Ik heb vanmorgen weer een heleboel verkeersacrobaten aan het werk gezien. Ge weet wel, zo van die mannekes (en vrouwkes !) die waarschijnlijk van zichzelf DENKEN dat ze goed kunnen rijden en die dan apetrots zijn als ze één auto voorbij hebben kunnen steken en bijgevolg één (zegge en schrijve : 1!) auto (wat is dat een meter of drie ???) dichter bij hun einddoel zijn dan tien seconden tevoren ...

Zulke maneuvers worden natuurlijk liefst uitgevoerd in een bocht waar je geen zicht hebt op het aankomende verkeer en de meeste punten krijg je als ge uw kunsten vertoont op een kruispunt, tussen de verkeerslichten, waar dan nog wagens voorgesorteerd staan om af te slaan ! Ik denk zelfs dat er een bonus uitgekeerd wordt als je alle weggebruikers rondom u eens flink op de rem kan doen staan. Ah jaaaa ! De "kunstenaar" slibbert overal door, zonder zich ergens iets van aan te trekken, de "anderen" zullen wel zorgen dat er geen maleuren van komen ...

Maar ... eigenlijk mag ik hier deze ochtend niets van zeggen ... Want ik heb zelf bijna een duitser van zijn sokken gereden op het rondpunt in de Nachtegalenlaan... ! Eerlijk : ik heb pas achteraf gezien dat het een duitser was ...

Net voor het rondpunt kwam er een BMW uit zijn garage en die was ik met mijn arendsoog in het ... euh ... oog aan het houden. Oef ! Hij liet mij mooi voorbijrijden. En waarom weet ik nog altijd niet maar terwijl ik er voorbij was, bleef ik maar in mijn spiegel kijken om te zien wat die BMW ging doen. Ge zoudt nu zeggen : ge zijt er voorbij, wie kan het nog wat schelen wat die meneer achter u allemaal uitspookt ? Maar ja, het was 's morgens vroeg, ik was misschien nog niet goed wakker ... Zaak is dat ik dus in mijn achteruitkijkspiegel aan het kijken was toen ik het rondpunt opreed. En voor ene keer was daar toch wel een "andere" wagen op dat rondpunt, zeker ? En die was echt wel van plan om zijn ronde-punten-voorrang te nemen ! Maar, te laat ! Ik zat al een heel eind op het rondpunt en heb dan nog maar wat gas bijgegeven, ondertussen de meest verwonderde grimassen makend ("Oh ? Nu rijdt hier toch wel een wagen zeker ! Aaai, aaai ! Wat ben ik hier aan het doen ? Shit ! Komt dat hier wel in orde ???)

Enfin, de meneer op het rondpunt reed niet snel en het is dus ook wel dank zij hem dat er op dat punt niet gebotst is vanmorgen ... Ik dacht wat verder nog te stoppen om mij te verontschuldigen maar, toen hij achter mij mee de Nachtegalenlaan verder afreed, zag ik dat het een duitser was en heb ik maar wijselijk van verdere verontschuldigingen afgezien.

En dus mag ik vandaag GEEN COMMENTAAR geven op al die "andere" acrobaten op de weg ...

Lap ! 't Is voorgevallen ... Ik heb een telefoonkaart !!!

Eerst en vooral kreeg ik dat doosje niet open ! Ik heb er mijn nagels serieus op pijn gedaan. Maar dan verliep het allemaal wat beter : kaart in GSM gestoken, hier en daar wat knopjes ingedrukt, want ik wou broertje bellen om hem nogmaals te bedanken voor het toegang verschaffen van Meutje tot de hedendaagse communicatiewereld.

Oei ! Een dame zei mij dat mijn opdracht geregistreerd was en verder gebeurde er NIETS ! Nog wat meer knopjes ingedrukt en tot de vaststelling gekomen dat ik broertjes nummer ergens in een telefoonboek moet gestoken hebben. Ik heb het nummer weer tevoorschijn kunnen toveren en heb met broertje gebeld.

Ondertussen had ik al de gewoonte aangenomen om telkens mijn mobieltje ("mijn mobieltje" ... da's even wennen !) AF te zetten. Maar dan moet ik ook telkens weer die PIN code inbrengen, als ik het weer aanzet. Dus zei een collega mij : "Maar zet gewoon uw keybord af."

Weer maar wat knopjes ingedrukt en ... ja hoor ... ! Ik blijk dat machientje nu gelocked te hebben en kan er niets meer mee doen zonder dat ik de "unlock" code inbreng.

Klein detail : IK KEN DIE UNLOCK CODE NIET ! En mijn gebruiksaanwijzingenboekje ligt natuurlijk ... op het aanrecht in de keuken !!!

Man, man, man ... miserie, miserie, miserie ...

Wordt (hopelijk) vervolgd ...
________________________________

Enkele uurtjes later :

Wat ben ik toch goed !!!!

Ik ben even op www.motorola.com gaan kijken en heb de "unlock" code voor mijn machientje gevonden !

OEF ... !!!

Het Schrijvershoekje

Blog This test nummer twee ...

Blogger Help : What is BlogThis! ?

Even Blog This uitproberen ...

Zo ! Ik zie met een gerust gemoed de zomer tegemoet ...

Vorige week, na de kaartavond, heb ik den "beneden" een grote schoonmaakbeurt gegeven. Dit weekend was den "boven" aan de beurt.

Zondag heb ik nieuwe lakens gelegd en ik heb toch maar weer die donkerrode/-blauwe met chinese tekens van de Makro geprobeerd. Tot nu toe heb ik ze nog maar twee keer gebruikt en zijn ze dus nog maar drie keer gewassen. En, jawel hoor ! Vanmorgen had ik helemaal een mooi rozig tintje ! Ik geloof dat de slapers in de oudstrijderslaan lichtjes blauw zien, als ze onder die hoes gelegen hebben. Maar ja, mijn zus legt de rode kant bovenaan en ik ben eigenlijk meer voor blauw. Daardoor maakt mijn velletje contact met de rode kant ... Dat roze gaat gewoon weg onder de douche, daar niet van. Maar ik vraag mij toch af HOELANG de kleur van die dekbedhoes nog gaat blijven afgaan ... ?

