weten welke "plaat van Bart De Pauw" ze zoeken bij de Madammen (Radio 2).
Om tien uur kom ik terug in de living en ... de wereld is helemaal wit !!!
Jommo, jommo ... Naar de markt door de sneeuw ? Goed ingeduffeld en met mijn bottinnen aan is het misschien wel te doen. Alleen moet ik zien dat ik niet val.
Ik kijk even over het terras om te zien hoe de straat er bij ligt. Oei ! Eugeen is sneeuw aan het ruimen. Amaai, ge moet hier snel zijn, wilt ge nog mee kunnen sneeuw borstelen. Vlug laarzen aangetrokken en met de borstel naar de straat. Ondertussen is Ivo er bij gekomen. Hij komt van de markt en volgens hem is het te doen, als ge voorzichtig loopt op de stoepen.
Nog wat mee geborsteld, gebabbeld over onze perikelen ...

Met mijn bottinnen aan ben ik naar de markt geweest en heb er een kippetje gehaald.
't Is eigenlijk heel mooi weer. Ik denk dat ik deze namiddag zal gaan wandelen.

Ik heb veel kaarsen en toch brand ik er niet zoveel. Ik denk nu te weten waarom : Meutje + kaarsen gaat niet echt goed samen.
Lang geleden heb ik er een gewoonte van gemaakt om kaarsen met mijn hand uit te "wapperen" in plaats van ze uit te blazen. Als je kaarsen uitblaast loop je het risico dat je het kaarsvet mee rond blaast en dat belandt dan op de meubels. Dat is mij vroeger enkele keren overkomen. Vandaar dus die nieuwe techniek : het uitwapperen.
Ik kreeg hier echter een probleempje mee. Als ik kook, brand ik tegelijk een theelichtje. Vorig jaar, bij het uitwapperen van dat theelichtje, bleef ik met mijn vinger aan de kaarsenhouder haperen. Het theelichtje en het hete kaarsvet vlogen rond in de keuken en over Meutje. Uit mijn kleren heb ik het kaarsvet mooi kunnen weghalen door middel van een krant en een heet strijkijzer, gelukkig maar. Maar het heeft mij redelijk wat tijd gekost om alle kaarsvet vlekken in de keuken (werkblad, kastdeurtjes, vloer) op te sporen en te verwijderen.
Vanaf toen blaas ik de kaarsen weer gewoon uit.
Toch is de combinatie Meutje + kaarsen nog altijd niet veilig.
Omdat Katty tegenwoordig zelf kaarsen maakt, besloot ik om eens meer "gewone" kaarsen te branden (in plaats van theelichtjes), zodat ik de overschotten van kaarsvet aan haar kan geven.
Zondagavond had ik weer twee kaarsen aangestoken. Dit zou waarschijnlijk hun laatste ademtocht zijn. Inderdaad, toen ik ging slapen was er 1 kaars helemaal opgebrand. Maar dan ook he-le-maal ! De kaars stond op een kaarsenhouder. Die stond in een metalen onderlegger en, omdat de kaars op haar einde was, had ik er nog een servet onder gelegd want het geheel stond op de tafel.
Helaas ! De kaars was helemaal gesmolten, de houder half opgebrand, het kaarsvet was over de onderlegger gelopen en door en over de servet. Alles had al even kunnen afkoelen en plakte stevig vast. Met flink wat getrek heb ik het van de tafel gekregen maar er bleef natuurlijk een mooie cirkel kaarsvet over. In de keuken had ik vorig jaar alles zitten afschrapen maar dat leek mij niet de aangewezen werkmethode voor het tafeloppervlak.
Maandagochtend heb ik dan een krant genomen en mijn tafel gestreken ! Jawel, de tafel is niet beschadigd en van heel het accidentje is niets meer te merken.
Maar hoe het nu verder moet mijn kaarsen ... ???

Allemaal een leuk Kerstfeest gehad ?

Op kerstavond was er ten huize Katharinae sprake van enige overdaad : er zijn een heleboel zakouskis via de oven richting mijn maag vertrokken. Geen last van gehad. Zou ik dan toch mijn darmprobleem onder de knie hebben ? En naar aloude traditie heb ik op Kerstdag ossentong met tomatensaus gegeten. Met kroketjes, dit keer.

Na mijn kerstmaal zat ik rustig naar Mary Poppins te kijken (ja, waarschijnlijk al voor de 150^ste keer). Ik hoorde mijn vaste telefoon bellen in de berging. Over het algemeen zijn het Franstalige mensen die mij op dat nummer bellen : ze willen mij iets verkopen of ze hebben zich vergist. Maar àls ik die telefoon hoor bellen neem ik altijd op. Nu dus ook. “Ah, ’t is uw bovenbuur hier, hé. Mijn vrouw vraagt of ge iets komt drinken.”

Ik trek vlug wat fatsoenlijke kleren aan en begeef mij naar de tweede verdieping. Mijn lieve buurvrouw begroet mij met de gevleugelde woorden : “Oh, mensen die alleen zijn met deze dagen, daar heb ik toch zo’n compassie mee …” Ik ken ze nu al een beetje dus ik weet dat ze haar hart op de tong heeft.

