Zaterdag was ik aan kalfsblanket begonnen. Die heb ik gisterenavond "afgemaakt". Zus had mij instructies gegeven maar toch wist ik nog niet goed HOE ik het zou doen : stoot door het hart, wurging ... En daarom ben ik maar gegaan voor een flinke nekslag. Bij nader onderzoek is het wel GROENket geworden, in plaats van blanket. Dat komt waarschijnlijk omdat ik boerensoepgroenten gebruikt had om het vlees in te koken. Maar 't is wel heel lekker geworden. Neemt niet weg dat Zus Webmastster natuurlijk de allerbeste kalfsblanket maakt !

En al wie mij nu nog wreedheid verwijt bij het vernietigen van slakken (pure dettol, gegarandeerd resultaat !), die moet maar eens gaan kijken op Groennet, wat je bijvoorbeeld kan doen om mieren kwijt te raken. Daar raden ze je aan om een papje te maken van gist en suikerstroop. De mieren nemen dat mee naar hun nest, smullen er lekker van, de gist zet uit en hun maagjes barsten open ... !

Toch nog een prettige en zonnige dag toegewenst !

Dina en Luna zijn gedoopt ! En daar hebben ze dadelijk een demonstratie van gegeven : de ganse zondag hebben ze zich gedragen als engeltjes !!!

Het begon al bij de pastoor. Een van de meisjes lag gewoon te slapen tijdens de grote gebeurtenis ... En alhoewel de goede man de "gel" uit hun haartjes gespoeld had, en hun kuifje - dat mama zou mooi rechtop gezet had - ervan plat lag, gaven ze geen van beiden een kik toen ze het water over hun hoofdje kregen. Ik moet er wel bij zeggen dat mama, papa en de meisjes tijdens de week veel geoefend hadden in het bad !

En dan was het tijd voor het grote feest. Luna en Dina waren natuurlijk het middelpunt van de belangstelling. De ganse namiddag lagen ze in hun park te lachen en te kijken en show te geven voor de ongeveer 200 man die hun kwamen feliciteren ! Af en toe probeerden ze een (heel klein) dutje te doen. Maar dat was zonder al die publieke belangstelling gerekend. Natuurlijk moesten al de neefjes en nichtjes op tijd eens een klappeke gaan doen met de tweeling, en hun een aaitje geven. Regelmatig hoorden we dan : "Dat was ik niet, hoor ! Ze was al wakker !" Maar Dina en Luna hadden daar blijkbaar géén last van : ze bleven de ganse dag goedgezind en lagen daar gewoonweg iedereen te verleiden. Zolang hun buikjes maar op tijd gevuld werden, kon het hun allemaal niets schelen.

Ik vraag mij af of ze 's avonds in hun bedjes, nog lang nagekaart hebben over het feest en over de vele cadeautjes die ze gekregen hebben ...

23 juni 2004 : en storm waait over het Vlaanderenland ...

't Was niet mooi om zien, gedurende de dag op kantoor : de ganse dag passeerden er verschrikkelijke wind- en regenvlagen. Met een erwt in mijn gat ging ik 's avonds naar huis : wat zou ik vinden in de Coige ?

Wel, dat viel héél goed mee ! De meeste planten in de tuin lagen plat tegen de grond. Overal lagen takken en takjes. Op het terras had 1 tuinstoel een wandelingetje gemaakt van enkele metertjes. En alleen de kamerplanten die ik buitengezet had waren allemaal omgevallen. Ah jaaaa ! Dat zijn KAMERplanten, die zijn dat gure weer niet gewoon, hé !

En, 't is niet om te stoefen maar het WCrolletjesvliegenraam hing, helemaal intact, vrolijk voor de terrasdeur rond te vliegen ! Ook de uiltjes hadden flink stand gehouden. Maar voor alle zekerheid heb ik de kleine toch maar een trapje lager gezet.

Ik heb de kamerplanten samen in een hoekje gezet en dacht nog het terras af te borstelen want dat lag vol met de keitjes uit de potten en overal lagen ook dennenaalden en takjes ... Maar, omdat de storm toch nog niet voorbij was, besloot ik het borstelen nog een dagje uit te stellen.

Ik heb een 7 minuten-zakje Pasta met Spinacchio klaargemaakt en mij een grote porto uitgeschonken. Zou ik vannacht in de badkamer gaan slapen ? Na de pasta en de grote porto, volgde nog een kleine porto en om tien uur vond ik het helemaal niet meer nodig mij in de badkamer te installeren. Ik kroop in bed, trok een kussen over mijn rechteroor en heb verder gelezen in Jane Austen's "Sense and Sensibility".

Na een goede nachtrust, ging ik vanochtend nog eens het terras controleren : alles stond nog mooi op zijn plaats maar ik heb wel even het WCrolletjesvliegenraam moeten ontwarren. En ... op het ganse terras was geen steentje, geen takje, geen dennenaaldje meer te vinden. De wind had alles mooi weggeveegd !

Dank u, meneer De Wind !!!

Nederland - Duitsland : 1 - 1, heb ik op de radio gehoord.
Wel, de stand in de verkeersergernis van deze ochtend is HAHAHA - GRRRRR : 1 - 1

Ik stond klaar om achterwaarts de oprit af te rijden maar kon mij nog niet in het verkeer begeven vanwege enkele auto's die zich vanaf de Tervuurse Steenweg naar de Coige begaven op de weghelft aan de overkant. Mijn wielen stonden al in de goot dus zal mijn koffertje al wel over de straat gehangen hebben, maar op deze weghelft kwam geen auto aan, dus wachtte ik rustig af. Twee vrachtwagens, een beetje spatie, een personenwagen en ... een grijze monovolume. In de verte zag ik de monovolume aanstalten maken om de personenwagen voorbij te steken. Tot hij mijn koffertje ontwaarde en zich wijselijk terugtrok in de "file", die de voorgeschreven snelheid van 70 km/u aanhield. Zodra de monovolume ter hoogte van mijn oprit kwam, hervatte hij zijn inhaalmaneuver en net voor het bochtenwerk van de Coige, waar je geen zicht meer hebt op het aankomende verkeer, lukte het hem om zowel de personenwagen als de twee vrachtwagens voorbij te steken ! Hij was misschien wel snel maar ik heb toch zijn nummerplaat gezien : HGE774. Jawel, dé HGE774 die mij een tijd geleden (ergens in de winter ?) al opgevallen was vanwege zijn zeer fantasierijk weggedrag. Eén punt dus voor HAHAHA. Ah jaaaa, door mijn schuld moet die monovolume zeker ... 10, wat zeg ik, misschien wel 20 seconden verloren hebben !!!

