Zondagvoormiddag was Meutje helemaal in symbiose met de wereld en met zichzelf ... Allez, ik weet niet echt wat "in symbiose zijn" wil zeggen maar 't klinkt toch mooi niet ?
Een uur lang heb ik uit het venster de vogeltjes geobserveerd. De boer is namelijk begonnen met het oogsten van de maïs en daardoor moet het wreed plezant zijn in het veld. Meer dan vijftig kleine vogelpietjes roefelden er tussen de maïsstoppels : musjes, meesjes, heel veel vinkjes en nog een heleboel ander klein gepluimte dat ik, zelfs met mijn vogelboekjes in de hand, niet kon thuisbrengen.
Soms werden ze opgeschrikt, door iets dat zich op straat afspeelde of door een grotere vogel, en dan schoten ze met zijn allen in de twee bomen die aan de veldkant in mijn tuin staan. Tot de rust weerkeerde en ze zich weer allemaal tussen de stukken maïskolven en -bladeren begaven. Vele schattenjagertjes kwamen met een gouden korrel in de bek in de bomen of op het terras genieten van die heerlijke maaltijd.
Het was een waar plezier om dat allemaal af te zien. En dat dan gecombineerd met de Pre-Historie van 1960 op de achtergrond ... Man, man, man ! Pure symbiose ! Ik kan er geen ander woord voor vinden ...
Ik blijf echter wel met aanvallende koolmeesjes zitten. Er staat nu niets meer op de vensterbanken en ik heb ook de terrasstoelen een beetje anders gezet, zodat ze zichzelf niet meer in de ruiten kunnen zien. Maar toch zijn er nog enkele koppigaardjes die voor de vensters komen fladderen en dan driftig tegen de ruit beginnen pikken. Tot zelfs aan het venstertje naast de voordeur toe ... !
Ik kan toch niet AL mijn ramen met foto's blijven beplakken ?
maandag, oktober 13, 2003
dinsdag, oktober 07, 2003
Oh ? Wordt het zó een dag ? ...
Ik vond al dat ik vanmorgen nogal vroeg klaar was ... Blij dat ik nu misschien wel buiten de file zou zitten, stapte ik in mijn autootje en reed de straat op. De auto's die van de Tervuurse steenweg kwamen, reden nogal erg in het midden van de straat en ik moest dus goed oppassen terwijl ik mij achteruit in het verkeer wou begeven. Toen ik op straat gemanoeuvreerd was, zag ik het : een honderd meter terug lag een overreden diertje en iedereen reed er met een bochtje rond.
Ik was nog maar net aan het einde van de straat toen mijn frank viel : mijn boterhammen zaten nog in de koelkast ! De worst met bloemkool had ik mee, maar de boterhammetjes met spek die ik gisteren klaargemaakt had, had ik over het hoofd gezien. Van terugrijden was geen sprake : dan zou ik in Moorsel zeker in de file zitten. Ach, ik zou wel bij de bakker stoppen ...
In Sterrebeek even de Humo gehaald en dan ... fluks de bakker voorbijgereden ! Maar niet getreurd : bij Jet zou ik wel enkele koeken vinden.
Het enige probleem dat ik heb met Jet is, dat je er zo moeilijk weer in het verkeer geraakt als je van het pompstation wil wegrijden. Maar daarvoor heb ik een achterdeurtje : ik rijd een gans stuk terug - met het verkeer mee - en ga dan draaien in één van de zonings. Vanmorgen had ik echter geluk. Het was nog steeds kalm en ik dacht dat ik wel van de eerste keer mee in de rij wachtenden aan de lichten zou geraken. Maar dat was zonder de voetgangers gerekend ! Zoals het een vriendelijk chauffeur betaamd, liet ik de lopende werkmensen door en verpatste daardoor mijn gemakkelijke plaatsje in de rood-licht-file. Maar, moeilijk gaat ook en zo kwam ik dwars over de baan te staan, achter de wagen die ik van plan was te volgen. Nogal een geluk dat mijn bolletje niet zo groot is ! Ik veroorzaakte niet al te veel last voor de andere weggebruikers.