Ze vraagt mij of ik advocaat lust. Ik heb dat eigenlijk feitelijk nog nooit gedronken dus we zullen dat maar eens proberen, hé ? Ze zegt : “Ik maak die zelf, hoor. 96 graden !” … Hm, slik … Wel, ’t was héél lekkere advocaat moet ik zeggen. De rest van de namiddag hebben we nog koffie gedronken en kerststronk gegeten. En ondertussen maar babbelen en babbelen … Vooral verhalen van vroeger. Héél leuk !

Vanaf een uur of zeven ben ik beginnen zeggen dat ik nu toch eens moest voortgaan. Om kort te gaan, ’t was half elf toen ik er in slaagde om mij terug naar de eerste verdieping te begeven.

Op tweede kerstdag had ik dan eindelijk weer afgesproken met mijn collega. Daar was sinds juni steeds van alles tussengekomen. Wij hebben chinees gegeten in Sterrebeek. Dat was lang geleden en ik heb er van genoten. Daarna hebben we bij de collega thuis nog zitten kletsen. We hadden inderdaad heel wat bij te praten ! Het was half twaalf toen ik in mijn auto stapte om huiswaarts te keren.

De feesten zijn voor mij goed ingezet. En ik ga zo nog eventjes door !

Prettig Eindejaar allemaal !!!

Om te beginnen : ik hou niet meer zo van Google !!! Ik ben Google Chrome beginnen gebruiken omdat er eens 1 dag problemen waren met Internet Explorer. Tot nu toe lukt het allemaal wel zo een beetje. Hier en daar krijg ik al eens een boodschap en dan kan ik beginnen zoeken wat ik moet doen. Niet echt mijn gedacht van de ideale computerwereld, maar allez ...
Maar vandaag kon ik plots niet meer op deze blog. Nie zieveren, hé jongens. "You are not a  Blogger". Komaan, zeg ! Bij jullie niet, neen. Maar laat mij dan tenminste op blogger.com binnen !
Na een goei 20 minuten is het mij dan toch gelukt. Zucht ... Ik ben waarschijnlijk te oud voor deze dingen. Jammer, want ik wou nog iets vertellen.

Vandaag, voor de eerste keer sinds vele jaren, GEEN ossentong met maderasaus en aardappelbolletjes gegeten met Kerstmis ! De weergoden hebben er gisteren anders over beslist. Ik dacht nog gauw mijn traditionele kerstmaaltijd in de supermarkt te gaan halen. Maar 't was gisteren geen weer om een hond door te jagen. Dus ben ik maar thuis gebleven en heb de diepvries geplunderd.
De bedoeling was om kip te maken met kroketjes en paddenstoelen en paprikasaus. Het is kip met kroketjes en paddenstoelen en ... spaghettisaus geworden !
Luister naar wat een ervaringsdeskundige op dit gebied te zeggen heeft : "Geen stickers op de diepvries producten zetten, dat zal u een verrassing bezorgen !!!"
Niet getreurd, vanaf nu zal ik al mijn spaghettisaus ZONDER gehakt maken. En dan noem ik ze : universele saus !

Ondertussen : Prettige Eindejaarsfeesten, allemaal !!!
(behalve Google, misschien ? Daar moet ik nog eens DIEP over nadenken ...)

Mijn wereld heeft even stilgestaan ... Excuses daarvoor.
Inbraak - politie - verzekering - niet goed van geweest - belangrijke beslissing genomen : huis verkopen, appartement gekocht ...
Dat zullen we allemaal wel overleven, zeker ?
Maar 't begint precies terug in de plooi te vallen. Ik begin toch weer vanalles op te merken rond het huis.
Vorige week heeft er een feestje plaats gehad op mijn auto : natte pels-sporen en afdrukken van pootjes. Diezelfde pootjes vond ik terug op het venster aan het terras ! Wie komt er bij mij binnenkijken ???
Om nog meer sporen te kunnen detecteren, heb ik dan bloem op het terras gestrooid.
Déjà vu ! Bloem op het terras strooien is al even stom als kattenbakkorrels voor de voordeur strooien tegen de ijzel : 't zal misschien wel het beoogde resultaat opleveren (die winter was het inderdaad niet glad aan de voordeur, maar sporen in de bloem van de nachtelijke binnenkijker ? Vergeet het maar ! Tot nu toe, geen resultaat ...) Helaas krijgt ge die smurrie (kattenbakkorrels én bloem) heel moeilijk van de stenen verwijderd !
Back to the drawing board, zou ik zo zeggen ...

Dag lieve kindertjes allemaal ... Tot u spreekt een GEPENSIONEERD Meutje !!!!

Ik ben momenteel wel even gepensioneerd-zonder-wedde, maar "alles sal reg kom".

't Zit namelijk zo :
Uit curieusiteit, ging ik ging gisteren eens kijken op My Pension. Er waren geen betalingen voorzien voor mij. Dat kan, natuurlijk. 't Was nog altijd januari. Maar dan ging ik eens op Mijn Gegevens kijken en wat zag ik ? Er stond geen bankrekening nummer ! Hoe gaan die lieve mensen mij dan betalen (om niets te doen, gniffel, gniffel ...) ??? 't Was al na 17 uur, dus bellen zou iets voor de volgende dag worden.