Aan het kerkhof in Moorsel stonden we met zijn allen aan te schuiven om naar Sterrebeek te gaan. Vanuit de andere richting kwam er een fietser aan (op de rijbaan, want er is daar geen fietspad) en achter die fietser reden twee wagens. Zij konden de fietser eigenlijk niet voorbij omdat er aan onze kant van de weg één lange file stond. Plots hoorde ik een claxon. Het was het rode autootje net achter de fietser en die begint de fietser doodleuk voorbij te steken ! Daarvoor moest hij wel de tweewieler de kant in rijden want, zoals gezegd, aan onze kant stonden ... juist. Dit "sympathieke" maneuver gebeurde ongeveer naast mij en dus kon ik die "lieve" chauffeur eens goed bekijken : een kale vetzak die foeterend en grommelend naar de fietser aan het kijken was (om te zien of hij 'em hàd ? of om te zien of hij 'em niet had ?). In mijn achteruitkijkspiegel zag ik de fietser nog een arm, met een hand, met (één of meer ?) vingers omhoogsteken. Klein detail : de fietser was een gekleurde medemens. En ja, de kale vetzak deed mij eerlijk gezegd denken aan een Blokker ...

En morgen is het de grote dag : Oma en Meutje gaan babysitten bij Dina en Luna, die ondertussen allebei serieuze dikkertjes aan het worden zijn ! ... Eens kijken, zou ik er al eentje laten vallen of meteen maar allebei ? ... Sorry, maar dat blijkt een traditie te zijn : Meutje heeft zo ongeveer alle kozzes en kozzinnekes wel eens laten "vallen" toen ze nog klein waren. En zie nu eens, hoe een flinke kerels en meiden het allemaal geworden zijn !!! ;-))))))))))))))))))))))))

Zaterdag, bij Colruyt PIZZA's gehaald ! Neen, niet ongerust zijn : ze zitten veilig en wel in de vriezer, deze keer ... 't Was wel niet met volle goesting, dat ik deze keer pizza's gekocht heb. Die overdosis van vorige week laat zich nog voelen, geloof ik. Maar ja, ne mens moet toch iets om te eten in de vriezer zitten hebben, hé ?

Ik stond net aan de kassa, toen ik zag dat nogal wat mensen aan de uitgang bleven staan met hun kar : de regen kwam bij bakken uit de hemel neer. En toen het mijn beurt was om te betalen ... een KLOP ! ... en alle lichten gingen uit ! ... En dadelijk weer aan, oef ! Er werd gespeculeerd dat de bliksem waarschijnlijk ingeslagen was. Het duurde maar een minuutje om alle weegschalen en kassa's weer te laten opstarten. Chapeau voor de systemen bij Colruyt !

Thuis gekomen, stootte ik op een nieuw experiment in mijn koelkast. Voor de kaartavond in de Coige had ik o.a. Chaumes en Américan (of was het Martino ?) gekocht. Voor de goede orde heb ik de datum van de kaartavond nog eens opgezocht : 8 mei 2004. En kijk ! Helemaal achteraan in de koelkast lagen nog een restje Chaumes en Américain ! Nader onderzoek heeft uitgewezen dat de Chaumes vanbinnen waarschijnlijk nog te doen zou zijn. Maar neen, ik heb het niet "proef"ondervindelijk uitgeprobeerd. Op de Américain echter zaten mooie groene en witte wattenschimmels en er zat zelfs een beige schijfjes-schimmel bij, die een beetje weghad van een mini-lintwormpje. Gelukkig bewoog er niets in het doosje. Ik heb alles goed ingepakt en in de vuilbak gegooid. Interessant, niet ? Zulke experimenten ... ? ;-)))))

De meesjes zijn uitgevlogen !
Donderdag kwamen er twee meesjes op de voederplank zitten. Ik heb daar nog brood gestrooid (ik weet het : heel onpedagogisch maar ik had oud brood over en 't was niet genoeg om er een bodding van te maken ...). Het ene meesje pikte vrolijk rond in het brood. Het andere meesje zat op de kant wat te kijken. En dan stopte dat ene meesje een stukje brood in het bekje van de aan-de-kant-zitter. Wat later kwamen ze met zijn vieren tegelijk naar de voederplank. En dat waren volgens mij vier jonge meesjes. 't Was koddig om te zien hoe ze probeerden om eerst en vooral al op die voederplank te geraken. Het lukte niet al te best. Eentje had er echt wel moeite mee : eerst zat het op het dakje van de voederplank, dan op een takje aan de kant die dichtgemaakt is met plexi, dan zat het op de grond, dan ging het aan de andere kant weer omhoog. Enfin, 't is uiteindelijk toch bij zijn broertjes en zusjes geraakt. En dan waren ze daar met zijn vieren aan het rondpikken : de stukjes brood vlogen alle kanten op. Ze waren duidelijk nog aan het oefenen hoe je zoiets moet doen. En oefenen deden ze ! Vrijdagochtend toen ik in de keuken kwam, was de voederplank weer overbevolkt met de kleine meesjes en zaterdagochtend zaten ze er weer alle vier ... !

Marc's cryptokronkels.
Ik was wat achterop geraakt met de cryptogrammen in De Juiste Kaart. Maar dit weekend heb ik mijn schade ingehaald. Er zijn er wel moeilijke bij, hoor ! Maar ik heb het eerlijk gespeeld en ben NIET naar de oplossingen gaan kijken ...

Zaterdag heb ik de eerste twee slakken van het seizoen gepakt. En nog twee kleintjes, die ik eigenlijk had moeten teruggooien, mochten het visjes geweest zijn. Zoals gewoonlijk gingen de "gevangen" dan in de emmer en kregen ze dettol over zich heen (sorry !). Enkele uurtjes later zag ik echter dat de grootste slak (10 cm) het dettolbadje overleefd had. Nieuwsgierig kroop ze in de emmer rond. Ik heb ze laten doen en zondag was ze uit de emmer verdwenen ... Ik zeg maar zo : als je de "emmer-behandeling" overleeft, dan verdien je het om terug in de vrije natuur rond te kruipen ...