Op kantoor aangekomen, ging ik de worst met bloemkool in de koelkast zetten en voor één of andere duistere reden nam ik deze keer ook mijn handtas mee ... Ik voel het gewoon : het wordt een héél speciale dag vandaag !
Oh ja, en dan moet ik nog even een pleidooi houden voor
ORDE IN DE BADKAMER
Ik ga hier niet te veel woorden aan vuil maken en neen, er komt ook geen tekeningetje bij ...
Stel nu eens even : twee weken geleden val je door je rug. Dan ligt natuurlijk de Voltaren klaar naast de wasbak, zodat je die ten allen tijde dadelijk bij de hand hebt om de getormenteerde lage rugspieren mee in te smeren. En stel dan ook nog eens dat je een week later een probleempje van enigszins andere aard krijgt, waardoor je ook de Scheriproct zalf binnen handbereik wil houden.
Wel ... als je dan, op een dag zoals vandaag, de Voltaren zalf smeert daar waar eigenlijk de Scheriproct zalf verlichting zou moeten brengen ... DAT IS NIET LEUK !!!
En nu maar hopen dat het snel avond is ...
Ik vond al dat ik vanmorgen nogal vroeg klaar was ... Blij dat ik nu misschien wel buiten de file zou zitten, stapte ik in mijn autootje en reed de straat op. De auto's die van de Tervuurse steenweg kwamen, reden nogal erg in het midden van de straat en ik moest dus goed oppassen terwijl ik mij achteruit in het verkeer wou begeven. Toen ik op straat gemanoeuvreerd was, zag ik het : een honderd meter terug lag een overreden diertje en iedereen reed er met een bochtje rond.
Ik was nog maar net aan het einde van de straat toen mijn frank viel : mijn boterhammen zaten nog in de koelkast ! De worst met bloemkool had ik mee, maar de boterhammetjes met spek die ik gisteren klaargemaakt had, had ik over het hoofd gezien. Van terugrijden was geen sprake : dan zou ik in Moorsel zeker in de file zitten. Ach, ik zou wel bij de bakker stoppen ...
In Sterrebeek even de Humo gehaald en dan ... fluks de bakker voorbijgereden ! Maar niet getreurd : bij Jet zou ik wel enkele koeken vinden.
Het enige probleem dat ik heb met Jet is, dat je er zo moeilijk weer in het verkeer geraakt als je van het pompstation wil wegrijden. Maar daarvoor heb ik een achterdeurtje : ik rijd een gans stuk terug - met het verkeer mee - en ga dan draaien in één van de zonings. Vanmorgen had ik echter geluk. Het was nog steeds kalm en ik dacht dat ik wel van de eerste keer mee in de rij wachtenden aan de lichten zou geraken. Maar dat was zonder de voetgangers gerekend ! Zoals het een vriendelijk chauffeur betaamd, liet ik de lopende werkmensen door en verpatste daardoor mijn gemakkelijke plaatsje in de rood-licht-file. Maar, moeilijk gaat ook en zo kwam ik dwars over de baan te staan, achter de wagen die ik van plan was te volgen. Nogal een geluk dat mijn bolletje niet zo groot is ! Ik veroorzaakte niet al te veel last voor de andere weggebruikers.
Op kantoor aangekomen, ging ik de worst met bloemkool in de koelkast zetten en voor één of andere duistere reden nam ik deze keer ook mijn handtas mee ... Ik voel het gewoon : het wordt een héél speciale dag vandaag !
Oh ja, en dan moet ik nog even een pleidooi houden voor
ORDE IN DE BADKAMER
Ik ga hier niet te veel woorden aan vuil maken en neen, er komt ook geen tekeningetje bij ...