Vanmorgen bel ik met de pensioendienst. Na even wachten ("Wij zijn allemaal bezig. Wacht u nog even ?"), vertel ik de dame aan de telefoon dat er geen bankrekening nummer staat bij Mijn Gegevens. "Hebt gij uw rekening nummer dan niet doorgegeven ?", vraagt ze. En ik voel mij alsof IK serieus in gebreke gebleven ben. "Euh, ik heb veel papieren ingevuld en allemaal teruggestuurd ..." Ze vraagt me mijn nationaal nummer en ze zal eens kijken. "Ik kan hier niets zien. Ik verbind u door met de betaaldienst", helpt ze mij voort ... Ze kan niets zien ??? Ben ik eigenlijk wel gepensioneerd ??? Help !!!

Op de betaaldienst echter, was het niet "Wij zijn allemaal bezig. Wacht u nog even ?". Neen, 't was direct "Alle lijnen zijn bezet, probeert u het later nog eens ? tuut-tuut-tuut ...". Ik ben twee uren aan een stuk blijven proberen maar : "Wij zijn allemaal bezig. Wacht u nog even ?".

Mijn hersencellen mogen dan wel min of meer aan 't afsterven zijn maar plots kreeg ik een pracht van een ingeving : 'k zal eens een mailtje sturen ! Per mail die lieve mensen (die mij willen betalen om niets te doen, gniffel, gniffel ...) van mijn bezorgdheid op de hoogte gebracht én tegelijk dan maar mijn bankrekening nummer doorgegeven. En dan met een iets geruster gemoed naar de Colruyt boodschappen gaan doen.

Onderweg naar huis, na het boodschappen doen, gaat mijn GSM. Ik zet mij langs de kant van de weg en beantwoord de oproep. 't Was een lieve meneer van de RVP (ge weet wel, die lieve mensen die mij willen betalen om niets te doen, gniffel, gniffel ...), om te zeggen dat hij mijn mailtje ontvangen had, dat hij mijn bankrekening nummer ging doorgeven en dat het allemaal in orde komt. Ik zou wel een brief gekregen hebben waarin ze mijn bankrekening nummer vroegen. Maar hij ging dat nu al allemaal in gang zetten, omdat het "zo kort op de bal" was ... Ik heb nog eens gevraagd of ik nu helemaal in orde was. En hij zij JA !

Ik ben dus in blijde verwachting ...

Nog even ter bevestiging : dames die bij de overheid werken zijn dikwijls"bitches" (niet allemaal, in Leuven zitten er enkele écht goeie ! Chapeau !). De heren bij de overheid, daarentegen ... Schattekes !

Enne ... heb ik al gezegd hoe fijn ik het vind dat ik betaald zal worden om niets te doen ? ;-)

Vandaag hoog bezoek aan de notenzakjes : een grote bonte specht !!!
Heer Vink bleef eerbiedig op een afstandje toekijken tot Heer Specht voldaan was ...
En neen, ik heb er geen foto van genomen :-( Mijn cameraatjes zijn jammer genoeg nooit schietensklaar : lege batterijen vanwege te weinig gebruikt ... Hoe doen andere mensen dat toch ??? Steeds paraat om een foto te maken ?
Daar zal ik in de toekomst werk van moeten maken !

In de winter hang ik voor mijn gevederde vriendjes notenzakjes in de bomen.

Mezen zijn heel handig met die dingen : ze gaan er gewoon aanhangen en pikken er stukjes noot uit. Andere vogeltjes daarentegen, hebben die truuk niet altijd door. Ze hangen daar dan wat rond te fladderen terwijl ze ondertussen naar het zakje proberen te pikken. Daarom hang ik de zakjes altijd tegen een ander takje aan, zodat de niet-mezen van op die plaats op hun gemak kunnen smullen. Trouwens, de zakjes zijn tamelijk groot. De vogeltjes kunnen er ook gemakkelijk bovenop gaan zitten, wat de meesten ook wel doen.

Vanmorgen echter zag ik een vink die niet van deze faciliteiten gebruik wou maken. Ze bleef maar rond het zakje fladderen en ging dan op een takje, een halve meter verder, haar nieuwe "aanval" voorbereiden.

Terwijl ze zat uit te puffen, zette een mus zich parmant op het faciliteiten-takje, pikte aan de nootjes, en ging een metertje verder haar buit opeten. Ik heb nog geroepen : "Hebt ge het gezien, Vink ? Zo moet ge dat doen !". Maar neen, hoor. Vink ging weer rond het zakje fladderen. Tijdens een volgende rustbeurt, kwam er een meesje op het zakje zitten, pikte wat nootjes en ging elders verder ontbijten. Ondanks mijn aanmoedigingen aan de toekijkende vink, kwam zij weer rond het notenzakje fladderen. Maar allez ... zo doet ze nog een vleugelbreukje op, dacht ik.

De vink hield echter wel genoeg energie over om andere potentiële eters van dat bepaalde zakje weg te jagen. Ja, en dan werd ik een beetje boos : "Kijk dan toch hoe die anderen het doen ! En, als ge er geen verstand van hebt, laat die anderen dan tenmiste eten !".