Nog zaterdag, was ik 's ochtends naar de Colruyt geweest. Ik moest daarna nog naar de Boekenberg en bracht daarom eerst de boodschappen naar huis. Na de Boekenberg ben ik bij Oma Lieve de kassa voor Noélys gaan afzetten. Eerst hebben Oma en ik even "winkeltje" gespeeld. Daarna heb ik Lieve nog enkele "leuke" computerspelletjes getoond. Zus zei nog : ge hebt toch geen diepvries bij, hé ? Fier antwoordde ik dat ik wel diepvries gekocht had maar dat ik eerst alles naar huis gebracht had.

In de namiddag ben ik bij Walter en Maarten umpire/ballenraapster gaan spelen tijdens hun cricketmatch. En 's avonds zijn we naar de kermis geweest ! Maarten is een kei in het blikken omvergooien, ballonnetjes stukschieten en eendjes vissen. En hij heeft zoveel prijzen gewonnen !!!

Zondagochtend, terwijl Maarten en Walter op het vliegtuig zaten, ben ik snel nog wat Lychnis gaan zaaien in Diependaal, daar waar ik zaterdag de netels verwijderd had. In het naar huis rijden, was ik aan het overleggen wat ik 's middags zou eten : paddestoelenomelet of ... pizza ?
En toen ik van de Tervuursesteenweg mijn straat inreed ging er een alarmbelletje rinkelen. Allez, belletje ... 't waren Toeters en Bellen en Zwaailichten en een heel concert SIRENES !!! P I Z Z A 's ??? !!! Ik had zaterdag vier diepvriespizza's gekocht in de Colruyt. Ik had ze zoals altijd, in die handige dikke diepvrieszak gestoken maar ik kon mij niet herinneren dat ik ze thuis in de vriezer gestoken had !!!
En, jawel hoor ! De pizza's zaten nog altijd in de diepvrieszak, in de koffer van mijn wagen ! Ik heb ze dan maar alle vier gebakken en zal nu de ganse week pizza eten ...

Dit is een bedenking die ik dit weekend gemaakt heb ...
Ik heb zeldzame spierpijnen : de zeldzame spieren die ik heb doen allemaal pijn ...

En, om af te sluiten nog even een "scoop" over Madam "M".
Voor Broer zijn Zoon ging halen, wou hij nog even afspreken met Ex. Want de vorige keer was zijn vliegtuig op een andere terminal toegekomen. En voor de vliegers onder u zal het duidelijk zijn dat "een andere terminal" in Heathrow niet zo evident is. De afspraak is echter dat Broer naar Grandma belt als hij Ex wil bereiken. Want Ex kan zich zogezegd geen GSM meer veroorloven ... Dus Broer belt Grandma en hoort dat dat nummer niet meer bestaat ?!? Uiteindelijk kan Broer Ex toch bereiken en zo verneemt hij dat Grandma een ander telefoonnummer genomen heeft omdat de reporters weer op vinkenslag liggen want ... Madam "M" is out on bail !
Dit is dan echt het LAATSTE nieuws over deze zaak. En dan bedoel ik niet het meest recente nieuws. Madam "M" is een groot meisje, ze kent ondertussen wel het klappen van de zweep. Dat zij in vrede verder moge leven ... Alhoewel, in "vrede", dat zal misschien nog niet voor direct zijn ...

Interessante weetjes ? ...


De spin met vijf poten.
Eerst even ter informatie, een spin heeft acht poten : vier links en vier rechts.
Maar een spin met nog slechts vijf poten past zich goed aan, moet ik zeggen. Zaterdag zat ik op het terras en er kwam een spinnetje voor mijn voeten gekropen. Bij nader bestuderen, bleek dat het spinnetje slechts vijf pootjes had ! En dan bedoel ik niet : twee aan één kant en drie aan de andere. Neen, neen ! Vier poten aan de linkerkant en 1 minuscuul achterpootje aan de rechterkant. En op die vijf pootjes stapte het spinnetje dapper voort. Het vertoonde natuurlijk een lichte afwijking naar links. Maar dat ving het spinnetje goed op door af en toe enkele stapjes meer te zetten met het rechter achterpootje. En zo ging het toch in een redelijk rechte lijn vooruit ... En, neen ! IK had dat spinnetje niet (bewust) beschadigd ... !

Onder de douche.
Ingezeept in de badkuip rondhuppelen is NIET GEZOND !
Ik ging een douche nemen en was net helemaal ingezeept, toen ik merkte dat het douchegordijn niet helemaal naar mijn zin hing. Fluks zette ik een stap opzij om het gordijn recht te trekken. Een geluk dat de stang van mijn douchesproeikop stevig in de muur verankerd is ! Ik kon er mij nog net aan vastgrabbelen. Anders was ik dwars door het douchegordijn het bad uigekieperd. DAN zou het douchegordijn pas niet meer goed gehangen hebben ... !

Gratis Voice mail ?
Zondag, regendag. Dus wat kan een mens anders doen dan het gebruiksaanwijzingenboekje van de GSM bestuderen en nog het een en ander uitproberen ? Ik had on-line mijn Voice mail geactiveerd en wou er nu een persoonlijke boodschap aanhangen. "Bel hiervoor naar het GRATIS nummer 1231 !!!" Ik heb dat gratis nummer gebeld, ik heb een persoonlijke boodschap ingesproken, ik heb gemerkt dat mij dat 1 EURO gekost heeft en ... als ik nu van een vast toestel naar mijn GSM bel en ik pak die niet op, dan krijg ik GEEN Voice mail boodschap te horen ... !!!


En op Pinkstermaandag zijn de meesjes uitgevlogen, denk ik. Ik stond onder het afdak naar de vele kleurige bloemetjes te kijken die ik in potten in mijn tuin gezet heb. Ik hoorde veel gekwetter en getsjirp in de bomen achter het huis. Plots kwam er een meesje, springend van takje naar takje, steeds dichter bij mij in een boom zitten. 't Was nog een metertje of twee bij mij vandaan toen er plots een andere mees tegenaan vloog. En nog eens, en nog eens ... tot het (baby ?) meesje weer op een veilig afstand van het mensenkind verwijderd was ...

En voor het nageslacht, nog even een samenvatting van

DIE DAG IN DE GESCHIEDENIS

18 mei 2004 : Meutje wordt Mobiel !

Die ochtend in de krantenwinkel ... Het is zover, ik heb beslist ! Ik ga voor Pay & Go !