Maar goed, binnenshuis is alles nu in orde. Daar hoef ik dus niet meer over wakker te liggen en ik kan mij nu volledig concentreren op de tuin.

Zaterdag heb ik Botanica al eens afgeschuimd. Resultaat : een grote zak potgrond (komt altijd van pas), een nieuw klein schopje (mijn oude begon rare vormen aan te nemen), een "pennemeszaag" (ja, ja, er gaan nog boompjes en takken sneuvelen !) en stinkertjes en petunia's voor de plantenbakken voor de vensters. En ... goed nieuws ... ! Ik heb nog altijd centjes over op mijn cadeaubon ! Er ligt al een nieuw lijstje klaar want het volgende moet ook nog vol geraken : dertien geschilderde bloempotjes, vier grote potten, een hangkorf en nog eens drie bloembakken.

Dit weekend heb ik mij echt geamuseerd met alles in de tuin een plaatsje te geven. Ik heb zelfs wat onkruid gewied ! Zondagavond heb ik als beloning heerlijk niets gedaan, in het zonnetje zitten soezen en naar de vogeltjes geluisterd.

Er was zo een klein petieterig vogeltje dat tot op 1 meter van mij af in de kerstboom kwam zitten. Ik dacht dat het een winterkoninkje was maar zijn staartje stak niet zo recht omhoog. Het deed de ganse tijd "tssrrrrt". Iemand enig idee wat dat kan zijn ? Verder was er natuurlijk de "tjif-tjaf", die ik ondertussen al goed kan herkennen. En dan was er ook nog een "suskewiet". Ik moet toch nog eens aan grote zus vragen wat dat weer was ...

Even kreeg Buur Bunker het niet zo schitterende idee om vollen bak muziek te maken. Maar dat heeft gelukkig niet lang geduurd. Na al die jaren dat hij daar nu woont, heeft hij het hopelijk gesnopen, dat het veel leuker is om zomaar gewoon naar de vogeltjes te luisteren ...

Alles rustig aan het front ... Niets te melden ... Ben geclosed, met aanzienlijk minder problemen dan voorzien ...

Loop nu een beetje gestresseerd rond omdat ik zaterdag volk over de vloer krijg : hoe ga ik die allemaal in mijn huisje krijgen ? Waar ga ik die allemaal installeren ? Als ik alles bijeen schraap, heb ik 18 stoelen. Volgens mij zal dat juist genoeg zijn ... Tutututut : dat MOET genoeg zijn !

Vanochtend onder de douche - altijd een inspirerende plaats, die ochtenddouche ! - maakte ik nog volgende bedenking :

De mensen klagen tegenwoordig zo omdat ze geen privacy meer hebben. Maar weet je WIE er nu net zo klaagt over dat gebrek aan privacy ? Diegenen die zelfs hun GSM beantwoorden als ze op het toilet zitten ! Sta mij toe dat ik hier eens heel hard om lach en kom mij dus niet meer zeuren over "geen privacy", A.U.B. !!!

Dit alles natuurlijk in het kader van mijn nieuw verkregen mobieltje (dank u, broertje !), waarvoor ik nog steeds niet beslist heb bij WIE ik nu een kaart ga kopen ... Of, zoals ons zusje al zei (die nu ook een GSM heeft) : "Man, man, man ... Miserie, miserie, miserie ..."

De laatste weken is Sterrebeek te mijden ! Dat weten we allemaal. De Tramlaan ligt open en daardoor wringt het drukke verkeer, dat van overal komt en overal naartoe wil, zich moeizaam door de dorpskern.

Ik blijf echter den Eric - mijn krantenboer - trouw. Die mens zal al genoeg schade ondervinden aan het feit dat je momenteel niet meer tot vlak voor zijn winkel kan rijden. En dus doe ik eens per week de moeite om mij op het pleintje te parkeren en een eindje tot aan de krantenwinkel te wandelen.

Maar nu beginnen ze het de voetgangers ook al moeilijk te maken ! In dat straatje-van-één-auto waar ik te voet door moet, zijn ze namelijk aan het bouwen. En vanmorgen stond er een vrachtwagen dwars in dat straatje. Hoe was die daar geraakt, om te beginnen ? Ik kon er met geen mogelijkheid langs en heb mij dan tussen een andere camionnette en een tuinafsluiting gewrongen, ondertussen één of andere werfleider met de GSM aan het oor geplakt achteruit dwingend tot ik voorbij de werf was. 't Stond die meneer precies niet aan dat hij voor mij helemaal achteruit moest, alhoewel ik mij beleefd verontschuldigd heb.

Wat verder in dat straatje (dat nu dus maar 1 uitgang heeft, en die was geblokkeerd door die vrachtwagen) stonden twee BMW's : meneer en mevrouw lokale bewoners die naar hun werk wilden vertrekken. Beiden waren al uitgestapt om eens te gaan horen of ze al dan niet binnen afzienbare tijd zouden kunnen wegrijden.

Na een interessant gesprek met den Eric over telefoonkaarten en zo (neen, ik heb er nog GEEN gekocht !), kwam ik terug in het straatje en ... de BMW's en de vrachtwagen waren weg ! (Hoe was die vrachtwagen daar in 's hemelsnaam weer uitgeraakt ?)

Nog meer verkeersperikelen ...