Niks gekort ... Ik heb dat daar bijna een half uur zitten bekijken : het is duidelijk een vink met colibri aspiraties !

Nu ben ik nieuwsgierig !!!

Vanmorgen, iets na achten, word ik wakker van een korte sirene-stoot in mijn straat. Ik dacht : "Oei, komt een ambulance iemand halen ?", zet mijn bril op en kijk uit het raam. Voor het kapelletje, aan de overkant van de straat, staat een brandweerwagen te flikkeren. Achter die brandweerauto is de straat bedekt met schuim, zover ik kan zien.

Even beneden aan een venstertje gaan kijken ... Voor de brandweerwagen staat een klein rood autootje van de brandweer, en daarvoor een witte personenwagen. In de andere richting ziet de straat er droog uit.

Ik heb alles nog een tijdje vanuit alle mogelijke hoeken zitten bestuderen. Tegen half negen, stappen alle mannen ('t waren er een hele hoop ? van waar kwamen die ineens allemaal ?) in de auto's. De witte auto rijdt weg, richting Tervuurse steenweg. De twee voertuigen van de brandweer rijden langzaam verder naar de Coige, terwijl de brandweerwagen het wegdek blijft natspuiten.

Zal ik ooit te weten komen wat hier gebeurd is ???

Vandaag even met de wagen weggeweest. Toen ik weer thuis kwam, lag er een fameuze kaka op de drempel aan de voordeur !

Enkele dagen geleden, bij het vogeltjes voeren, had ik al een soortgelijk "cadeautje" op het gras zien liggen. Ik kon mij niet indenken welke hond tot achteraan in de tuin zou komen om zijn gevoeg te doen. En katten heb ik al jaaaren niet meer gezien in de buurt.

Ik kan dus maar aan één gulle gever denken : welbedankt, Meneer Steenmarter !
Maar ... zo vlak aan de voordeur ... ? Als dat geen "statement" is ... !

Vanmorgen landde er een ekster voor het keukenvenster. Ik ging even kijken wat ze van plan was. In haar bek hield ze een tamelijk groot rond ding. Een noot ? Ze keek wat rond, hipte naar de klimop en stopte het voorwerp eronder. Dan begon ze grassprietjes uit te trekken en afgevallen blaadjes te verzamelen en legde alles op haar verborgen schat.
Ik wist niet dat eksters ook wintervoorraad indeden ... Hebben ze zeker geleerd van de eekhoorntjes ?
Enne ... weet Mevrouw Ekster dat er muisjes wonen, daar onder de klimop ? Haar noot zal waarschijnlijk niet lang veilig zijn ...

Makrootje gedaan met Broertje. Broertje gewonnen. Ah jaaaa, nu ik mijn sigaretten er niet meer vind, kan ik niet meer winnen, hé.
Ik ben een beetje aan 't spelen op de computer als plots : Ding ! Dong ! Oh, wie komt mij een bezoekje brengen ?
Staat er een zwarte medemens aan de deur die mij een pakje in de handen duwt en mij wil laten tekenen voor ontvangst. Yep, 't was een grote kartonnen omslag. Met mijn metsersoog kon ik zien dat de envelop 40 x 25 x 2 cm was. En jawel, geadresseerd aan ... Elleke Bennekens in Everberg !
Ik geef de omslag terug aan de lieve man en zeg : Neen, hier staat Everberg (wijs op het adres op de omslag) en hier is het Leefdaal (wijs met mijn vinger naar de grond). En Everberg (wijs op de omslag) is daar (wijs ergens in de richting van Everberg). Waarop hij : Ah ja, Everberg (en hij wijst ook achter zijn rug). Et voilà ! Pakjes probleem (hopelijk voor eens en voor altijd) opgelost !
En ja, het moet gezegd : ik moet mij DIK verontschuldigen bij De Post en aanverwanten. De vorige pakjes waren dus ook gebracht door een koerier, die mij nooit thuis vond en ze dan maar in de bus propte. En ik heb die dan zomaar in de postbus gestopt !!!
S O R R Y, Tante Pos ! (ik hoop wel dat De Post de vorige pakjes op zijn minst aan de afzender terug bezorgd heeft ... Moet ik dat eens aan Elleke gaan vragen ?)

Dinsdagavond, als ik thuis kom van kantoor, vind ik een pakje in de bus. Yeah !

