Eventjes naar de bakker ?

Weer zo'n dag om thuis te blijven ...

Vanmorgen naar de bakker geweest. In de winkel waren twee klanten en er stond 1 dame met mondmasker buiten aan de deur te wachten. Ik ga achter de dame staan. Na een tijdje komt er 1 klant naar buiten. De dame voor mij blijft staan. Ik wacht nog even (niemand afjagen, nietwaar ? dat zou ik zelf ook niet leuk vinden). De dame voor mij kijkt binnen in de winkel en dan kijkt ze naar mij. Ik zeg haar : "ge moogt naar binnen gaan". Waarop zij antwoordt : "Ah, maar ik moet niet binnen zijn, hoor" ... Waarom sta je dan op de plaats waar de mensen aanschuiven ? Waarom zeg je niets aan de persoon die ACHTER U STAAT AAN TE SCHUIVEN ?

Op weg terug naar huis loopt er een jogger. Hij draagt geen mondmasker alhoewel hij wel in de omgeving van de school loopt en 't is nog geen 9u30. Hij loopt aan de linker kant van de straat, steekt over (zonder te stoppen, want dat schijnt iets te zijn dat joggers doen ... ?), loopt de krantenwinkel binnen. Ik kom voorbij de krantenwinkel en wordt bijna omver gelopen. De jogger, nog altijd zonder masker, met een krant in de hand, snijdt mij de pas af, van rechts achter naar links voor ! En steekt de straat over zonder te stoppen (want naar 't schijnt ...). Niet goed bezig, man !

Ik zit weer veilig in mijn huisje en wacht op zus die voor mij wortels zal meebrengen van bij Colruyt. Zo moet ik deze week eigenlijk niet meer buiten komen. Alleen donderdag nog even naar de markt, een visje en snoep halen.

Multitasking

 OK, ik geef het toe : ik kan niet multitasken ...

Ik was vanmiddag aan 't skypen met Walter, terwijl een postje geplaatst op Facebook en ondertussen aan het eten bezig. De oven had aangegeven dat hij warm genoeg was voor mijn frietjes dus legde ik de frietjes op het aluminiumpapier en ging nog wat Patience spelen. Ja, dat was ik ondertussen ook nog aan 't doen.

Na een spelletje patience dacht ik : verdorie, ik heb het klokje niet gezet voor de frietjes. Ik zet dus het klokje (12 minuten, want ik had al twee minuten gespeeld) en begin een nieuw spelletje patience. Na een tijdje ga ik eens in de oven kijken, hoe het staat met de frietjes. ... Geen frietjes in de oven ! Ah neeeeeen, de bakplaat met alu-folie en frietjes staat nog boven op de kookplaat.

Dus : neen, ik kan niet multitasken !

Colruyt kassa

Toen ik thuis kwam heb ik het even nagekeken : bij Colruyt was er een promotie op de 1 liter flessen Nestlé Pure Life water. Ik had al zoiets in het snuitje toen ik stond te wachten (5 minuten maar, hoor) om aan de zakdoekjes te kunnen die boven dit water stonden. Twee dames (ik mag het niet zeggen, maar ik zeg het toch : mèt hoofddoek) waren hun karren vol aan het laden : een platte kar, geladen tot de hoogte van het handvat en een gewone kar, zowel onder als boven helemaal vol pakken Pure Life water. Verder in de winkel kwam ik nog steeds karren tegen, voortgeduwd door dames mèt en volgeladen met dit wondere water. En thuis werd het mij dus bevestigd : 40% korting vanaf 24 flessen.

Aan de kassa ging ik staan aanschuiven achter een dame met niet zo veel in haar karretje (ook geen Pure Life water 😉). Ik stond schuin weliswaar want de twee plaatsen recht voor de kassa werden al ingenomen. En ik hield redelijk wat afstand. Dat moet toch, dezer dagen, niet ? Komt er een oud peeke (mag ik misschien ook niet zeggen, maar ik zeg het toch, nà !) van de andere kant en die rijdt met zijn kar tot tegen de dame voor mij. Ik bekijk hem om aan te duiden dat ik daar aan het aanschuiven ben. Ik wou niet vulgair doen en van ver roepen : "Oy ! Ik sta hier aan te schuiven, hoor !". Natuurlijk heeft hij mij, zolang hij daar stond, geen enkele keer bekeken. Zo herken je de "schuldigen" : ze weten goed genoeg wat ze aan het doen zijn maar zullen je nooit aankijken.