Mijn linkerknie ligt in de vernieling. Volgens mij komt dat van het constant in de file staan : dan moet ik namelijk voortdurend mijn "embrayage" induwen. Dus besloot ik gisterenavond om ook maar weer Sterrebeek te vermijden en langs Ikea over Everberg naar huis te rijden. Mis poes ! Van aan Ikea stond het verkeer stil. Bleek dat er twee ongedurige chauffeurs op mekaar gezeten hadden aan de brug in Sterrebeek ... Het moet een serieuze klap geweest zijn want het rechtervoorwiel van de wagen op onze baan, stak zowat een halve meter schuin onder de chauffeurszetel en het wagentje dat uit de zoning kwam en op dat wiel ingereden was, zag er ook allerschattigst uit : snuit zogoed als helemaal weg.

Ik weet niet goed meer hoe dat nog verder moet met het verkeer ...

Thuis gekomen, ben ik gisteren wat op het terras in het zonnetje gaan zitten. Maar al gauw had ik door dat ik enkele vogeltjes stoorde die sinds vorige week iets van een nest proberen te bouwen op de TL lampen die onder het terras hangen. Ik had mij vorige week al afgevraagd waar toch al die kleine takjes vandaan kwamen waarmee mijn terras bezaaid was. Zaterdag, toen ik niet alleen de ruiten maar ook het terras een lenteschoonmaak heb gegeven, zag ik dan die poging-tot-nesten op de lampen ...

Bon, ik gisteren dan maar weer naar binnen. Breien ? Neen, mijn rug en elleboog waren nog niet hersteld van mijn brei-exploten van vorige week (twee mutsjes !). Weet je wat ? Ik zou lekker in bed op mijn ruggetje gaan liggen ! Samen met Dar'ian (Owlsight, deze keer) beleefde ik weer spannende avonturen met de Hawkbrothers. Tot ik een schitterende inval kreeg : waarom zou ik niet eens macaroni met kaassaus maken voor morgenmiddag ?

Zo gezegd, zo gedaan. De macaroni stond te koken, toen ik tot de vaststelling kwam dat ik helemaal geen kaas in huis had ! Damn ! Pffff .... Dan maar wat witloof en worteltjes gesneden, de ganse boel gestoofd en bij de macaroni gekapt. Ondertussen natuurlijk een glaasje wijn genuttigd, dat dadelijk naar mijn hoofd steeg vanwege niet meer gegeten sinds 's middags.

Daarna heb ik nog wat naar de poes gekeken die elke avond in mijn tuin op muisje komt jagen, toch nog enkele priemen gebreid aan mijn "kazzekein" en zo het uur van slapengaan tot 20u30 kunnen uitstellen. Dar'ian heeft mij echter niet lang meer kunnen boeien en van uiltjesspotten is er ook niets meer in huis gekomen ...

I DON'T BELIEVE THIS !!!

Waarmee zijn wij hier bezig ?

Enkele weken geleden hadden wij het bezoek van "la" Fong. Ik maakte er haar opmerkzaam op dat ik bepaalde facturen met Standby zelf hertypte. Ik kan die namelijk niet naar de klant sturen zoals ze uit de printer komen omdat de factuur steeds MHR (manuren) vermeldt en ik "1" DAG standby inbreng in het systeem. Nogal verwarrend als je 31 dagen standby gepresteerd hebt en de factuur zegt 31 uren. Vooral omdat er ook nog andere overUREN op zo een factuur kunnen staan ...

Ik kreeg echter te horen : "You can't do that !" Ah neen ! Wij zijn VERPLICHT om de facturen naar de klant te sturen ZOALS ZE UIT DE PRINTER KOMEN ! En er werd mij verzekerd dat ik gerust voor elke dag standby 24 uren kon inbrengen, bovenop de normale gepresteerde uren. "I do that all the time, in Italy : 31 hours a day or even more !"

In de begintijd van ons nieuwe @#&!?@!! systeem kon je nooit meer dan 24 uren per dag inbrengen. Dat had ik toen al eens geprobeerd. Maar ja, systemen evolueren, nietwaar ? En als nu zo een hoge autoriteit mij zegt dat het kàn ... Ik heb dus alles aangepast : de prijzen (dagprijzen worden uurprijzen), mijn befaamde spreadsheets, ik heb de consultants gevraagd om in het vervolg "24" op hun timesheet te zetten in plaats van "1" ...

En vandaag ging ik dan zo een timesheet met standby dagen inbrengen : 7,6 uren gewerkt en 24 uren standby ... "You may not enter more than 24 hours in a day", zegt het systeem mij ...

Gretver ! Gretver ! Gretver ! Ik heb mij weer in de luren laten leggen !!! Waarom neem ik alles zomaar aan van iedereen ???

De volgende keer dat iemand mij weer iets wil wijsmaken, zullen ze het mij eerst voor mijn eigen ogen moeten bewijzen !

Als klap op de vuurpijl, horen we vandaag dat er ook deze maand weer problemen zijn met het overbrengen van de tijd : sommige dagen springen over en kunnen gefactureerd worden, andere dan weer niet ... En we worden vriendelijk verzocht om toch maar tijd te blijven inbrengen, zodat de technische ploeg zou kunnen ontdekken WAAR ergens de fout zit.

Volgende week beginnen we aan onze "close". Ik kan nu al voelen dat het weer heel spannend gaat worden ... !!!

Mijn trauma is bijna verwerkt, dus ik kan er nu over schrijven ...

ZE HEBBEN ZONDAG WEER EENS IN MIJN GAT GEZETEN !!!

Zondag begaf ik mij blijgemoed naar Sint-Niklaas : ik ging Luna en Dina een knuffel geven, joepie !

Op de baan van de A12 naar Temse (het nummer ontsnapt mij nu even/heb ik eigenlijk nooit geweten), waar je 90 km/u mag rijden, was het tamelijk druk. Ik reed er dus maar 60 à 70 km/u. Ergens in Bornem, wordt het verkeerslicht voor mij oranje. Vroeger zou ik daar nog doorgereden zijn maar nu, met die "nieuwe" verkeersregels, is daar natuurlijk geen sprake meer van !