"Oei ! 'k Weet niet of ik nog 'nummers' heb", zegt Eric de krantenman. Maar, ja hoor ! Hij heeft nog net één Pay & Go activeerpakket liggen ... Oef ! "Ze vragen mij dat allemaal, hoeveel beltegoed daarbij zit. Maar dat weet ik niet juist, hoor !", zegt Eric nog. En na 25 EURO neergeteld te hebben, verlaat ik trots de winkel. Volgens mij moet iedereen nu aan mijn gezicht zien dat ik op het punt sta Mobiel te worden ...

Op kantoor kom ik een eerste probleempje tegen : IK KRIJG DAT DOOSJE NIET OPEN ! Er sneuvelen enkele vingernagels en ... eindelijk ... ! heb ik de langverwachte SIM kaart in handen. Ik plaats ze in de GSM en besluit wat te gaan spelen. Maar dan komt probleempje nummer twee : ik heb het GSMgebruiksaanwijzingenboekje niet meegebracht !

Niet getreurd, ik zal zo maar wat knopjes indrukken ... En het lukt mij toch wel om mijn broertje (tevens gulle schenker van het mobieltje) te bellen, zeker ? Na een uitgebreide babbel van Pay & Go naar Mobistar (oei ! dat zal mij een noot kosten, denk ik), besluit ik om op de website mijn Tariefplan te gaan aanpassen. Ik zie er staan "Maak uw keuze" en daarnaast, de drie tariefplannen. "Anytime" is aangevinkt en dat is wat ik wil : hetzelfde tarief, met wie je ook belt. Dat staat dus goed en ik hoef hier niets meer aan te doen.

Samen met een collega zitten we mijn machientje nog wat te bestuderen. "Maar ... gij zet die toch niet elke keer helemaal AF ?", vraagt Johan. "Ah bajoak," antwoord ik. "Maar nu kunnen ze u niet bellen !", zegt Johan weer. "Ze bellen mij anders toch ook niet ? Dus waarom zouden ze mij dan NU bellen ?" is mijn logische (vind ik zelf) reactie, "En wie weet wat er allemaal met die knoppekes gebeurt als die GSM in mijn sakoche zit ?"

Volgens Johan moet ik mijn toetsenbord vergrendelen. Zonder hulp van het handige GSMgebruiksaanwijzingenboekje, druk ik op nog wat knopjes. "Lock now ?" vraagt mijn machientje. En ik druk op "OK". Als ik even later nog wat wil "spelen", blijk ik niet het toetsenbord maar de ganse telefoon vergrendeld te hebben en om verder te kunnen moet ik een code inbrengen. CODE ... ??? Geen idee ! En het GSMgebruiksaanwijzingenboekje ligt thuis, in de keuken ! Ik heb dit ding nu exact drie kwartier in mijn handen en ik kan er al niets meer mee doen. Prachtig ! Zal ik mijn hele "Mobiele" project dan maar opgeven ? Dit is duidelijk niets voor mij ...

We mogen het echter niet vergeten : IK BEN GOED !!! En op www.motorola.com vind ik de vergrendelingscode die de fabrikant in het toestel inbouwt. Nu maar hopen dat Walter die code nooit veranderd heeft ... Neen hoor ! Want plots beginnen de ingedrukte knopjes weer vrolijk te piepen.

In de voormiddag wil ik Lieve eens bellen : geen antwoord, wel een antwoordapparaat. Ik laat geen boodschap achter en leg de GSM aan de kant. Zonder boekje kan ik er toch niet veel mee doen, behalve weer een of ander onklaar maken. Maar dan krijg ik zowaar een SMS'je van Lieve ("waarom spreekt gij dan niets in ?") en ik bel haar, met mijn mobieltje. We kletsen gezellig over onze nieuwe speelgoedjes.

Rond vier uur in de namiddag, terwijl ik nog wat toestjes aan het indrukken ben (ik kan dat spul dus niet laten liggen, hé !), hoor ik plots een vriendelijke telefoondame iets zeggen over 3 EURO 66 cent ... !?! Wazeggu ? En er zat 15 EURO beltegoed op die kaart !!! Ik surf terug naar mijn tariefplan en zie nu dat er, net voor "Maak uw keuze", ook staat "Uw huidige Tariefplan is Original" ! Enig opzoekwerk leert mij dat ik met dat plan 0,70 EURO per minuut betaal als ik niet naar een andere Pay & Go bel. En Lieve en Walter zitten allebei bij Mobistar !

Na deze koude douche zet ik de GSM definitief UIT en steek hem in mijn sakoche. Ik pas mijn Tariefplan aan en vraag Kozze Koen om zijn herlaadkaart (die hij niet kan gebruiken want hij zit ook bij Mobistar) klaar te houden. Ik vergeet het hele Mobiele gedoe en ga naar huis. De hagen gaan scheren lijkt mij op dit moment een veel leukere bezigheid !

De volgende dag is het allemaal goed gekomen, hoor : ik heb het ganse GSMgebruiksaanwijzingenboekje van buiten geleerd en dank zij de code van Koen's herlaadkaart, had ik snel weer een beltegoed van meer dan 25 EURO.

We zijn nu een week verder. Tot nu toe heb ik slechts enkele SMS'jes gestuurd en ik heb 1 keer naar Lieve gebeld. Ik was er aan de deur geweest en had gemerkt dat ze niet thuis was. Ik zou gewoon even iets op haar antwoordapparaat zeggen, zodat ik kon controleren of er een juiste gespreksprijs van mijn kaart ging. Ondertussen was Lieve wel thuis gekomen en pakte ze de telefoon op. Ik heb uitgelegd dat dat hier niet langer dan 1 minuut mocht duren en, oef !, na het gesprek was er inderdaad 0,37 EURO van mijn kaart gegaan.

Zaterdag heb ik ook nog even een boodschap bij Katty en Wim gelaten ... en weer dadelijk mijn beltegoed nagekeken, natuurlijk.

Allez, Meutje is dus Mobiel ...

Man, man, man, miserie, miserie, miserie ...

Ik heb vanmorgen weer een heleboel verkeersacrobaten aan het werk gezien. Ge weet wel, zo van die mannekes (en vrouwkes !) die waarschijnlijk van zichzelf DENKEN dat ze goed kunnen rijden en die dan apetrots zijn als ze één auto voorbij hebben kunnen steken en bijgevolg één (zegge en schrijve : 1!) auto (wat is dat een meter of drie ???) dichter bij hun einddoel zijn dan tien seconden tevoren ...