Stel nu eens even : twee weken geleden val je door je rug. Dan ligt natuurlijk de Voltaren klaar naast de wasbak, zodat je die ten allen tijde dadelijk bij de hand hebt om de getormenteerde lage rugspieren mee in te smeren. En stel dan ook nog eens dat je een week later een probleempje van enigszins andere aard krijgt, waardoor je ook de Scheriproct zalf binnen handbereik wil houden.
Wel ... als je dan, op een dag zoals vandaag, de Voltaren zalf smeert daar waar eigenlijk de Scheriproct zalf verlichting zou moeten brengen ... DAT IS NIET LEUK !!!
En nu maar hopen dat het snel avond is ...
maandag, oktober 06, 2003
Het geheim van de volgescheten blauwe steen ...
Vorige week kwam ik op het terras en zag ik dat de blauwe steen aan de terrasdeur helemaal vol vogelpoep lag. Ik had er mij bij neergelegd dat mijn gevederde vriendjes dat hoekje van het terras als hun sanitaire ruimte beschouwden. Immers, aan die kant staat ook hun badje waar ze, mits het wat geregend heeft, heerlijk in zitten te ploeteren. Ze doen dat netjes, hoor ! Terwijl er eentje zijn bad neemt, zit de volgende discreet te wachten in de kerstboom tot het aan zijn beurt is. En, daar er in vele badkamers ook een toilet aanwezig is, dacht ik zo dat mijn tuinlogeetjes dus die ganse hoek van het terras als hun badkamer beschouwden.
Dit weekend echter, heb ik moeten vaststellen dat er weer agressieve vogeltjes in mijn tuin zitten ... Zodra ik tik ! tok ! tok ! tik tegen het venster hoorde wist ik het : er hing weer een vogeltje zijn eigen spiegelbeeld aan te vallen ! En ja hoor, bij nader onderzoek bleek het dit keer een koolmees te zijn. Vanuit de plantenbak op de vensterbank, keek hij nieuwsgierig in de spiegelruit en viel dan aan. Driftig klapwiekend begon hij bovenaan tegen het venster te tikken en zakte zo langzaam af naar beneden. Dan moest hij even uitpuffen in de plantenbak, gaf daar nog enkele venijnige tikken tegen het raam, en begon weer van bovenaf aan ...
Het hele vinkenverhaal van een tijd geleden trok aan mijn geestesoog voorbij : straks zat ik hier met een koolmees met een snavelbreukje ! Ik heb dus maar weer wat "versieringen" uitgehaald en die op de ramen geplakt : foto's van zebra's, pinguins, dolfijnen, olifanten, een panda, een gorilla, een tijger, en een Colruyt faktuur om het geheel wat meer diepgang te geven. Ziende hoeveel Meutje in de winkel uitgeeft, zou de mees misschien wat consideratie vertonen en zijn aanvallen staken.
Tot mijn grote verwondering werkte dit alles niet afschrikkend, zoals een tijdje geleden bij de vink : Koolmees bleef tegen het raam aanvliegen, en dan vooral ter hoogte van de foto van de gorilla ! Zou ik hier een of andere wetenschappelijke studie op kunnen baseren ?
Dit alles vond plaats aan het terrasvenster en het verklaarde dus nog niet waarom er zoveel vogelpoep aan de terrasDEUR lag ... Wel, ook daar heb ik het antwoord opgevonden. Aan de ene helft van de terrasdeur hangt namelijk mijn WC-papier-rolletjes-project en aan de andere helft had ik, als versiering, de restjes van de koordjes in een trosje gehangen. Dit blijkt nu een perfekte hangconstructie voor gefrustreerde meesjes te zijn. Ze klauwen zich vast in de koordjes en pikken lustig tegen het vensterglas. Dan hoeven ze niet constant te klapwieken en worden ze minder moe ... En terwijl ze daar zo hangen kunnen ze rustig hun behoefte doen ... !
Ben ik even blij dat ook dit mysterie weer opgelost is ... !