Ik rem, niet bruusk maar wel "stevig", en kijk in mijn achteruitkijkspiegel. Ik zie de wagen achter mij een wipje maken en stel vast dat de bestuurder achter mij ook flink remt. Ik kijk weer voor mij maar hoor tegelijkertijd achter mij "zwiiiiieeeesch" ! Ik kijk weer in mijn spiegel en zie de auto achter mij naar mij toekomen schuiven. Ik laat mijn rem los en sta klaar om nog een beetje verder te rijden, want zoveel is wel zeker : die achter mij zal wel stoppen maar niet meer op tijd ! En dan kwam de "knots". Ik krijg een duw en rol het zebrapad over.

Grommel ! Grommel ! Grommel ! Ik zet mij van de baan af, in de bocht van het kruispunt, en stap uit. De wagen die op mij ingereden was, staat op het zebrapad en de bestuurder maakt precies geen aanstalten om uit te stappen. Ik bekijk de achterkant van mijn bolleke : niets te zien ! En ik stap grommel ! grommel ! grommel ! terug in de auto. Dan zie ik in mijn zijspiegel dat de andere bestuurder ook uitstapt. Ik weer uit de auto en naar hem toe. Hij bekijkt zijn voorkant (ook niets te zien) en zegt al van ver : "Het is niets. Het is niets.". Ik dan maar weer ingestapt en, nog een beetje natrillend, verder gereden naar Sint-Niklaas.

Bedenkingen :

- die grommel ! grommel ! grommel ! van mij was omdat ik gestopt was voor een oranje licht waar ik vroeger, in dezelfde omstandigheden (druk, te hoge snelheid, regen ...) NOOIT voor zou gestopt zijn !

- omdat ik niet meer remde en in neutraal stond, met het gedacht om nog wat vooruit te rijden, zijn wij er alletwee zonder schade afgekomen

- maar wat, als er nu net eens een voetganger wou oversteken, terwijl mijn achterligger mij over het zebrapad duwde ?

Ik heb het al gezegd : wat doet een mens tegenwoordig als hij aan een kruispunt met verkeerslichten komt ? Zo lang mogelijk naar de lichten kijken om te zien of het niet oranje wordt en ondertussen in de achteruitkijkspiegel kijken om te zien of je achterligger niet te dicht bij is. Verder kijk je sowieso al de ganse tijd op je kilometerteller om niet te snel te rijden ... Wel, wat doen we dan met een al dan niet verstrooide voetganger die beslist om plots over te steken ? Zul jij hem gezien hebben ? Ikke niet, hoor !

Toen ik zondagavond weer langs diezelfde baan naar huis reed, ben ik toch maar door het oranje gereden. Het was nog steeds aan het regenen, er was wel minder verkeer maar daardoor reed iedereen ook veel sneller. Ik reed 80 km/u en heb aan dat ene oranje licht nog maar wat gas bijgegeven ... Nè !

Toen ik hier gisterenavond de parking verliet, zag ik vanuit mijn ooghoek een kraai met iets wits aan zijn bek en die was driftig aan het pikken. Mijn wagen viel stil (dat gebeurt nogal eens, als ik pas vertrokken ben) en daardoor kon ik de kraai een beetje beter bekijken : die was gewoon een duif aan het aftoeken !!! De pluimpjes hingen aan zijn bek.

In plaats van naar huis te gaan, ben ik tot aan het 'slagveld' gereden. De kraai sleurde de duif onder een geparkeerde auto en bleef vandaaruit mijn auto bekijken. De duif lag achter hem en bewoog niet... Was ze dood ... ? Daar ik wou weten hoe de duif eraan toe was, stapte ik uit de wagen. De kraai vloog weg tot op de dichtsbijzijnde lantaarnpaal. En de duif kwam onder de geparkeerde wagen uit gewaggeld ! Ze zag er nogal toegetakeld uit ... De duif zag mij staan en is weer onder de auto gekropen. Ik heb gewacht tot de kraai van de lantaarnpaal weg vloog en ben dan maar naar huis gegaan.

Ik hoop dat de duif het overleefd heeft. Vanmorgen heb ik hier toch nergens een dode duif zien liggen ...

Vanmorgen weet ik tenminste wat te schrijven. Terwijl ik mijn ochtendrituelen verrichtte, heb ik af en toe een nota gemaakt. Als ik dat niet doe, ben ik alles vergeten tegen dat ik wil beginnen schrijven ...

Die roofvogel, die vorige week op de haag heen en weer hipte in een poging om een musje te pakken, die deed mij eigenlijk denken aan Sam the Eagle van de Muppet Show. Ik probeer nu al enkele dagen ergens te vinden welke vogel ik toen gezien heb maar dat is niet gemakkelijk, hoor ! Zoek je bloemen of planten, dan bestaan er databases waar je kleur, grootte, seizoen, kleur van de bloesem enz ... kan ingeven en dan kan je beginnen uitpluizen. Voor vogels heb ik echter nog zo niets gevonden. Iemand enig idee ? Sam the Eagle, dus ...

Vannacht heb ik gedroomd dat ik met Katty en Wim en de kindjes op vakantie was op een tropisch eiland. Ik weet er niet al te veel meer van. De kindjes kwamen niet echt in mijn droom voor maar ik "wist" wel degelijk dat ze er waren. En toen we naar huis gingen, had ik (weer) inpak- en verplaatsingsproblemen : iedereen had zijn valies al klaar maar ik moest nog beginnen en kon weer niet beslissen wat ik allemaal mee terug naar huis moest nemen. Daardoor kwam ik overal (receptie, autobus, luchthaven ...) als laatste aangestormd en kon nog net op het nippertje mee. Dat wordt weer uitrusten, vandaag ...