Zulke maneuvers worden natuurlijk liefst uitgevoerd in een bocht waar je geen zicht hebt op het aankomende verkeer en de meeste punten krijg je als ge uw kunsten vertoont op een kruispunt, tussen de verkeerslichten, waar dan nog wagens voorgesorteerd staan om af te slaan ! Ik denk zelfs dat er een bonus uitgekeerd wordt als je alle weggebruikers rondom u eens flink op de rem kan doen staan. Ah jaaaa ! De "kunstenaar" slibbert overal door, zonder zich ergens iets van aan te trekken, de "anderen" zullen wel zorgen dat er geen maleuren van komen ...

Maar ... eigenlijk mag ik hier deze ochtend niets van zeggen ... Want ik heb zelf bijna een duitser van zijn sokken gereden op het rondpunt in de Nachtegalenlaan... ! Eerlijk : ik heb pas achteraf gezien dat het een duitser was ...

Net voor het rondpunt kwam er een BMW uit zijn garage en die was ik met mijn arendsoog in het ... euh ... oog aan het houden. Oef ! Hij liet mij mooi voorbijrijden. En waarom weet ik nog altijd niet maar terwijl ik er voorbij was, bleef ik maar in mijn spiegel kijken om te zien wat die BMW ging doen. Ge zoudt nu zeggen : ge zijt er voorbij, wie kan het nog wat schelen wat die meneer achter u allemaal uitspookt ? Maar ja, het was 's morgens vroeg, ik was misschien nog niet goed wakker ... Zaak is dat ik dus in mijn achteruitkijkspiegel aan het kijken was toen ik het rondpunt opreed. En voor ene keer was daar toch wel een "andere" wagen op dat rondpunt, zeker ? En die was echt wel van plan om zijn ronde-punten-voorrang te nemen ! Maar, te laat ! Ik zat al een heel eind op het rondpunt en heb dan nog maar wat gas bijgegeven, ondertussen de meest verwonderde grimassen makend ("Oh ? Nu rijdt hier toch wel een wagen zeker ! Aaai, aaai ! Wat ben ik hier aan het doen ? Shit ! Komt dat hier wel in orde ???)

Enfin, de meneer op het rondpunt reed niet snel en het is dus ook wel dank zij hem dat er op dat punt niet gebotst is vanmorgen ... Ik dacht wat verder nog te stoppen om mij te verontschuldigen maar, toen hij achter mij mee de Nachtegalenlaan verder afreed, zag ik dat het een duitser was en heb ik maar wijselijk van verdere verontschuldigingen afgezien.

En dus mag ik vandaag GEEN COMMENTAAR geven op al die "andere" acrobaten op de weg ...

Lap ! 't Is voorgevallen ... Ik heb een telefoonkaart !!!

Eerst en vooral kreeg ik dat doosje niet open ! Ik heb er mijn nagels serieus op pijn gedaan. Maar dan verliep het allemaal wat beter : kaart in GSM gestoken, hier en daar wat knopjes ingedrukt, want ik wou broertje bellen om hem nogmaals te bedanken voor het toegang verschaffen van Meutje tot de hedendaagse communicatiewereld.

Oei ! Een dame zei mij dat mijn opdracht geregistreerd was en verder gebeurde er NIETS ! Nog wat meer knopjes ingedrukt en tot de vaststelling gekomen dat ik broertjes nummer ergens in een telefoonboek moet gestoken hebben. Ik heb het nummer weer tevoorschijn kunnen toveren en heb met broertje gebeld.

Ondertussen had ik al de gewoonte aangenomen om telkens mijn mobieltje ("mijn mobieltje" ... da's even wennen !) AF te zetten. Maar dan moet ik ook telkens weer die PIN code inbrengen, als ik het weer aanzet. Dus zei een collega mij : "Maar zet gewoon uw keybord af."

Weer maar wat knopjes ingedrukt en ... ja hoor ... ! Ik blijk dat machientje nu gelocked te hebben en kan er niets meer mee doen zonder dat ik de "unlock" code inbreng.

Klein detail : IK KEN DIE UNLOCK CODE NIET ! En mijn gebruiksaanwijzingenboekje ligt natuurlijk ... op het aanrecht in de keuken !!!

Man, man, man ... miserie, miserie, miserie ...

Wordt (hopelijk) vervolgd ...
________________________________

Enkele uurtjes later :

Wat ben ik toch goed !!!!

Ik ben even op www.motorola.com gaan kijken en heb de "unlock" code voor mijn machientje gevonden !

OEF ... !!!

Het Schrijvershoekje

Blog This test nummer twee ...

Blogger Help : What is BlogThis! ?

Even Blog This uitproberen ...

Zo ! Ik zie met een gerust gemoed de zomer tegemoet ...

Vorige week, na de kaartavond, heb ik den "beneden" een grote schoonmaakbeurt gegeven. Dit weekend was den "boven" aan de beurt.

Zondag heb ik nieuwe lakens gelegd en ik heb toch maar weer die donkerrode/-blauwe met chinese tekens van de Makro geprobeerd. Tot nu toe heb ik ze nog maar twee keer gebruikt en zijn ze dus nog maar drie keer gewassen. En, jawel hoor ! Vanmorgen had ik helemaal een mooi rozig tintje ! Ik geloof dat de slapers in de oudstrijderslaan lichtjes blauw zien, als ze onder die hoes gelegen hebben. Maar ja, mijn zus legt de rode kant bovenaan en ik ben eigenlijk meer voor blauw. Daardoor maakt mijn velletje contact met de rode kant ... Dat roze gaat gewoon weg onder de douche, daar niet van. Maar ik vraag mij toch af HOELANG de kleur van die dekbedhoes nog gaat blijven afgaan ... ?

Maar goed, binnenshuis is alles nu in orde. Daar hoef ik dus niet meer over wakker te liggen en ik kan mij nu volledig concentreren op de tuin.

Zaterdag heb ik Botanica al eens afgeschuimd. Resultaat : een grote zak potgrond (komt altijd van pas), een nieuw klein schopje (mijn oude begon rare vormen aan te nemen), een "pennemeszaag" (ja, ja, er gaan nog boompjes en takken sneuvelen !) en stinkertjes en petunia's voor de plantenbakken voor de vensters. En ... goed nieuws ... ! Ik heb nog altijd centjes over op mijn cadeaubon ! Er ligt al een nieuw lijstje klaar want het volgende moet ook nog vol geraken : dertien geschilderde bloempotjes, vier grote potten, een hangkorf en nog eens drie bloembakken.