Vorige week kwam ik op het terras en zag ik dat de blauwe steen aan de terrasdeur helemaal vol vogelpoep lag. Ik had er mij bij neergelegd dat mijn gevederde vriendjes dat hoekje van het terras als hun sanitaire ruimte beschouwden. Immers, aan die kant staat ook hun badje waar ze, mits het wat geregend heeft, heerlijk in zitten te ploeteren. Ze doen dat netjes, hoor ! Terwijl er eentje zijn bad neemt, zit de volgende discreet te wachten in de kerstboom tot het aan zijn beurt is. En, daar er in vele badkamers ook een toilet aanwezig is, dacht ik zo dat mijn tuinlogeetjes dus die ganse hoek van het terras als hun badkamer beschouwden.
Dit weekend echter, heb ik moeten vaststellen dat er weer agressieve vogeltjes in mijn tuin zitten ... Zodra ik tik ! tok ! tok ! tik tegen het venster hoorde wist ik het : er hing weer een vogeltje zijn eigen spiegelbeeld aan te vallen ! En ja hoor, bij nader onderzoek bleek het dit keer een koolmees te zijn. Vanuit de plantenbak op de vensterbank, keek hij nieuwsgierig in de spiegelruit en viel dan aan. Driftig klapwiekend begon hij bovenaan tegen het venster te tikken en zakte zo langzaam af naar beneden. Dan moest hij even uitpuffen in de plantenbak, gaf daar nog enkele venijnige tikken tegen het raam, en begon weer van bovenaf aan ...
Het hele vinkenverhaal van een tijd geleden trok aan mijn geestesoog voorbij : straks zat ik hier met een koolmees met een snavelbreukje ! Ik heb dus maar weer wat "versieringen" uitgehaald en die op de ramen geplakt : foto's van zebra's, pinguins, dolfijnen, olifanten, een panda, een gorilla, een tijger, en een Colruyt faktuur om het geheel wat meer diepgang te geven. Ziende hoeveel Meutje in de winkel uitgeeft, zou de mees misschien wat consideratie vertonen en zijn aanvallen staken.
Tot mijn grote verwondering werkte dit alles niet afschrikkend, zoals een tijdje geleden bij de vink : Koolmees bleef tegen het raam aanvliegen, en dan vooral ter hoogte van de foto van de gorilla ! Zou ik hier een of andere wetenschappelijke studie op kunnen baseren ?
Dit alles vond plaats aan het terrasvenster en het verklaarde dus nog niet waarom er zoveel vogelpoep aan de terrasDEUR lag ... Wel, ook daar heb ik het antwoord opgevonden. Aan de ene helft van de terrasdeur hangt namelijk mijn WC-papier-rolletjes-project en aan de andere helft had ik, als versiering, de restjes van de koordjes in een trosje gehangen. Dit blijkt nu een perfekte hangconstructie voor gefrustreerde meesjes te zijn. Ze klauwen zich vast in de koordjes en pikken lustig tegen het vensterglas. Dan hoeven ze niet constant te klapwieken en worden ze minder moe ... En terwijl ze daar zo hangen kunnen ze rustig hun behoefte doen ... !
Ben ik even blij dat ook dit mysterie weer opgelost is ... !
woensdag, september 24, 2003
Vanmorgen snel even naar de dokter geweest ... Ik wou de bevestiging dat alles normaal verloopt met mijn gespierde scheur ... euh ... ekskuseer, ik bedoel natuurlijk mijn gescheurde spier ! ...
En ja, alles verloopt zoals het hoort. Mijn been voelt nog "blauwplekachtig" aan maar dat is het litteken in de spier en dat zal nog enkele maanden gevoelig blijven. Wat mij echter meer zorgen baart is, dat mijn enkel nog steeds opzwelt als ik een ganse dag gezeten heb. Helaas is ook dat normaal en ... BLIJVEND !