En gisteren heeft Lieve mij de GSM gebracht, die Walter al een hele tijd voor mij had klaarliggen ! 't Zal er nu toch van komen, zeker ? Ah jaaaa ! Ik heb nu toch een GSM-zakje in mijn sakoche ... Wij hebben even onze gebruiksaanwijzingenboekjes doorgenomen. Jawadde ! Straffe kost ! Weet je bijvoorbeeld dat je een GSM niet mag gebruiken in een plaats waar ontploffingsgevaar is ? Ik zal proberen om de hele gebruiksaanwijzing deze week te doorworstelen. Ondertussen zal ik wat informatie zoeken over SIM kaarten en dan kan ik er dinsdag in de krantenwinkel misschien al eentje kopen ! Ik ben wel een beetje opgewonden, hoor ! Maar ... ben ik nu eigenlijk niet aan het capituleren ... ???

Tututututut ! Niet aantrekken ! De Meut moet toch ook met haar tijd meegaan, niet ? ;-)))))

Ik heb Dina en Luna geknuffeld !!!

Ik ben er nog altijd mijn draai van kwijt ... Zo'n lieve knodderkes !

En ik heb ze allebei een flesje mogen geven ! Dat begon vol enthousiasme : slurp, slik, slurp. Maar dat eten moet een vermoeiende bezigheid zijn want na een tijdje viel het zuigmachientje stil en moesten de meisjes weer even aangepord worden om verder te eten. Toen het flesje bijna helemaal leeg was, werd er gewoon een eet-staking ingezet : lipjes op mekaar en ik kreeg de speen er op geen enkele manier meer tussen ! Ik kreeg er de slappe lach van, zo klein nog en al zo kordaat ! Zelfs toen ik Dina's mondje wou proper vegen, perste ze haar lipjes op mekaar, als om te zeggen : "Heb je het nu nog niet begrepen ? Ik heb genoeg gegeten !" En na de maaltijd liet Luna flinke boertjes, terwijl ze gezapig kreetjes lag te slaken op de buik van papa.

Tussen de voedingen en de nieuwe pampers door liggen de schatten lekker ingeduffeld in hun park en slapen zich gewoon te pletter.

Iedereen heeft zondag wel eens gezegd : "Wat een leven hebben die toch ! Eten, slapen en pampers vuilmaken ..."

Zondag was het "full house" in de Heidebloemstraat. Grootmeut was met een taartje komen aandraven en later vielen opa en oma binnen, ook met een taart. En nog later kwamen ook nonkel Koen, tante Babs en nichtje Noélys naar de kindjes kijken. Opa en oma waren tot de vaststelling gekomen dat ze nog geen foto hadden van papa en mama met hun twee dochters ! En Babs is aan haar fotoreportage van Luna en Dina begonnen. Maar vooral Noélys was erg geïnteresseerd. Ze wou telkens de "beebie" zien en had eigenlijk graag mee in het park gezeten. Nog even geduld hoor, meisje ! Dan kunnen jullie met z'n drietjes lekker samen ravotten !

Moe ... moe ... moe ... ! Geen oog dicht gedaan vannacht ...

Vanaf kwart voor negen stond ik gisterenavond op uitkijk, in de hoop een glimp van Ransje op te vangen. 't Werd steeds maar donkerder en donkerder en tegen kwart na negen, toen ik niets meer kon onderscheiden tussen de takken van de bomen, ben ik dan maar met mijn uilenboekje (Owlflight) in bed gekropen.

Rond negen uur had ik echter vanuit mijn ooghoek autostoplichten gezien op de oprit van Buur Bob. Het duurde daar nogal lang eer alles weer rustig was en daarom dacht ik : "Die komen zeker thuis van vakantie en zijn alles aan het uitladen".

Terwijl Dar'ian zich in Owlflight probeerde in te burgeren bij de Hawkbrothers, werd ik om half tien opgeschrikt door een alarm. Het alarm van Buur Bob ! De sirene bleef maar gillen en op de gevel flitste een oranje licht aan en uit. Ik kon dit alarm moeilijk plaatsen aangezien ik dacht dat Gaby en Robert nog maar net weer thuis gekomen waren. Wat kon er gebeurd zijn ? Buur Boer kwam ook al eens op straat kijken maar daar was niets te zien en hij ging onverrichterzake terug naar binnen. De sirene viel uit maar het oranje knipperlicht bleef ... knipperen.

Toen kwam er een monovolume in volle vaart uit de richting van het dorp. Hij reed bij Buur Bob de oprit op en parkeerde zich achter het huis. Binnen ging het licht aan, het oranje knipperlicht ging uit, binnen ging het licht weer uit, en weer aan ... Ik had ondertussen mijn telefoon bij de hand, voor alle-valle-veur, nietwaar. Meneer-van-het-hondje van enkele huizen verder was ook al eens komen kijken maar ging terug naar huis, toen hij zag dat er een auto achter het huis stond. De zoon (die van de monovolume) van Buur Bob kwam op straat naar de voorgevel kijken, GSM in de hand.

En dan kwam er een andere wagen uit de richting van het dorp. Met gierende banden draaide die ook de oprit op en de andere zoon van Gaby en Robert ging ook het huis binnen. Weer lichten aan ... en lichten uit ... Beide mannen kwamen naar buiten en Zoon 1 ging eens tot bij Buur Boer maar die kon hem waarschijnlijk weinig vertellen. Beide zonen hebben daar nog wat staan ronddraaien en zijn toen weggereden. Voor mijzelf maakte ik de bedenking dat de stoplichten die ik rond negen uur gezien had, waarschijnlijk van één van de zonen waren ... Die komen tijdens de afwezigheid van hun ouders namelijk dagelijks eens langs.