Dit weekend heb ik mij echt geamuseerd met alles in de tuin een plaatsje te geven. Ik heb zelfs wat onkruid gewied ! Zondagavond heb ik als beloning heerlijk niets gedaan, in het zonnetje zitten soezen en naar de vogeltjes geluisterd.

Er was zo een klein petieterig vogeltje dat tot op 1 meter van mij af in de kerstboom kwam zitten. Ik dacht dat het een winterkoninkje was maar zijn staartje stak niet zo recht omhoog. Het deed de ganse tijd "tssrrrrt". Iemand enig idee wat dat kan zijn ? Verder was er natuurlijk de "tjif-tjaf", die ik ondertussen al goed kan herkennen. En dan was er ook nog een "suskewiet". Ik moet toch nog eens aan grote zus vragen wat dat weer was ...

Even kreeg Buur Bunker het niet zo schitterende idee om vollen bak muziek te maken. Maar dat heeft gelukkig niet lang geduurd. Na al die jaren dat hij daar nu woont, heeft hij het hopelijk gesnopen, dat het veel leuker is om zomaar gewoon naar de vogeltjes te luisteren ...

Alles rustig aan het front ... Niets te melden ... Ben geclosed, met aanzienlijk minder problemen dan voorzien ...

Loop nu een beetje gestresseerd rond omdat ik zaterdag volk over de vloer krijg : hoe ga ik die allemaal in mijn huisje krijgen ? Waar ga ik die allemaal installeren ? Als ik alles bijeen schraap, heb ik 18 stoelen. Volgens mij zal dat juist genoeg zijn ... Tutututut : dat MOET genoeg zijn !

Vanochtend onder de douche - altijd een inspirerende plaats, die ochtenddouche ! - maakte ik nog volgende bedenking :

De mensen klagen tegenwoordig zo omdat ze geen privacy meer hebben. Maar weet je WIE er nu net zo klaagt over dat gebrek aan privacy ? Diegenen die zelfs hun GSM beantwoorden als ze op het toilet zitten ! Sta mij toe dat ik hier eens heel hard om lach en kom mij dus niet meer zeuren over "geen privacy", A.U.B. !!!

Dit alles natuurlijk in het kader van mijn nieuw verkregen mobieltje (dank u, broertje !), waarvoor ik nog steeds niet beslist heb bij WIE ik nu een kaart ga kopen ... Of, zoals ons zusje al zei (die nu ook een GSM heeft) : "Man, man, man ... Miserie, miserie, miserie ..."

De laatste weken is Sterrebeek te mijden ! Dat weten we allemaal. De Tramlaan ligt open en daardoor wringt het drukke verkeer, dat van overal komt en overal naartoe wil, zich moeizaam door de dorpskern.

Ik blijf echter den Eric - mijn krantenboer - trouw. Die mens zal al genoeg schade ondervinden aan het feit dat je momenteel niet meer tot vlak voor zijn winkel kan rijden. En dus doe ik eens per week de moeite om mij op het pleintje te parkeren en een eindje tot aan de krantenwinkel te wandelen.

Maar nu beginnen ze het de voetgangers ook al moeilijk te maken ! In dat straatje-van-één-auto waar ik te voet door moet, zijn ze namelijk aan het bouwen. En vanmorgen stond er een vrachtwagen dwars in dat straatje. Hoe was die daar geraakt, om te beginnen ? Ik kon er met geen mogelijkheid langs en heb mij dan tussen een andere camionnette en een tuinafsluiting gewrongen, ondertussen één of andere werfleider met de GSM aan het oor geplakt achteruit dwingend tot ik voorbij de werf was. 't Stond die meneer precies niet aan dat hij voor mij helemaal achteruit moest, alhoewel ik mij beleefd verontschuldigd heb.

Wat verder in dat straatje (dat nu dus maar 1 uitgang heeft, en die was geblokkeerd door die vrachtwagen) stonden twee BMW's : meneer en mevrouw lokale bewoners die naar hun werk wilden vertrekken. Beiden waren al uitgestapt om eens te gaan horen of ze al dan niet binnen afzienbare tijd zouden kunnen wegrijden.

Na een interessant gesprek met den Eric over telefoonkaarten en zo (neen, ik heb er nog GEEN gekocht !), kwam ik terug in het straatje en ... de BMW's en de vrachtwagen waren weg ! (Hoe was die vrachtwagen daar in 's hemelsnaam weer uitgeraakt ?)

Nog meer verkeersperikelen ...

Mijn linkerknie ligt in de vernieling. Volgens mij komt dat van het constant in de file staan : dan moet ik namelijk voortdurend mijn "embrayage" induwen. Dus besloot ik gisterenavond om ook maar weer Sterrebeek te vermijden en langs Ikea over Everberg naar huis te rijden. Mis poes ! Van aan Ikea stond het verkeer stil. Bleek dat er twee ongedurige chauffeurs op mekaar gezeten hadden aan de brug in Sterrebeek ... Het moet een serieuze klap geweest zijn want het rechtervoorwiel van de wagen op onze baan, stak zowat een halve meter schuin onder de chauffeurszetel en het wagentje dat uit de zoning kwam en op dat wiel ingereden was, zag er ook allerschattigst uit : snuit zogoed als helemaal weg.

Ik weet niet goed meer hoe dat nog verder moet met het verkeer ...

Thuis gekomen, ben ik gisteren wat op het terras in het zonnetje gaan zitten. Maar al gauw had ik door dat ik enkele vogeltjes stoorde die sinds vorige week iets van een nest proberen te bouwen op de TL lampen die onder het terras hangen. Ik had mij vorige week al afgevraagd waar toch al die kleine takjes vandaan kwamen waarmee mijn terras bezaaid was. Zaterdag, toen ik niet alleen de ruiten maar ook het terras een lenteschoonmaak heb gegeven, zag ik dan die poging-tot-nesten op de lampen ...

Bon, ik gisteren dan maar weer naar binnen. Breien ? Neen, mijn rug en elleboog waren nog niet hersteld van mijn brei-exploten van vorige week (twee mutsjes !). Weet je wat ? Ik zou lekker in bed op mijn ruggetje gaan liggen ! Samen met Dar'ian (Owlsight, deze keer) beleefde ik weer spannende avonturen met de Hawkbrothers. Tot ik een schitterende inval kreeg : waarom zou ik niet eens macaroni met kaassaus maken voor morgenmiddag ?