Een geluk dat ik nog maar zo weinig naar Colruyt ga ? Of moet ik vaker gaan om weer aan die "boodschappen-stress" te wennen ?

Martini-cola

Vandaag een "kleine kook" : Miracoli Bolognèse. De mise-en-place is klaar : wortel, ajuin, look, de zakjes van Mamma Miracoli en natuurlijk een glaasje Martini voor tijdens het koken.

Oei, het gehakt is nog niet genoeg ontdooid om het te kunnen pletten in de pan. Dan nog maar eventjes wachten. Computeren, sigaretje roken ... Tiens, ik heb een beetje dorst. Ja, wat wil je, met dit warme weer. Beetje Cola inschenken.

Terwijl ik begin te gieten, zie ik dat er al Martini in het glas zit. Verdorie ! Kap dat boeltje maar weg. Want Martini met Cola trekt op niks ! Ja, ik kan het weten. Ik heb het nog al voor gehad, dat er nog een klutske Martini in het glas zat toen ik er Cola in goot. Helemaal niet lekker !

Maar zo gaat de Martini natuurlijk wel goed vooruit ... 😒

Zorgzame buren

Zondag werden er 2,5 stokbroden aan mijn voordeur te vondeling gelegd. Dank u, buurvrouw ! Maar ... 2,5 broden ???

Zondagavond heb ik brood geroosterd en belegd met kaas, tomaat en mayonaise. Lekker ! Vanmiddag heb ik korstjes gemaakt voor bij de soep die ik nog in de vriezer zitten had (soep van mijn vriezer lijstje halen !). En vanavond heb ik croque monsieurs gemaakt. Dat kwam goed uit want mijn kaas begon toch al tekenen van verval te vertonen.

Nu ben ik burps. Maar da's niks want zondag na de middag, kwam een andere buurvrouw mij een kilo vers geplukte pruimen brengen. Goede doorstroming verzekerd, dus. 

En, ik zal hier dus zeker niet verhongeren ! 't Is misschien wel een beetje mijn eigen schuld dat ik vanalles opgedrongen krijg. Zaterdag, op de koffie, had ik mijn buurvrouwen verteld dat ik 4 kilo afgevallen was omdat ik minder at. Waarom ? Met de lockdown wou ik niet te dikwijls naar de winkel, dus probeerde ik langer rond te komen met mijn eten.

Ik heb nu nog een half stokbrood over. Bodding zit er niet in want ik heb geen rozijnen en ook geen goesting. Even dacht ik er aan om het naar de paardjes te brengen. Maar wie weet hoeveel brood die beestjes al door de strot geduwd krijgen van voorbij komende wandelaars. En te veel brood is niet goed voor de diertjes. Dus het resterende stokbrood is in de vuilbak beland.

Zonde, maar ja ... 

Overpeinzingen

Vandaag naar de dokter geweest. Die linkervoet van mij is toch maar een raar geval, hoor. We krijgen er gene kop aan. Ik heb dan maar afgesproken dat ik zeker zal terugkomen als een van mijn tenen er af valt 😄

Daarna trok ik naar Delhaize en ook op weg naar huis viel mij op dat het aan het regenen was maar dat ik toch niet nat werd ! Droge regen ??? Moet kunnen !

Maar wat ik vooral wou zeggen : ik ben een Google camera autootje tegengekomen aan den Delhaize !

Alarm

De overburen hebben er nog een auto bij. Eerst zag ik de elektrische wagen niet meer maar wel een Yaris met nieuwe nummerplaat. Dus ik dacht dat ze de elektrische weggedaan hadden. Enkele dagen later was de elektrische VW er terug en zag ik de Yaris niet meer. Dus ik dacht dat ze misschien even een vervangwagen gekregen hadden. Nog een week later stonden zowel de elektrische als de Yaris voor de deur. Dat maakt dus vijf : de familie monovolume, de elektrische, de wagen van dochter, de paarden auto en de Yaris. Zelf geen garage hebbende, betekent dat dat ze hun wagens op straat en in de zijstraten moeten parkeren.