Mijn nachtrust was er natuurlijk aan voor de moeite. In het donker heb ik gans de toer van mijn huisje gedaan, aan elk venster naar verdachte individus spiedend. Daarna ben ik, met het licht aan, weer in bed gekropen. De dekens echter NIET over mijn oren getrokken want ik wou het kunnen horen mocht er iemand aan een van mijn deurtjes zitten prutsen.

Na wat gelezen te hebben ging er om half twaalf wéér een alarm af. Ditmaal in de wijk achter het labo. Nu kon ik er wel helemaal naar fluiten ... ! Na een tiental minuten heb ik weer mijn befaamde uitkijkroutine in het donker uitgevoerd. Ook ditmaal zonder iets verdachts op te merken. Maar het licht is wel de ganse nacht blijven branden ... En zonder de dekens op mijn oren KAN IK NIET SLAPEN !!!

En daarom, beste Lezertjes, ben ik vandaag moe ... moe ... moe ... !

Ik heb een prachtig paasweekend achter de rug !

Het begon echter niet al te best. Zaterdag ben ik opgestaan met een koortsachtig gevoel : bibberen, zweten, alles deed pijn ... Maar dat heb ik opgelost door, na de afwas en de boodschappen, met een flinke pilletjescocktail weer in bed te kruipen. En zo ging het zondag al veel beter, dank u.

Zondag was het kaartdag in Merelbeke. 't Was eigenlijk kaartdag-plus ! De klokken hadden eieren gebracht en vooral Maarten en Noélys hebben hun best gedaan en veel eieren geraapt. Dan was er ook nog de 40ste huwelijksverjaardag van Paula en Jos : champagne ! En ik heb mooie kaarten gekregen tijdens het kaartspel. Ik heb in de tweede ronde wel dik verloren (126 punten) maar ik heb mij toch goed geamuseerd. Vooral na dat spelletje waar Wim vroeg en ik meeging en we welgeteld TWEE slagen haalden ! Toen heb ik mij moeten haasten dat ik op toilet zat, of ik had in mijn broek gedaan van 't lachen ...

Maandag was dan weer zo 'n extra verlofdag, waarmee ik nooit goed weet wat aan te vangen. De tuin riep om aandacht natuurlijk maar dat zag ik nog niet zo direct zitten. Dus, waarom niet eens de garage leegemaakt, helemaal gepoetst en terug gereorganiseerd ? Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik alles uit de garage buiten gezet had, heb ik mij wel even afgevraagd hoe dat allemaal uit die garage kon komen. En toen alles weer IN de garage stond, had ik zelfs nog meer plaats over dan tevoren ... !!!

Het "buitenwerk" heb ik afgemaakt door het onkruid te wieden tussen de stenen aan de voordeur en die eens met een sopje te schuren. Geradbraakt wou ik een lekker lang en warm badje nemen maar toen zag ik al de CD's nog op de grond staan. Ah jaaaa, het salontafeltje had ik ook naar de garage verhuisd ! En toen heb ik nog twee RAST tafeltjes van Ikea in mekaar gezet. Amaai mijn vingers en mijn polsen !

Het lange warme bad is er uiteindelijk toch gekomen en het heeft daarna niet lang meer geduurd of ik was in dromenland ...

Tijdens de garagewerken, heb ik nog een natuurramp voorkomen ... ? of veroorzaakt ... ? Plots hoorde ik een vreselijk gepiep in de haag. Ik ging kijken en zag een vogeltje (musje ?) in de haag paniekerig heen en weer wippen. En bovenop de haag zat een roofvogel die het vogeltje van links naar rechts achtervolgde ! Hij was zo geconcentreerd op zijn jacht dat hij mij eerst zelfs niet opmerkte. Maar toen bewoog ik en maakte hij zich uit de voeten. Het vogeltje heeft nog vijf minuten lang zitten napiepen in de haag ...

Ik ben natuurlijk dadelijk gaan zoeken welk soort roofvogel ik gezien had. Niet gemakkelijk, hoor ! Hij was maar zo groot als een duif maar had echt het "karruur" en de kop van een vervaarlijke rover. Ik dacht automatisch aan een kiekendief. Maar volgens de foto's in mijn boekjes zou het eerder een slechtvalk geweest zijn. Nu blijkt de slechtvalk tamelijk zeldzaam te zijn in onze contreien. Vandaar dus mijn vraag : heb ik nu een natuurramp voorkomen door het kleine vogeltje te redden of heb ik net een natuurramp veroorzaakt door die zeldzame rover zijn prooi te ontnemen ?

Woensdagavond 20.45 uur. Ik ga voor mezelf een handjevol snoep halen in de keuken en, terwijl ik het licht aansteek ... wie landt daar op een tak vlak voor het keukenvenster ? Ransje !

Ik doe snel het licht weer uit en blijf muisstil mijn bezoeker staan bewonderen. Hij kijkt speurend naar beneden, tussen de plantjes, want dààr zitten de muisjes. Ah jaaaa ! En ik kan het weten want het is dààr dat ik ze in de winter eten geef ... !

Gisterenmiddag heb ik op kantoor een Godzilla gevouwen ... Heel ingewikkeld maar toch te doen. Ik heb echter ondervonden dat je voor zulk preciziewerk wel degelijk speciaal origami papier nodig hebt. En het paasei heeft mij zijn geheim nog niet prijs gegeven maar ik heb er nog niet echt naar gezocht. Niet alleen de breedte van het papier maar ook de lengte spelen een rol, denk ik.

Aangezien ik mijn ruggetje nog wat aan het ontzien ben, zal er deze week geen paasei meer gevouwen worden, vrees ik ...

Gisteren een mooi boekje gevonden bij Lieve : Origami !

Er stonden eieren in en die wou ik wel eens proberen, nu Pasen in aantocht is. Mijn eerste poging leverde al dadelijk een pracht van een geel eitje op. Helaas heb ik het verknoeid door het met lijm aan mekaar te plakken. Het boekje zei : "Schuif het in mekaar of kleef beide helften aan elkaar". Dat schuiven zag ik niet zo zitten en dus door rijkelijk met de lijm rond te gaan, is het geheel een beetje scheefgetrokken. 't Is meer een ei van een kip met constipatie geworden ...