Ik moest even slikken toen de dokter zei : "Als we volgend jaar weer zo'n warme zomer krijgen, zal die enkel weer opzwellen". Ik kreeg er een zeer plastische uitleg bij, van aders die vocht naar beneden voeren, lymfeklieren die het vocht weer naar boven brengen, lymfeklieren die nu onherstelbaar beschadigd zijn en hun werk niet meer naar behoren kunnen doen, kleppekes in mijn aders die - al of niet door de warmte - te ver openstaan ... En dit alles heeft tot gevolg dat ik dus met een dikke enkel zal blijven lopen. Pazzop : ge moet u daar geen monstrueuze afmetingen bij voorstellen ! Maar mijn mooie slanke enkel, die ben ik kwijt ... (ja, ja, als er iets slank is aan mij, dan zijn het mijn enkels wel !)
En, Pierre, wat kan ik eraan doen ? Zoveel mogelijk met mijn voet omhoog zitten, slapen met mijn voeten omhoog, op tijd een wandelingetje maken en zo vaak mogelijk een steunverband dragen ... !
Meutje gaat nu dus gehandicapt door het leven ...
En ja, alles verloopt zoals het hoort. Mijn been voelt nog "blauwplekachtig" aan maar dat is het litteken in de spier en dat zal nog enkele maanden gevoelig blijven. Wat mij echter meer zorgen baart is, dat mijn enkel nog steeds opzwelt als ik een ganse dag gezeten heb. Helaas is ook dat normaal en ... BLIJVEND !
Ik moest even slikken toen de dokter zei : "Als we volgend jaar weer zo'n warme zomer krijgen, zal die enkel weer opzwellen". Ik kreeg er een zeer plastische uitleg bij, van aders die vocht naar beneden voeren, lymfeklieren die het vocht weer naar boven brengen, lymfeklieren die nu onherstelbaar beschadigd zijn en hun werk niet meer naar behoren kunnen doen, kleppekes in mijn aders die - al of niet door de warmte - te ver openstaan ... En dit alles heeft tot gevolg dat ik dus met een dikke enkel zal blijven lopen. Pazzop : ge moet u daar geen monstrueuze afmetingen bij voorstellen ! Maar mijn mooie slanke enkel, die ben ik kwijt ... (ja, ja, als er iets slank is aan mij, dan zijn het mijn enkels wel !)
En, Pierre, wat kan ik eraan doen ? Zoveel mogelijk met mijn voet omhoog zitten, slapen met mijn voeten omhoog, op tijd een wandelingetje maken en zo vaak mogelijk een steunverband dragen ... !
Meutje gaat nu dus gehandicapt door het leven ...
maandag, september 22, 2003
Zaterdag om 8 uur opgestaan. Mijn huisje lag er nog bij zoals mijn bezoekers het vorige zaterdagnacht om een uur of drie verlaten hadden ...
Ik ben begonnen met mijn overvolle wasmand te sorteren en een wasmachine in gang te zetten. Dan ging alles in de living aan de kant en kreeg de vloer een grote beurt. Terwijl ik de was ophing en een nieuwe machine startte, kon ik de tweede helft van de living poetsen. En terwijl dat stuk van de vloer aan het drogen was, heb ik mij aan de afwas gezet.
Ik was een gelukkig mens toen ik mijn meubeltjes en al mijn prulletjes in de living weer op hun oude vertrouwde plaatsje zag staan. Voor ik echter aan de keukenvloer begon, besloot ik om nog even de haag te scheren. Ik weet het : ik zweer al het ganse jaar dat ik dat niet meer zelf ga doen ... Maar, wat wil je ? De haag zag er verschrikkelijk uit en het was mooi weer. Ik ben er dus maar met de grove schaar door gegaan. En JA, hoor ! Ik heb weer maar eens in de verlengdraad gesneden ... !!! Ik wou nog een laatste weerbarstig takje kortwieken en 't was gebeurd. Nu moet ik twee meter van mijn verlengdraad afknippen om het beschadigde stuk eruit te halen. Als dat zo voort gaat, heb ik binnenkort geen verlengdraad meer ... ! Toch misschien maar beter aan die jongen vragen om in het vervolg de haag te komen scheren ... ?