Vandaag ging er ergens in de buurt een alarm af. Het was een huisalarm en ik vroeg mij af of het in het oude huis van de pastoor was of in dat nieuwe huis ernaast. Ik bleef even staan kijken. Misschien zag ik wel iemand weglopen ? Er kwam inderdaad een jongeman van de Bosstraat naar het Marktplein gestapt. Op het gemakske. Is dat verdacht ? 'k Weet het niet ...

Maar uit het huis van de overburen kwam de jongste zoon naar buiten. Hij ging tot op de hoek van de straat, keek even in de Bosstraat en keerde terug. Ondertussen kwam mama ook aan de deur. Toen de jongen weer thuis was vroeg ik of het aan dat nieuwe huis was. Inderdaad, zei ook mama, het was in dat nieuwe huis. Zij dacht dat het misschien een van de auto's was.

Als er een alarm gaat, stuur je je jongste kind om eens te gaan kijken ? Bwa, waarom niet ? Je moet ze toch op een of andere manier harden, hé ?

Marter

Net mijn laatste sigaretje van de dag opgestoken. 

Eerst zie ik een poes paraderen op de stoep. Zij neemt de overdekte inrit hiernaast.

Dan zie ik uit mijn ooghoek "iets" de straat oversteken en onder de geparkeerde auto's verdwijnen. Wat was dat ? Het antwoord laat niet lang op zich wachten. Plots hoor ik een luid "getaffel" onder een van de auto's. En dat gaat maar door, rommel-de-rommel-de-bommel. Ik begin "kss, kss, kss"-geluiden te maken. Maar het lawaai onder de auto is blijkbaar te luid en ik word niet gehoord. Tot het wat stiller wordt. Ik doe nog enkele keren flink "kss, kss, kss" en ja hoor ! Mijnheerke Marter komt onder de auto uit, kijkt even rond en verdwijnt richting Bosstraat.

Ik weet het : "kss, kss, kss" is misschien wat flauwtjes. Maar ik ga hier om elf uur 's avonds toch niet als een idioot staan roepen op mijn balkon, toch ?

Postbode in corona-tijden

Vanmorgen rijdt een bestelwagentje van de post door de straat. Die brengt aangetekende brieven en pakjes, denk ik.

Maar ... Postbode, wat doe je nu ? Terwijl hij voorbij rijdt, zie ik dat hij een kaartje in de mond heeft ! (ik dacht nog : die houdt zijn mondmasker klaar voor straks, maar neen, het is dus een kaartje)

Hopelijk is dit het niet-afleveringsbericht van een zending die hij net wél heeft kunnen afgeven. En anders hoop ik dat de mensen, voor wie deze zending bestemd is, wél thuis zodat hij het kaartje niet in de brievenbus hoeft te steken.

Toch even nadenken, Postbode ?

Meikever

Vandaag (eindelijk nog eens) een half uurtje gaan wandelen. Ah jaaaa ! Mijn vriend Steven Van Gucht heeft gezegd dat ik moet bewegen en dan doe ik dat, natuurlijk.

Ik was bijna weer thuis en zag op de stoep aan mijn kant van de straat een meikever zitten. Ver van alle groen ging hij stapje voor stapje naar de straat. Eerst en vooral : proficiat voor de timing, kever ! Maar ... komt dat wel goed ? Aan dat tempo de straat oversteken ? En dan nog een heel eind moeten gaan tot er wat groen is ...

Ik heb hem dus opgepakt en bij Brigitte in de beukenhaag gezet. Dat vinden meikevers wel lekker, dacht ik zo.

Vorig jaar lag er een meikever voor onze garage. Hij was half plat (gereden, vermoed ik) en bewoog nog een pootje. Daar heb ik toen mijn voet op gezet om hem uit zijn lijden te helpen. Hopelijk heb ik dat vandaag dus goedgemaakt ...