Het is 2 cm dik, 40 cm lang en 25 cm breed. Het kon eigenlijk niet in de bus en dus had de postbode de bovenste 10 cm enigszins platgedrukt en omgeplooid, en het hele geval in mijn brievenbus gepropt. Nà, was hij toch mooi zijn pakje kwijt …
Mijn geluk was echter van korte duur. Een pakje ? Voor mij ? Vergeet het maar : straatnaam en huisnummer waren juist maar de gelukkige ontvanger was Elleke Bennekens in … Everberg ! Tiens, voor die mensen in Everberg met “mijn” straat en nummer heb ik in het verleden nog al leveringen gehad, hé ? Remember, enkele jaren geleden, een verhuiswagen met zetels, bijvoorbeeld, en mensen die een grafzerk kwamen kiezen …
Bon, woensdagochtend op weg naar kantoor, stop ik bij de postbus aan het einde van de straat (wordt gelicht om 10:00 u) en besluit het pakje daarin achter te laten zodat Elleke alsnog haar pakje zal krijgen. Yep, dat werd dan ook weer proppen, hé : de postbus is wel hoog en breed maar niet diep genoeg voor mijn retourzending. Maar wat de postbode kan, kan ik ook ! Ik prop het geval erin, het blijft natuurlijk bovenaan vastzitten, en ik schuif het dan wat opzij zodat andere mensen hun post ook nog in de postbus zouden kwijtraken.
Woensdagavond na kantoor, draai ik de straat in en wat zienik ? Het pakje steekt nog altijd half voor de postbusopening ! Heeft de postbode de bus niet gelicht of heeft hij dat pak daar bovenaan gewoonweg niet zien zitten ?
Bref, vanmorgen besluit ik, dat dit een mooi verhaaltje is voor mijn blog. Voor ik begin met schrijven, ga ik met een meetlat even mijn brievenbus opmeten. Ah jaaaaa, ne mens moet een beetje juiste dingen schrijven, hé. Het deksel van mijn brievenbus staat wat omhoog. Oh, 10 uur en de post is al geweest ? Da’s vroeg !
En wat zienik ? Er zit … een pakje in mijn brievenbus !!! Neen, niet dat pakje van gisteren. Dacht ik ook wel even want dit pakje heeft dezelfde afmetingen maar in plaats van een doos is het deze keer een 2 cm dikke envelop. En, jawel, toch ook weer een pakje voor … Elleke Bellekens !
Wat moet ik nu doen ? Ik denk dat ik ga wachten tot de opening van de postbus aan het einde van de straat weer vrij is (ik moet er straks toch langs, ben eens benieuwd …) en dan steek ik ook deze envelop er weer “retour” in.
En ik kan misschien eens vragen aan De Post of ze mij op hun loonlijst willen zetten. Al de jaren die ik hier nu al woon heb ik toch al aanzienlijk wat verkeerde leveringen in de juiste bussen gestoken …

Mag je in de supermarkt 1 of 2 tomaten van een tros trostomaten aftrekken ?

Bij het boodschappen doen eindigde ik bij de groenten. Ik wou enkele tomaten maar er lagen alleen voorverpakte (per 6) en trostomaten (ook met 5 of 6 tomaten aan elke tros). Ik was met mezelf aan het overleggen wat ik zou doen toen er een meneer aan de tomaten stopte.
Ik dacht : zodra die man weg is, haal ik een vandalenstreek uit en trek enkele tomaten van een trosje af. Maar die man bleef maar staan dubben ... Ja, dan wist ik het wel. Hij had waarschijnlijk hetzelfde probleem als ik.
Dus ik zei : "Zou je daar enkele tomaten mogen aftrekken ?" Waarop hij : "Sorry ?" 't Was een engelsman ... Ik ging verder in het engels en, ja hoor : hij had maar twee tomaten nodig. Ik vroeg of hij met mij een trosje wou delen ? "That would be nice". Ik mocht kiezen welke tomaten ik wou want hij ging een salsa maken en dan had dat zo geen belang.
Ik koos drie tomaten, hij nam de twee die overbleven. En hij zei nog : "I feel like a thief !" Goe gelachen en twee tevreden klanten ... Meer moet dat niet zijn, hé ?

En dan nog een waarschuwing : 't is weer niet de moment om door Kortenberg te rijden. De Achterenberg is volledig afgesloten. De omleiding stuurt je langs de Sterrebeekse steenweg en dan het veld in naar het Hoogveld. Alleen waren ze vanmorgen, aan het begin van dat baantje door het veld, nog druk putten aan het opvullen met een buldozer. En de auto's wilden er reeds langs alle kanten door. Bwa, een beetje wachten en hoffelijk zijn. Dan gaat dat ook, hé ?

Met Nieuwjaar heb ik een nieuwe tandenborstel in gebruik genomen. Mijn flashy blauwe tandenborstel was (in mijn ogen) nog niet versleten. Vergeleken met een nieuwe zag die er nog heel goed uit. De haartjes waren een beetje dunner maar ze stonden nog mooi recht en hij poetste nog goed, ondanks het feit dat ik hem toch al enkele jaartjes aan het gebruiken was.

Ja, ik weet het ... Zolang mag je niet met een tandenborstel doen. Maar 4 tandenborstels per jaar ??? Neen, hoor. Daar doe ik toch ook niet aan mee.

Tijdens de laatste weken van vorig jaar was mij echter opgevallen dat er piepkleine blauwe spikkeltjes zaten in de tandpasta die ik in de pompbak uitspuwde. Dus ik dacht dat mijn blauwe tandenborstel zijn pluimen aan het verliezen was en nam een nieuwe : een fluo-oranje met fel groene tekeningen. (ik heb, heel lang geleden, zo eens een 5-pak flitsende tandenborstels gekocht)

Ik poets al een jaar afwisselend met Sensodyne en met Colgate, kwestie van gewenning tegen te gaan en in de hoop mijn tanden een tintje lichter te krijgen. Dus nu is de vraag : zijn mijn tanden "nog" witter, sinds ik die nieuwe tandenborstel gebruik ? Maar neen, gij !