Zo gezegd, zo gedaan. De macaroni stond te koken, toen ik tot de vaststelling kwam dat ik helemaal geen kaas in huis had ! Damn ! Pffff .... Dan maar wat witloof en worteltjes gesneden, de ganse boel gestoofd en bij de macaroni gekapt. Ondertussen natuurlijk een glaasje wijn genuttigd, dat dadelijk naar mijn hoofd steeg vanwege niet meer gegeten sinds 's middags.

Daarna heb ik nog wat naar de poes gekeken die elke avond in mijn tuin op muisje komt jagen, toch nog enkele priemen gebreid aan mijn "kazzekein" en zo het uur van slapengaan tot 20u30 kunnen uitstellen. Dar'ian heeft mij echter niet lang meer kunnen boeien en van uiltjesspotten is er ook niets meer in huis gekomen ...

I DON'T BELIEVE THIS !!!

Waarmee zijn wij hier bezig ?

Enkele weken geleden hadden wij het bezoek van "la" Fong. Ik maakte er haar opmerkzaam op dat ik bepaalde facturen met Standby zelf hertypte. Ik kan die namelijk niet naar de klant sturen zoals ze uit de printer komen omdat de factuur steeds MHR (manuren) vermeldt en ik "1" DAG standby inbreng in het systeem. Nogal verwarrend als je 31 dagen standby gepresteerd hebt en de factuur zegt 31 uren. Vooral omdat er ook nog andere overUREN op zo een factuur kunnen staan ...

Ik kreeg echter te horen : "You can't do that !" Ah neen ! Wij zijn VERPLICHT om de facturen naar de klant te sturen ZOALS ZE UIT DE PRINTER KOMEN ! En er werd mij verzekerd dat ik gerust voor elke dag standby 24 uren kon inbrengen, bovenop de normale gepresteerde uren. "I do that all the time, in Italy : 31 hours a day or even more !"

In de begintijd van ons nieuwe @#&!?@!! systeem kon je nooit meer dan 24 uren per dag inbrengen. Dat had ik toen al eens geprobeerd. Maar ja, systemen evolueren, nietwaar ? En als nu zo een hoge autoriteit mij zegt dat het kàn ... Ik heb dus alles aangepast : de prijzen (dagprijzen worden uurprijzen), mijn befaamde spreadsheets, ik heb de consultants gevraagd om in het vervolg "24" op hun timesheet te zetten in plaats van "1" ...

En vandaag ging ik dan zo een timesheet met standby dagen inbrengen : 7,6 uren gewerkt en 24 uren standby ... "You may not enter more than 24 hours in a day", zegt het systeem mij ...

Gretver ! Gretver ! Gretver ! Ik heb mij weer in de luren laten leggen !!! Waarom neem ik alles zomaar aan van iedereen ???

De volgende keer dat iemand mij weer iets wil wijsmaken, zullen ze het mij eerst voor mijn eigen ogen moeten bewijzen !

Als klap op de vuurpijl, horen we vandaag dat er ook deze maand weer problemen zijn met het overbrengen van de tijd : sommige dagen springen over en kunnen gefactureerd worden, andere dan weer niet ... En we worden vriendelijk verzocht om toch maar tijd te blijven inbrengen, zodat de technische ploeg zou kunnen ontdekken WAAR ergens de fout zit.

Volgende week beginnen we aan onze "close". Ik kan nu al voelen dat het weer heel spannend gaat worden ... !!!

Mijn trauma is bijna verwerkt, dus ik kan er nu over schrijven ...

ZE HEBBEN ZONDAG WEER EENS IN MIJN GAT GEZETEN !!!

Zondag begaf ik mij blijgemoed naar Sint-Niklaas : ik ging Luna en Dina een knuffel geven, joepie !

Op de baan van de A12 naar Temse (het nummer ontsnapt mij nu even/heb ik eigenlijk nooit geweten), waar je 90 km/u mag rijden, was het tamelijk druk. Ik reed er dus maar 60 à 70 km/u. Ergens in Bornem, wordt het verkeerslicht voor mij oranje. Vroeger zou ik daar nog doorgereden zijn maar nu, met die "nieuwe" verkeersregels, is daar natuurlijk geen sprake meer van !

Ik rem, niet bruusk maar wel "stevig", en kijk in mijn achteruitkijkspiegel. Ik zie de wagen achter mij een wipje maken en stel vast dat de bestuurder achter mij ook flink remt. Ik kijk weer voor mij maar hoor tegelijkertijd achter mij "zwiiiiieeeesch" ! Ik kijk weer in mijn spiegel en zie de auto achter mij naar mij toekomen schuiven. Ik laat mijn rem los en sta klaar om nog een beetje verder te rijden, want zoveel is wel zeker : die achter mij zal wel stoppen maar niet meer op tijd ! En dan kwam de "knots". Ik krijg een duw en rol het zebrapad over.

Grommel ! Grommel ! Grommel ! Ik zet mij van de baan af, in de bocht van het kruispunt, en stap uit. De wagen die op mij ingereden was, staat op het zebrapad en de bestuurder maakt precies geen aanstalten om uit te stappen. Ik bekijk de achterkant van mijn bolleke : niets te zien ! En ik stap grommel ! grommel ! grommel ! terug in de auto. Dan zie ik in mijn zijspiegel dat de andere bestuurder ook uitstapt. Ik weer uit de auto en naar hem toe. Hij bekijkt zijn voorkant (ook niets te zien) en zegt al van ver : "Het is niets. Het is niets.". Ik dan maar weer ingestapt en, nog een beetje natrillend, verder gereden naar Sint-Niklaas.

Bedenkingen :

- die grommel ! grommel ! grommel ! van mij was omdat ik gestopt was voor een oranje licht waar ik vroeger, in dezelfde omstandigheden (druk, te hoge snelheid, regen ...) NOOIT voor zou gestopt zijn !

- omdat ik niet meer remde en in neutraal stond, met het gedacht om nog wat vooruit te rijden, zijn wij er alletwee zonder schade afgekomen

- maar wat, als er nu net eens een voetganger wou oversteken, terwijl mijn achterligger mij over het zebrapad duwde ?

Ik heb het al gezegd : wat doet een mens tegenwoordig als hij aan een kruispunt met verkeerslichten komt ? Zo lang mogelijk naar de lichten kijken om te zien of het niet oranje wordt en ondertussen in de achteruitkijkspiegel kijken om te zien of je achterligger niet te dicht bij is. Verder kijk je sowieso al de ganse tijd op je kilometerteller om niet te snel te rijden ... Wel, wat doen we dan met een al dan niet verstrooide voetganger die beslist om plots over te steken ? Zul jij hem gezien hebben ? Ikke niet, hoor !