Vaatwasmachine

De afwas kwam de laatste tijd nogal "beslagen" uit de vaatwasmachine. Misschien was het tijd om weer wat regeneerzout in het reservoir te doen ? Bij nadere controle bleek de doos in de berging, waarvan ik dacht dat het zout was, gewoon nog een doos met 105 afwastabletten te zijn. En ik heb nog bijna een halve doos. Reken zelf maar uit : ik hoef gedurende twee en een half jaar geen tabletten meer te kopen !

Lieve heeft mijn zoutprobleem opgelost door een doos regeneerzout uit de Colruyt mee te brengen. Ik deed een halve kilo zout in het reservoir maar kon niet goed zien of dat nu wel genoeg was. Vroeger zag ik toch dat de korrels tot aan de rand kwamen ? Bovendien had ik weer (de vorige keer - september 2019 - ook al) problemen met de zoutkorrels die naast het reservoir vielen. Zo een doos regeneerzout heeft wel een handig schenkteutje maar toch mors ik er mee. En in de gebruiksaanwijzing van de vaatwasmachine staat duidelijk "zoutresten rond de dop moeten worden verwijderd". Pffff, die dop staat zo laag. Man, man, man ... Miserie, miserie, miserie ... 

Tot vanmiddag, toen ik mijn dagelijkse kookpot afgewassen had. Ik doe dat met de hand want die heb ik morgen weer nodig en er zit nog bijlange niet genoeg vuile afwas in de machine. Terwijl ik mijn handen aan het afdrogen ben, kijk ik nog eens naar beneden in de keukenkast waar o.a. mijn afwassponsje in een bakje ligt. Tiens, daar staat ook een grote trechter in dat bakje ...?

Jawel, u heeft het geraden : dat is de trechter om het zout in de vaatwas te gieten !

Ik zou misschien eens wat vaker zout in de machine kunnen doen, dan zou ik niet vergeten dat die trechter bestaat ...

Verdacht op straat ?

Ik kom van Delhaize. Op de steenweg, aan het kruispunt met de Maria-Christina straat, vraagt een man met een jongetje mij "Vous savez oú est le Carrefour ?". Ik zeg hem dat die 50 meter verder is. Voor we aan de Carrefour komen, houdt hij een andere man tegen en toont hem een visitekaartje. Ik hoor die man zeggen : "Le magasin de fleurs, c'est là-bas". Ondertussen is mij een vrouw voorbijgestoken met twee kinderen. Ze lopen achter de man en het jongetje aan. Tegen de tijd dat we aan het kruispunt met de Kapellestraat komen, zie ik dat de man, de vrouw en de 3 kinderen bij elkaar horen. Ze steken de steenweg over en gaan de bloemenwinkel van Gerrit voorbij ... Op het marktplein blijven ze ronddraaien terwijl de man een sigaret rookt.
Ik wil naar de politie gaan maar het gemeentehuis is gesloten. Het enige nummer voor de politie dat in mijn GSM staat is een nummer in Leuven. Ik heb nog wat getwijfeld en ben toen maar naar huis gegaan.
Had ik misschien toch dat nummer moeten bellen ? Ik zal het nooit weten ...

Op de markt

De markt, altijd een beetje plezier ... ?

Vroeger liet ik mij altijd voorsteken, vooral op de markt. Het gaat nu al wat beter en af en toe durf ik al eens te zeggen dat het eigenlijk mijn beurt is.

Vandaag sta ik aan het kaaskraam en voor mij staat een koppel dat in het weekend 31 personen gaat entertainen, met een ... kaasschotel ! Daarnaast staat een ander koppel te wachten. De bestelling voor dat feestje gaat maar door. Dat ene koppel is het wachten beu en verdwijnt van het toneel. Er komen nieuwe mensen bij. Naast mij komt een man staan die mij een ganse tijd aanstaart. Dan gaat hij vlak tegen het feestkoppel staan, met zijn neus op de toonbank. Ik dacht nog : die moet ik in het oog houden !