Doch wat zag ik, begin januari, heel toevallig ? ... Het was mij eerder nog niet opgevallen ... Ik moet die dag eens een heldere ochtend gehad hebben ...

In de Colgate tandpasta zitten ... piepkleine blauwe spikkeltjes ... !!!
Man, man, man ...

Allez, ik gebruik nu toch een nieuwe tandenborstel. Dat was wel eens nodig, hé ...

Oeps ! Da's weer lang geleden ... Sorry, maar ik kan geen beterschap beloven, hoor ! Misschien als ik gepensioneerd ben ?
Maar goed. Ik wou u even laten meegenieten van mijn vis-experiencie ...
Ik had overlaatst bij Mykene vis met tartaarsaus besteld. Ja ! Ik heb het eindelijk gedaan : vis bestellen op restaurant ! En het was een groot succes. Lekkerrrrrr !
Dus zocht ik een recept voor tartaarsaus op en ging ik zelf eens experimenteren. Zeewolf gekocht en alle nodige ingrediënten voor de tartaarsaus. Er staat nu bieslook en peterselie op mijn vensterbank. Mooi ! Ben eens curieus hoelang die gaan overleven ...

Mijne "cuisson" van de zeewolf was perfect, al zeg ik het zelf : de vis bleef mooi heel en toch viel hij in schellekes uiteen als je er met je vork in prikte. De zelfgemaakte tartaarsaus was ook héél lekker. Volgende keer misschien een beetje minder dragon ... Ik ben niet zo een dragon-persoon, ziet ge.
Maar de kater kwam achteraf ... Het experiment vond plaats op vrijdag. Het is nu maandag en ... mijn keuken ruikt nog altijd naar vis !
Ge kunt niet zeggen dat ik niet mijn best gedaan heb om dat te vermijden. Na het verorberen van de vis heb ik dadelijk alles wat met vis in aanraking gekomen was afgewassen. De volgende dag heb ik de rest van de afwas gedaan. Het was pertang nog niet de moment : ik had maar 2 borden, een tas en wat messen en vorken. En ik heb de spuitbus gehanteerd dat het niet mooi meer was.
Zaterdag kwam Kozze Frank mij halen voor de kwis. Hij vond niet echt dat er een visgeur in de keuken hing, zei hij ... Zondag heb ik een steak gebakken (voor bij de rest van de tartaarsaus) met kroketjes erbij. In de hoop dat de geur van de kroketjes het zou overnemen van de vis. Daarna heb ik de dampkapfilter in de sel de soude gelegd. Die blinkt weer als nieuw. En 's avonds heb ik een geurkaarsje laten branden in de keuken.
Vandaag heb ik alles klaar gemaakt voor een Ensaladilla Russa (met dank aan Kozze Frank voor het recept) : aardappels gekookt, en boontjes, en erwtjes en bloemkool. Dat gaf een mega-stoomontwikkeling in de keuken. Ik had dus gehoopt dat dàt de visgeur zou verdringen.
Vergeet het maar ... De zeewolf is here to stay ! Man, man, man ...
Er is natuurlijk nog wel een andere mogelijkheid die ik niet over het hoofd mag zien : die visgeur zit in mijn koppeke. Ja, en hoe krijgt ge visgeur uit uw hoofd ? Voer voor psychologen ???

RARE DAG VANDAAG ...
Opgestaan met zaterdaggevoel : niet moeten gaan werken, weinig verkeer op straat. Maar dan daagt het toch : het is vrijdag ! En een lang weekend voor de meesten.
9.30 uur : rug speelt op ... Wat rondgelopen ... Ontbijt genomen ... Rug wordt erger ... Pilletje genomen en weer "plat" gaan liggen. Verder gelezen in "The Secret Garden" : heel leuk boekje !
Om 12.00 uur toch maar opgestaan en nog wat rondgelopen. Rug voelt iets beter aan. Boodschappenlijstje vervolledigd : het is vrijdag dus zal ik ook maar naar de post en naar de apotheker gaan. Douche genomen. Voel mij helemaal goed nu en ben klaar om boodschappen te doen.
Echter terug in zaterdag-mode gevallen en ben verbaasd als ik wegrijd : tiens, er zit iets in de bus. Zouden ze reclame gebracht hebben ?
Bij Delhaize : weinig volk. Ah jaaaaa, het is lang weekend en zo'n prachtig weer. Iedereen zal wel met congé zijn. Post en apotheker zijn "uitgeveegd" vanwege nog altijd dat zaterdaggevoel. En op zaterdagnamiddag kun je bij de post of bij de apotheker, toch niet terecht ?
Terug thuis, postbus leeggemaakt : verdorie, gewone post. 't Is dus toch vrijdag ! Allez, de postzegels en de apotheker zullen voor volgende week zijn.
Boodschappen uitgeladen. Voor nu dadelijk heb ik lekkere mushi-mushi (melk-)sandwiches met kippensalade. En ik ga fleus een lekker Orlof gebraadje maken. Ne keer met Bourgondische aardappeltjes en morgen (of overmorgen) met kroketjes ... njam, njam ...
Portootje uitgeschonken, computerspelletje klaargezet om te spelen en ... wettewa ?
't Kan mij eigenlijk niet schelen welke dag het vandaag is !!!