Dan maar een tweede poging gewaagd. Ik kreeg een pracht van een paars plooiwerkje ... dat bij het in mekaar zetten (op de goede en héél moeilijke manier !) echter de vorm van een appel had !

Hieruit concludeer ik dat de afmetingen van het papier heel belangrijk zijn. Dus moet ik nu proberen uit te zoeken wat de ideale ei-afmetingen zijn ...

't Is anders heel plezant, zo vanalles en nog wat uit papier te vouwen. Alleen moet ge er eens op tijd mee ophouden want anders wordt het nefast voor de schouders en het ruggetje. En die kan je niet zomaar met een paar duwtjes weer in de juiste "plooi" krijgen ... !

De laatste dagen was er, rond schemertijd, telkens groot merelalarm in de Coige. Dat zou kunnen wijzen op de aanwezigheid van een of ander uiltje ! Toch kon ik geen Steentje of Ransje bespeuren.

Tot ik zaterdagavond om kwart voor negen toevallig eens uit het keukenraam keek ... In een boom zat Ransje met een lekker hapje tussen de klauwtjes ! En smullen dat ie deed ! Ik ging naar boven om hem beter te kunnen zien vanuit het dakraam. Niet te doen : de lichten van de achterburen schenen mij in de ogen. Dan maar terug naar het keukenraam. Ooooo ! Ransje zat niet meer in de boom ... Misschien, als ik nu eens buiten ging kijken, zou ik hem dan terugvinden ? Ik kwam voorzichtig buiten op het terras en daar vloog Ransje weg uit het veld. Of hij zijn lekker hapje nog in de klauwen had, dat kon ik niet meer zien.

Uiltjes-kijken-tijd is dus weer aangebroken !

Zondag heb ik de Billi boekenkast gemonteerd, ze bij op de logeerkamer gezet, al enkele oudere boeken naar boven verhuisd en mijn nieuwe boeken in de living een plaatsje gegeven. Grote paniek : nu zie ik allemaal lege schappen. Help ! Ik heb te weinig boeken !!!

Weetje van de week : EURO briefjes strijk je best met de stand van het strijkijzer op het eerste bolletje ...

Nog een prettig week toegewenst !

Enkele weken geleden stuurde Kozzinneke Ann mij een mailtje : "Ik wil het huis uit op 27 maart. Gaan we naar de film ?" Ik dacht dat Nicole en Marc bezoek zouden krijgen die zaterdag. Dus de vraag van Ann riep bij mij geen enkele verwondering op. En natuurlijk ben ik voor een filmpje wel altijd te vinden. Later kwam er nog een mailtje : "Oh ja, en gaan we daarna een stukje eten ?" Dat moet ge mij geen twee keer vragen !

Ondertussen was ik aan het surfen geslagen om een geschikt filmke te zoeken. Er was niet veel keuze maar Big Fish zei mij wel iets. In alle geval, we zouden wel zien op die bewuste zaterdag zelf.

Zaterdag wist ik absoluut niet meer om welk uur wij afgesproken hadden. Hàdden we wel een uur afgesproken ? Om kwart over zes was ik klaar en besloot ik maar naar Kortenberg te gaan : zo was er tijd genoeg om nog wat over Dina en Luna te kletsen en om dan op 't gemakske naar Leuven te rijden. Oh ja, ik moest Ann nog vragen of ze een Happy Days kaart had, voor korting op de film. En ik zou ook voorstellen om na de film rechtstreeks naar de Domus te gaan, want aan het station kreeg je zo laat geen eten meer en het Leffe Café zou wel vol zitten.

In de Bosstraat deed Ann de deur open en ze zei dat ze even naar het toilet moest. Ik dacht nog : we gaan hier toch niet direct vertrekken, zeker ? Met Nicole en Marc begonnen ik over de tweeling te vertellen. Marc zei : "Zet u efkes neer." Maar ik had al de ganse namiddag zitten breien en wou liefst blijven staan.

Na een tijdje kwam Gert de Bosstraat binnen. Ik stelde mij daar geen enkele vraag bij : die jongen heetf het volste recht om zijn ouders te bezoeken, natuurlijk. En daarna ging hij waarschijnlijk een stappeke in de wereld zetten, dacht ik.

We lammeerden gezellig voort. Tot ik een vrouwspersoon langs het venster naar de voordeur zag gaan. Ik stond recht (was ondertussen toch maar een beetje gaan zitten) en nam mijn jas met het gedacht : daar is het bezoek, we zullen maar eens voortgaan, zeker ? Maar op datzelfde moment zag ik Frank langs het venster passeren. Was die "dame" dan niet Els ? Kwamen die in Kortenberg om iets te brengen of te halen ? CD's of zo ?

Toen Els en Frank binnen kwamen, vroeg ik nog : "Wat doen jullie hier ?" En vanaf dat moment werd het allemaal heeeeeeeeel confuus. Walter kwam binnen. Hij had het gezicht van Maarten uit een foto geknipt en hield dat voor zijn gezicht : "Ik ben de afgevaardigde van deze Kozze !". En dan kwam Wim nog binnen. En plots kreeg ik allemaal cadeautjes. En dan kwamen Hilde en Peter binnen. En ik kreeg nog meer cadeautjes. En 27 maart werd uitgeroepen tot "Meutjesdag". En ik heb, geloof ik, ook gezegd : "Maar ik ben al verjaard !" en "Ik verjaar niet meer hoor !".

Wim had foto's bij van Dina en Luna. Ik opende mijn cadeautjes : een cadeaubon van Botanica, een "tegoedbon voor een steenuilennestkastje" dat zal vervaardigde worden door een specialist terzake (het telefoonnummer van Wim stond erop), een CD van Eric Clapton en een mooi plantje in een keitoffe "poezen"-cachepot (het geheel was verpakt in Burberry papier).