De feestbestelling is afgelopen. Nog voor de kaasdame zich naar de andere klanten gekeerd heeft en voor ik iets kan zeggen, zegt de "voorsteker" dat hij een potje rode confituur wil. Ik zeg hem dat ik voor hem was maar hij doet of hij mij niet ziet of hoort. Uiteindelijk, als hij zijn potje betaald heeft kijkt hij naar mij. Ik zeg hem : "Dat is graag gedaan". En dan reageert hij : Oh, was u voor mij ? Ja maar, mevrouw richtte zich tot mij (sic) dus dacht ik ..." En dan heeft hij zich nog vier keer verontschuldigd. Natuurlijk richtte mevrouw zich tot hem, hij zat praktisch op haar schoot ...

Pfffff, goed gespeeld, zeg ik. Dat zal ik nooit leren, hoor ! (hoewel ik al wel een nummertjes-fraude-scenario in gedachten heb, gniffel, gniffel ...)

Vliegende sojasaus

Twaalf dagen geleden ben ik serieus door mijn rug gegaan … Een week lang kon ik alleen maar rondlopen en rechtstaan. Mùùùùùùg wordt ne mens daarvan ! Deze zaterdag kon ik al langere tijd in de zetel blijven zitten en zondag had ik besloten : morgen (vandaag) nog één dagje niets doen (het gaat toch de ganse dag regenen) en dan kan ik er weer tegenaan. Ge weet wel : een keer douchen, bijvoorbeeld. Want heel deze tijd was alles wat bezuiden mijn knieën lag onbereikbaar terrein.

Dus vanmorgen ging ik starten met een cornflakes ontbijtje en voor de rest zouden we wel zien. De goden hebben er echter anders over beslist … Toen ik de cornflakes uit de kast haalde (bovenste schap) kwam er een ongewenste gast mee. De fles sojasaus maakte een indrukwekkende sprong en belandde nét buiten de keuken op de grond. Tiens, hier had ik een prachtige foto van kunnen maken. Helaas denkt ne mens op zulke momenten aan andere dingen.

Ik had vijf minuten en een sigaret nodig om te beslissen : kruip ik terug in mijn bed of ga ik dit opkuisen ? Dan een “plan de campagne” uitgedokterd. Ah jaaaaaa ! Ik moest om te beginnen door een plas sojasaus en glas om het poetsgerief te halen. Ik wou het ganse appartement toch niet met soja voetstappen versieren ? Ge wilt niet weten hoe ik hier met keukenrol rond mijn voeten heb rondgehuppeld (zou ook niet misstaan hebben op een foto) en welke halfslachtige pogingen ik ondernam om aan de kuis te beginnen. De scherven lagen tot aan het venster. Er lag er zelfs eentje OP de tafel ! En de sojasaus was ook mooi uitgewaaierd, tot op de muur …

Maar het is gelukt ! We zijn nu drie uren verder, de living en de keuken hebben een poetsbeurt gehad. Ik ga straks een douche nemen. Wat betreft mijn zuidelijke regionen : we zien wel hoe dat afloopt. Grote broer had vorige week al voorgesteld om mijn voeten eens met de hogedrukreiniger te behandelen. Maar ik denk dat het wel zal lukken.

En voor de rest van de dag doe ik NIETS meer !

Eitjes koken

Morgen is het Kaarten bij Meutje. Dus vandaag : ballekeskoek bakken en eitjes koken voor de kaarters.

Eerste lading eitjes in de eierkoker : geen probleem. Ze laten schrikken in koud water, opnieuw zes eitjes in de koker zetten en ondertussen de ballekeskoek nog eens met saus overgieten en hem omdraaien. Eierkoker aan zetten, klokje op 15 minuten voor het vleesbroodje en wat patience gaan spelen want "a watched pot never boils".

Het kwartier is bijna om. Nog wat saus over de ballekeskoek gieten en goed luisteren naar de eierkoker. Ah jaaaa. Hij werkt nog goed maar de zoemer doet het niet meer. Als hij klaar is zegt hij kort "euh" in plaats van "euheuheuheuheuh".