KNOTS - BOEM - PATAAT !!!

Ik moest vandaag maar een half dagje werken, dus om 12.30 reed ik op mijn gemakske naar huis. Bij het oversteken van de Leuvensesteenweg ging er echter iets mis ... Ik wou gewoon rechtdoor, naar Sterrebeek, maar er stonden auto's klaar om af te slaan naar Brussel en die ene had mij toch wel niet NIET gezien zeker ! Dus, ik kom af, hij rijdt door ... KNOTS - BOEM - PATAAT !!! En Meutje had een déjà-vu (december 2006, kruispunt Vrebos - Moorsel - Coige).

De jongeman krijgt zijn auto nog aan de kant gezet, ik kan mij ook op de zijkant van het kruispunt zetten, en hij komt dadelijk naar mij toe gelopen : "Gaat het mevrouw ? Hebt ge niets ? Ik had u niet gezien, het is helemaal mijn fout !" Wij plegen enkele telefoontjes en beginnen de papieren in te vullen. Onze beide depannagediensten hadden verwittigd dat de wachttijd ongeveer een uur zou zijn.

De vriendin van de jongeman komt toe, samen met haar (of zijn ?) vader. Wij vragen ons gezamenlijk af of onze depannagediensten wel een vervangwagen zullen meebrengen ... Kortom, alles verloopt in de best mogelijke condities. Niemand wordt gehinderd. En wij blijven dus gewoon staan wachten. "Ah, gij zijt van Leefdaal ? Da's bij hem in de buurt : hij is van Heverlee ..." Gezien de omstandigheden, is het tamelijk gezellig.

Plots stop er een politiewagen op de steenweg. Mevrouw Politie komt eens kijken wat er gaande is. Daar wij de papieren al ingevuld hebben, kan zij niet veel meer doen. Behalve het verkeer in de war sturen, denk ik dan zo ... Want op-een-ik-en-een-gij is gans het kruispunt in de "wezzel" ! :-D Er stopt nog even een andere politiewagen, maar na een korte conversatie met de eerder ter plaatse gearriveerde collega, vertrekt die weer snel. Mevrouw Politie raadt ons nog aan om onze wagens op de bushalte te duwen (de mijne rijdt nog maar het klinkt niet mooi, die van mijn tegenbotser moet écht geduwd worden), ondertussen zal zij nog op de steenweg blijven staan om het verkeer tegen te houden.

Exit politie. En het verkeer kan weer vlotjes door.

Beide depannages arriveren terzelfdertijd, zonder vervangwagen. Mijn VAB-man vertelt mij dat ik met hem mee moet rijden om een vervangwagen. Wij doen de toer van Zaventem (hun computer lag even plat en dus ging de depannage-man af op zijn intuïtie). Die mannen hebben dus echt overal vervangwagens staan ! Chapeau !!! Uiteindelijk werkte de computer weer en konden we een wagen gaan ophalen in de Weiveldlaan. Toen wij terug over het kruispunt van het ongeval reden, was de andere wagen net op de depannage-wagen geladen. Ik kan u maar 1 ding zeggen : VAB = OK !!!

Mijn geäccidenteerd autootje en ik - met de vervangwagen - kwamen bijna gelijktijdig aan bij de garage. De schade aan mijn wagen is blijkbaar niet zo erg (mijn tegenbotser daarentegen ... ik heb er eigenlijk een beetje compassie mee ...). Ik mag de vervangwagen houden tot maandag en vanaf dinsdag zal de garage zorgen dat ik mobiel blijf. De verzekering zal rechtstreeks aan de garage betalen. Hoef ik dat ook al niet voor te schieten, gelijk vorige keer.

Allez, 't valt allemaal nog mee, zou ik zo zeggen.

Pittig detail : thuis Skype ik met Broertje en hij vraagt mij welke vervangwagen ik gekregen heb. Mijn antwoord : een middelgrote, grijze auto met 4 deuren ... Het logo dat ik op het stuur zag staan kende ik wel maar ik kon er geen naam op plakken. Dus, om Broertje toch een antwoord te kunnen geven, ben ik even gaan Googlen naar logo's van automerken. Met rode wangetjes heb ik Broertje kunnen melden dat ze mij een ... Mazda gegeven hadden !!!! En zeggen dat ik 10 jaar met een Mazda gereden heb.

Ja, daar ben ik toch wel een klein beetje beschaamd over :-D

GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL !!!