Na nog veel uitleggen (Ann : "Ik doe dat niet meer hoor, zo liegen !"), zaten we plots allemaal in de auto en reden we weg. Eindstop was Chen's Wok Palace. Een chinees-à-volonté. Op de parking daar kwamen ook nog Babs en Koen aangereden. En met de ganse bende hebben we bij Chen lekker gewokt en gezellig geleuterd.

In de late uurtjes zijn we met de "lokalen" nog iets gaan drinken in de Annex. Eerst kwam daar nog Patrick binnen, met een rode roos ter ere van "Meutjesdag". Hij was gaan "gospelen" en had spijtig genoeg het eetfestijn moeten missen. Nog later vielen Lieve en Cois er ook binnen. Koen en Babs waren naar huis gegaan en de babysit bij Noélys zat er dus op.

Om een lang verhaal kort te maken : om 2:03 uur stapte ik in bed. Net op tijd om mijn klok voor de zomertijd naar 3 uur te verzetten.

Achteraf werd mij nog het een en het ander duidelijk :
Marc : "Zet u efkes neer". Ik was te vroeg gearriveerd en ze moesten mij aan den babbel houden.
Ann : 'Ik ga naar het toilet". Toen heeft ze waarschijnlijk dat SMS'je rondgestuurd : "help de meut is al hier !". Walter heeft mij dat berichtje later laten zien.
Vrijdag na de kwis had iedereen (nogal nadrukkelijk, naar het schijnt) gezegd : "Tot 11 april !", voor de volgende kaartavond.
Koen, vorig weekend : "Moeke en vake komen volgend weekend babysitten en voor het eerst zullen ze zelf Noélysje in bed moeten steken".

Zondag was ik nog altijd van mijn melk. Ik was 's ochtends beginnen breien, tot Lieve en Cois mij zouden komen halen om naar de tweeling te gaan kijken. Na twee uren breien, was ik terug bij AF : al wat ik gebreid had heb ik weer moeten uithalen. Mijn kop stond er niet naar. Ik zat de ganse tijd aan de fantastische verrassing van zaterdag te denken ! Hoe had ik mij zo in de luren kunnen laten leggen ?

Maar 't waren héél plezante (l)uren, hoor !!!

Vannacht heeft de ooievaar twee dochtertjes gebracht bij Katty en Wim : Dina en Luna !!!!!

Allez, de ooievaar ... 't was eigenlijk Rudolf, die Katty een beetje geholpen heeft om Dina en Luna op de wereld te zetten. Maar ja, daar in Sint-Niklaas doen ze het altijd een beetje anders, hé ;-)

En neen, ik denk niet dat Rudolf een rode neus heeft ! :-)))))))

De drie meisjes moeten nu flink liggen bekomen van deze grote gebeurtenis.

Ik hoop dat het gezinnetje van de Heidebloemstraat heel snel weer verenigd wordt !

PROFICIAT ALLEMAAL !!!!!

Slecht nieuws voor De Post : onze postbode KAN NIET LEZEN !!!

Bij het naar huis gaan, kleefde mijn collega gisteren het briefje "GEEN POST" naast de bel. Een half uurtje later belt er iemand aan de deur. Ik antwoord per parlofoon en hoor : "Ik kom eens horen of er post is."

Akkoord, 't was een vervang-postbode en die kent de gang van zaken misschien niet zo goed. Maar moeten we ons briefje met "GEEN POST" nu vervangen door "Beste Postbode, we hebben geen post mee te geven vandaag. U hoeft ook niet te bellen want het zou wel eens kunnen zijn dat er niemand meer aanwezig is en dan staat u hier morgen nog voor de deur." ... ?

Het worden spannende tijden op de openbare weg ! Gisterenmiddag besloot ik een chineesje te gaan halen in Kortenberg. Op de terugweg naar Zaventem stond de Politie controle te houden op de brug over de Ring. Heel relax : 1 camionnette, 3 agenten ... Ze stonden al een rood autootje te controleren en uit de file die vóór mij reed pikten ze ... terug een rood autootje uit !

Ik vraag mij nu af of ze naar iets speciaals op zoek waren. Of deden ze gewoon een spelletje : vandaag pikken we er eens alle rode wagentjes uit ... ?

Gisterenavond in het naar huis rijden werd ik in Moorsel in de verte een flitslicht gewaar ! Er hing geen onweer in de lucht dus haalde ik al mijn mooiste glimlach boven voor de foto, tot ik aan de andere kant van de weg een wit wagentje zag staan. Een gewoon wit wagentje, met twee meneren erin en met op de voorbumper een wit dingetje en een groen dingetje. En dat witte dingetje flitste er lustig op los, telkens er een wagen op het baanvak naast het mijne uit de andere richting voorbijkwam.

Ik rijd nu al tien jaar langs deze straat, op alle mogelijke uren van de dag en de nacht. Nog nooit heb ik ze daar zien flitsen ... Maar ja, het zijn nu andere tijden, nietwaar ? Opletten op de weg is en blijft dus de boodschap. Ik krijg er echter wel een fobie van : op den duur zoek ik overal flitspalen en kijk ik alleen nog naar de verkeersborden en naar de kilometrique in mijn wagen ... en zie ik niet meer wat er voor mij op de weg gebeurt ... !!!

En van verkeersveiligheid en zo gesproken : vanmorgen zet ik de wagen stil in de parking en wil ik mijn veiligheidsgordel losmaken om uit te stappen ... Ik had mijn veiligheidsgordel helemaal niet om !!! Dat is mij in de laatste twintig jaren ook nog nooit gebeurd ...

Wie weet schrijf ik binnenkort wel een verhandeling over "Stress in het verkeer" ...