De eieren zouden nu toch klaar moeten zijn. Ik heb geen "euh" gehoord en kijk dus eens onder het deksel. Het water is weg en de eitjes zijn bewasemd ?? Normaal zijn de eitjes droog als het water weggekookt is. Ik voel aan de eitjes : koud ! Als ik ze ronddraai op het aanrecht doen ze wibbel-wobbel, net als ongekookte eieren. De eierkoker voelt stikkeheet aan. OK, die heeft dus de geest gegeven. Sorry, man. Ge hebt mij vééééle jaren goed gediend ...

Ik zal de eitjes dan maar in een pannetje met water koken zeker ?

De ballekeskoek komt uit de pot op een schaal om af te koelen. Het water met de eitjes begint te koken : klokje zetten.

En plots : bliksem !!! Bij de laatste lading eieren had ik geen water in de eierkoker gedaan !!!!!

... geen commentaar ...

Afscheid van de draaidop

Wat is er mis met draaidoppen op plastic flesjes ? Volgens mij : niets ! Dus, waarom hebben ze seerewoorig van die klepjes op de waterflesjes gezet ?

Sinds ik die flesjes gebruik heb ik nog niets dan problemen gehad. Mijn lip zat er al enkele keren tussen, ik krijg het klepje niet open, ik krijg het klepje niet dicht … 

Gisteren had ik weer prijs. Ik wou de dop op het flesje dicht duwen. Dat verliep niet goed : het flesje viel omver waardoor het tafeltje waggelde. De afstandsbediening viel op de grond, en kreeg een flinke plens water over zich.

De plas water op de grond kon ik netjes opnemen met een vezeldoekje. Dus, neen ik heb de living niet weer met water moeten kuisen …

En chance dat ik af en toe eens iets interessants lees op het internet. Ik heb de afstandsbediening dadelijk in een zak met rijst gestoken. Ik had nog van die bio-rijst die ik helemaal niet lekker vind. Ik heb die rijst ook al gebruikt om in potjes in de kleerkast te zetten, om de “nieuwe” houtgeur van de kast op te nemen. Dat had ik ook gelezen op het internet en het blijkt wel een beetje te helpen.

Het enige voordeel van zo een klepje aan een waterflesje is, dat ik er gemakkelijker een pijnstiller mee kan innemen : ik hoef de dop niet in mijn andere hand te houden en kan dus gemakkelijker het pilletje in mijn mond steken. Ik heb een nogal ingewikkelde manier om pilletjes in te nemen : ik neem een mond vol water en steek dan het pilletje erin. Met die dop in mijn hand kan ik alleen het pilletje opzuigen uit mijn handpalm. Probeer dat maar eens met een mond vol water ... Dus in dit geval : leve het klepje dat aan het flesje vasthangt.

Maar voor al de rest wil ik de draaidop terug !

Het zit allemaal een beetje tegen ...

Ik had deze week duidelijk enkele probleempjes met (fatsoenlijk) eten.

Na de verpieterde ballekes van dinsdag, had ik de volgende dag nog een misverstandje met de knopjes van het elektrisch kookvuur. Het vuur onder de broccoli stond uit want die was gaar. Ik wou de hamburger een nummertje lager zetten dus draaide ik 1 keer aan een knop. Tamelijk snel had ik in de mot dat ik de broccoli weer op zes gezet had. De hamburger stond nog altijd op drie. De hamburger dan maar op twee gezet. Een beetje later vond ik toch dat er nogal veel damp uit de broccoli kookpot kwam. Die stond nog altijd op zes !