Toen ik zondagavond weer langs diezelfde baan naar huis reed, ben ik toch maar door het oranje gereden. Het was nog steeds aan het regenen, er was wel minder verkeer maar daardoor reed iedereen ook veel sneller. Ik reed 80 km/u en heb aan dat ene oranje licht nog maar wat gas bijgegeven ... Nè !

Toen ik hier gisterenavond de parking verliet, zag ik vanuit mijn ooghoek een kraai met iets wits aan zijn bek en die was driftig aan het pikken. Mijn wagen viel stil (dat gebeurt nogal eens, als ik pas vertrokken ben) en daardoor kon ik de kraai een beetje beter bekijken : die was gewoon een duif aan het aftoeken !!! De pluimpjes hingen aan zijn bek.

In plaats van naar huis te gaan, ben ik tot aan het 'slagveld' gereden. De kraai sleurde de duif onder een geparkeerde auto en bleef vandaaruit mijn auto bekijken. De duif lag achter hem en bewoog niet... Was ze dood ... ? Daar ik wou weten hoe de duif eraan toe was, stapte ik uit de wagen. De kraai vloog weg tot op de dichtsbijzijnde lantaarnpaal. En de duif kwam onder de geparkeerde wagen uit gewaggeld ! Ze zag er nogal toegetakeld uit ... De duif zag mij staan en is weer onder de auto gekropen. Ik heb gewacht tot de kraai van de lantaarnpaal weg vloog en ben dan maar naar huis gegaan.

Ik hoop dat de duif het overleefd heeft. Vanmorgen heb ik hier toch nergens een dode duif zien liggen ...

Vanmorgen weet ik tenminste wat te schrijven. Terwijl ik mijn ochtendrituelen verrichtte, heb ik af en toe een nota gemaakt. Als ik dat niet doe, ben ik alles vergeten tegen dat ik wil beginnen schrijven ...

Die roofvogel, die vorige week op de haag heen en weer hipte in een poging om een musje te pakken, die deed mij eigenlijk denken aan Sam the Eagle van de Muppet Show. Ik probeer nu al enkele dagen ergens te vinden welke vogel ik toen gezien heb maar dat is niet gemakkelijk, hoor ! Zoek je bloemen of planten, dan bestaan er databases waar je kleur, grootte, seizoen, kleur van de bloesem enz ... kan ingeven en dan kan je beginnen uitpluizen. Voor vogels heb ik echter nog zo niets gevonden. Iemand enig idee ? Sam the Eagle, dus ...

Vannacht heb ik gedroomd dat ik met Katty en Wim en de kindjes op vakantie was op een tropisch eiland. Ik weet er niet al te veel meer van. De kindjes kwamen niet echt in mijn droom voor maar ik "wist" wel degelijk dat ze er waren. En toen we naar huis gingen, had ik (weer) inpak- en verplaatsingsproblemen : iedereen had zijn valies al klaar maar ik moest nog beginnen en kon weer niet beslissen wat ik allemaal mee terug naar huis moest nemen. Daardoor kwam ik overal (receptie, autobus, luchthaven ...) als laatste aangestormd en kon nog net op het nippertje mee. Dat wordt weer uitrusten, vandaag ...

En gisteren heeft Lieve mij de GSM gebracht, die Walter al een hele tijd voor mij had klaarliggen ! 't Zal er nu toch van komen, zeker ? Ah jaaaa ! Ik heb nu toch een GSM-zakje in mijn sakoche ... Wij hebben even onze gebruiksaanwijzingenboekjes doorgenomen. Jawadde ! Straffe kost ! Weet je bijvoorbeeld dat je een GSM niet mag gebruiken in een plaats waar ontploffingsgevaar is ? Ik zal proberen om de hele gebruiksaanwijzing deze week te doorworstelen. Ondertussen zal ik wat informatie zoeken over SIM kaarten en dan kan ik er dinsdag in de krantenwinkel misschien al eentje kopen ! Ik ben wel een beetje opgewonden, hoor ! Maar ... ben ik nu eigenlijk niet aan het capituleren ... ???

Tututututut ! Niet aantrekken ! De Meut moet toch ook met haar tijd meegaan, niet ? ;-)))))

Ik heb Dina en Luna geknuffeld !!!

Ik ben er nog altijd mijn draai van kwijt ... Zo'n lieve knodderkes !

En ik heb ze allebei een flesje mogen geven ! Dat begon vol enthousiasme : slurp, slik, slurp. Maar dat eten moet een vermoeiende bezigheid zijn want na een tijdje viel het zuigmachientje stil en moesten de meisjes weer even aangepord worden om verder te eten. Toen het flesje bijna helemaal leeg was, werd er gewoon een eet-staking ingezet : lipjes op mekaar en ik kreeg de speen er op geen enkele manier meer tussen ! Ik kreeg er de slappe lach van, zo klein nog en al zo kordaat ! Zelfs toen ik Dina's mondje wou proper vegen, perste ze haar lipjes op mekaar, als om te zeggen : "Heb je het nu nog niet begrepen ? Ik heb genoeg gegeten !" En na de maaltijd liet Luna flinke boertjes, terwijl ze gezapig kreetjes lag te slaken op de buik van papa.

Tussen de voedingen en de nieuwe pampers door liggen de schatten lekker ingeduffeld in hun park en slapen zich gewoon te pletter.

Iedereen heeft zondag wel eens gezegd : "Wat een leven hebben die toch ! Eten, slapen en pampers vuilmaken ..."

Zondag was het "full house" in de Heidebloemstraat. Grootmeut was met een taartje komen aandraven en later vielen opa en oma binnen, ook met een taart. En nog later kwamen ook nonkel Koen, tante Babs en nichtje Noélys naar de kindjes kijken. Opa en oma waren tot de vaststelling gekomen dat ze nog geen foto hadden van papa en mama met hun twee dochters ! En Babs is aan haar fotoreportage van Luna en Dina begonnen. Maar vooral Noélys was erg geïnteresseerd. Ze wou telkens de "beebie" zien en had eigenlijk graag mee in het park gezeten. Nog even geduld hoor, meisje ! Dan kunnen jullie met z'n drietjes lekker samen ravotten !