Ik ben het nieuwe jaar alvast goed begonnen.
Gisteren was het dan zo ver : ze kwamen (eindelijk !) mijn electrische garagepoort installeren. Dat heeft wat voeten in de aarde gehad : besteld begin september, eerste maal plaatsing voorzien in november. Pech, er was een werf uitgelopen en het zou later worden. December werd dan vooropgesteld. Ik een beetje nerveus : met die sneeuw en zo. Maar ook de garagepoortgoden hadden er hun zegje in : er waren enkele plaatsers ziek. Uiteindelijk werd mij 10 januari beloofd. En jawel, gisteren om iets voor 8 uur, toen ik net mijn wagen ijsvrij aan 't maken was om hem op de straat te kunnen zetten, stopte het camionetje van Moeys voor de deur (neen Zus, het lijkt in niets op dat camionetje van uw buur ;-) ). De takken van mijn bomen hingen wat in de weg, dus de man moest zijn auto op straat laten staan. Maar die jonge gast zag daar geen probleem in. Om 20 na 8 had ik het meeste uit de garage naar het terras versleept. Man, man, man ... zoveel rommel een mens door de jaren heen kan verzamelen ...
En toen is de garagepoortman er aan begonnen. 't Was berekoud dus heb ik hem de ganse tijd flink van koffie voorzien. Op de middag was de poort geïnstalleerd en kreeg ik een demonstratie van de werking. Knopje indrukken : poort open, knopje indrukken : poort dicht. De man zou dan gaan eten en daarna terugkomen om alles met siliconen op te spuiten.
Om een lang verhaal kort te houden : om drie uur 's namiddags had ik alles weer netjes opgestapeld in de garage, met de plechtige belofte aan mezelf om nu echt eens werk te maken van een grondige "opkuis". De man had mij ook gezegd om de poort zeker nog tot 's avonds niet helemaal dicht te doen. De siliconen moesten nog even uitdrogen. Hij toonde mij hoe ik de poort nét op het laatste nippertje kon stilzetten, zodat de bovenkant niet helemaal tegen de siliconen drukte. Na veel vijven en zessen is mij dat gelukt (ik stopte altijd te vroeg of te laat - amaai, dat moteurke heeft al serieus mogen draaien ...) en ik heb de poort dan maar de ganse nacht op een spleetje gelaten. Vanmorgen zag het geheel er prachtig uit en de poort is nu fatsoenlijk dicht. En ikke blij, blij, blij !

In december had ik "Walk & Talk 0" besteld bij Telenet : geen abonnementskosten en je gesprekken worden bij op je factuur gezet. Je hoeft je dus geen zorgen meer te maken of je nog genoeg krediet hebt en, in mijn geval, of je krediet niet gaat vervallen. Vorige week had ik activering gevraagd, met nummerbehoud, op 11 januari. Ah jaaaa, ik wou niet meemaken dat mijn telefoon op 10 januari - dag van de poort ! - ergens tussen twee werelden zou zweven. Ik herinner mij nog van op kantoor hoe pijnlijk zo een overschakeling van de ene naar de andere provider kon verlopen.
Maar de technologie heeft ondertussen niet stilgezeten, natuurlijk. Vanmorgen om 7 uur kreeg ik een SMS : mijn netwerk zou binnen de twee uren uitvallen. Dan was het tijd om mijn nieuw simmeke in de telefoon te steken. Toen ik om half tien weer wakker werd (lekker uitgeslapen, vandaag !) had ik inderdaad geen netwerk meer. Nieuw simmeke in de telefoon gezet, PIN code ingebracht et voilà : Meutje belt nu over Telenet !

Een nieuw jaar, een nieuwe Meut ? Dat moeten we nog afwachten ...
:-D

Zaterdagnacht om 2 uur zijn de laatste kaarters vertrokken. Om 4 uur had ik uitgeborsteld en alles weer op zijn plaats gezet.
Aangezien ik nog enkele dagen niet moet werken, was het plan als volgt : zondag NIETS doen ! Geen zondagse klusjes (boven swifferen), geen afwas ... Maar de goden hebben er weer anders over beslist.
Zondagmiddag bleek dat ik vanwege mijn rug niet zo goed kon zitten. Na een beetje onverrichter zake rondgelopen te hebben, dacht ik : allez, ik zal de glazen al maar afwassen. En jawel, van 't een komt het ander. De ganse afwas heeft eraan moeten geloven. En ik heb boven geswifferd. En ik heb nog een donkere was gedaan.
Mijn rugje is perfect in orde. Ik heb namelijk gemerkt dat ik mij veel beter voel als ik in beweging blijf. Ik weet het ... Dat ne mens zo oud moet worden om een beetje "verstand" te krijgen ... Zucht ...

Nog een curieus detail. Vanmorgen ging ik iets in de garage in de vuilbak gooien. Toen ik daar aankwam kreeg ik echter natte tenen ... :-O
Ik was al bang dat er iets met de wasmachine misgelopen was. Ah jaaaaa, vorige week hadden ze maar weer eens het water afgesloten zonder te verwittigen. De leidingen zaten vol lucht en vorige week deed mijn wasmachine héél raar.
Maar neen, het slootje water kwam uit mijn kleine drankkoelkastje. Ik was mij mentaal al aan 't voorbereiden op een nieuw koelkastje. Dit antiek gevalletje heb ik tenslotte al 40 jaar. Cois heeft dat bij Krefel gekocht voor ons moeder, nog vóór Lieve en Cois getrouwd zijn. Reken maar uit.
Bij nadere controle bleek echter het ontdooien-knopje ingedrukt te zijn. Wie dat knopje ingedrukt heeft weet ik niet. Maar : welbedankt mysterieuze knopjesdrukker ! 't Was inderdaad nodig dat mijn koelkastje weer eens ontdooid werd. :-D