Aangebrand, de broccoli is aangebrand … Maar ’t viel weer nogal mee. Even geblust met het kookvocht van de spirelli’s. Ik was wel vergeten dat ik een “Witte van Zichem” met de spirelli’s gedaan had : ik had al zout in het koude water gedaan en toen het aan de kook kwam heb ik er nog maar eens zout bij gedaan. Toch weer lekker gegeten ! En die namiddag veel gedronken om dat zout weg te krijgen …

En vandaag heb ik dan maar eens de vloer van de living met nat gekuist. Ah jaaaaa … In de week was ik, op weg van de keuken naar de zetel, “creatief met yoghurt”. Het lepeltje sprong zomaar uit het potje met als gevolg dat er een flinke plets yoghurt (met ananas smaak) op de grond terecht kwam. Ne mens kuist dat dan wel even op maar … Och kom, ‘t was toch al een flinke poos geleden dat de vloer van de living nog eens een dweil met zeepsop gevoeld had …

RTFM

Ik kreeg zonet een email van Topic (een enquête panel waar ik lid van ben) : Welkom bij CoCo ! (Consumenten en Communicatiepanel). Zonder verder te lezen klik ik op “ik doe mee” en begin aan de enquête, denkende dat dit zo een algemene rondvraag zal zijn om te zien waar mijn interesses liggen.

Het eten is bijna klaar. Ik heb de paprika met roomsaus van gisteren opgewarmd en ballekes gebakken. De ballekes liggen in de saus om nog wat verder te garen en te trekken. Het vuur staat af. Ik zal dat CoCo varkentje hier eens gauw wassen, zie.

’t Was verdorie een groter varkentje dan ik dacht : 20 minuten ! Achteraf ben ik nog eens verder in die email gaan kijken en ja hoor, ’t stond er klaar en duidelijk in : de enquête zou 20 minuten duren. Eigen schuld, dikke bult, dus …

En mijn ballekes verpieterd ! Allez, ’t is te zeggen : de roomsaus was een beetje geschift maar het geheel was nog perfect te eten en ’t heeft héél goed gesmaakt (want ik heb mijn bord uitgelikt).

Maar wannéér zal ik eindelijk eens leren om ontvangen/gevonden informatie helemààl te lezen ???

Overpeinzingen

Overpeinzingen tijdens de stembusgang ...

De kerkklok slaat 6 minuten verkeerd : om 12u06 slaat ze 12 keer.

Aan mijn stembureau is het een beetje file. Jokke Teugels is de scanmaster. Hij is heel vriendelijk, glimlacht naar iedereen en legt geduldig uit hoe je moet scannen en je briefje in de gleuf steken. Op geen enkel moment raakt hij de stembriefjes van de mensen aan ! Wat een verschil met vorige keer toen de kerel die toen van dienst was, nors het briefje uit uw handen trok, het zelf scande en het zelf in de bus stak.

Mijn mening over Jokke herzien misschien ?

Stemplicht vervuld. Naar huis nu om aan de pizza te beginnen.

Kijk ! Mijn recentste W-nummerplaat gespot : 1-WER.

Kazzekein al uitgetrokken maar toch loop ik te zweten in de zon. In de Beekstraat steekt er eindelijk een flinke en frisse wind op.

Om 12u36 slaat de kerkklok 1 keer. Zou er iemand de pastoor verwittigen ? Telkens er iets scheelt met het kerkuurwerk, vraag ik mij dat af.

Ter hoogte van Fik en Stefanie krijg ik het toch een beetje koud. Maar het is de moeite niet meer om mijn jasje weer aan te trekken. Bijna thuis en ikke blij want mijn tenen doen zeer.

Thuis zit de brievenbus vol met reclame drukwerk. Net op tijd want morgen is het papierophaling.

Pizza maken ? Fleus misschien. Ik heb belange nog geen honger. Ik teer waarschijnlijk nog op de broodjes, chips, witte pens en cervela van gisteren ...

Blauwe teen

Gisteren, onder de douche, zag ik dat mijn grote linkerteen blauw was. Oei ! Is die aan het afsterven ? Had ik daar een gesprongen adertje ? Maar ik had helemaal niets gevoeld ! Drie dagen geleden nog, sprong er een adertje in mijn rechterpink : dat brandt, dat jeukt, mijn pink zag helemaal rood ... Wat is dat dan met die teen ? Toen ik mij afspoelde, viel mijne frank : ik had vrijdag het deksel van mijn kookpan op mijn teen laten vallen ! Het had wel even pijn gedaan maar niet bijzonder erg. En ik draag in de winter altijd sokjes dus had ik er niets van gezien.