Na de haag kwamen nog de keukenvloer en de hall aan de beurt en om half drie stond ik in de douche. De voordeur stond nog open. Ah jaaaa ! Want de vloer in de hall moest nog drogen. Maar, geen paniek : ik heb mijn grote pluchen Jaguar voor de ingang gezet om ongenode bezoekers buiten te houden ...
Na al dit zware werk ben ik nog even boodschappen gaan doen en om vier uur nam ik een 7-minuten-zakje tot mij. (Waarom kan je die dingen niet meer in 5 minuten klaarmaken ?) Daarna ben ik horizontaal gegaan, om mijn ruggetje en mijn oververmoeide beentjes en voetjes een welverdiende rust te gunnen !
Toen was het tijd voor mijn Engelbewaarder om aan zijn overuren te beginnen ... Om zeven uur 's avonds was mijn fles water leeg en besloot ik een nieuwe te gaan halen in de garage. ... Het lichtje in de koelkast deed het niet ! Stond het lampje los ? Neen ! Plots viel mijn frank : toen ik door de verlengdraad geknipt had, was de zekering gesprongen natuurlijk. Ik had de afgeslagen Diff-o-Jump gevonden en terug opgezet. Maar ik had niet verder gekeken. Een nieuwe blik in mijn electriciteitscentrale leerde mij echter dat er nog een zekering naar beneden geklikt stond : die bediende (nu niet meer dus) de kring in de garage. Ik heb ze gauw weer opgezet en stelde tevreden vast dat het koelkastje en de diepvriezer volle bak begonnen te snorren. Op de diepvriezer ging zelfs het rode ALARM-lichtje branden ! Ik had mij altijd al afgevraagd of daar wel een lampje in zat ... En of dat wel zou branden, als het nodig was ? Ben ik nu gerustgesteld, dat dat allemaal goed werkt ... !
Zondag heb ik nog eens een van de Murphy-theorieën uitgeprobeerd. En, ja hoor ! Een geroosterde boterham met paté, valt nog steeds met de besmeerde kant naar onderen. Op de pas geboende vloer ! ... 't Is waarschijnlijk omdat ik de vorige dag zo gekuist had, dat de boterham met zijn besmeerde kant naar onderen viel ...
De rest van de zondag verliep rustig en - ondanks alle pijnlijke ledematen - heel aangenaam. Vanop het terras, met mijn vogelboekjes in de aanslag, heb ik de ganse namiddag naar de vogeltjes zitten kijken en luisteren. Ik spotte er meesjes, musjes, tjif-tjafs (of misschien fietissen), duiven ... EN ... twee kuifmezen ! Die had ik in mijn tuin nog nooit gezien. Ne mens zou dat eigenlijk meer moeten doen, op 't gemakske in de tuin gaan zitten en "laat de vogeltjes tot mij komen !" ...
Ik ben begonnen met mijn overvolle wasmand te sorteren en een wasmachine in gang te zetten. Dan ging alles in de living aan de kant en kreeg de vloer een grote beurt. Terwijl ik de was ophing en een nieuwe machine startte, kon ik de tweede helft van de living poetsen. En terwijl dat stuk van de vloer aan het drogen was, heb ik mij aan de afwas gezet.
Ik was een gelukkig mens toen ik mijn meubeltjes en al mijn prulletjes in de living weer op hun oude vertrouwde plaatsje zag staan. Voor ik echter aan de keukenvloer begon, besloot ik om nog even de haag te scheren. Ik weet het : ik zweer al het ganse jaar dat ik dat niet meer zelf ga doen ... Maar, wat wil je ? De haag zag er verschrikkelijk uit en het was mooi weer. Ik ben er dus maar met de grove schaar door gegaan. En JA, hoor ! Ik heb weer maar eens in de verlengdraad gesneden ... !!! Ik wou nog een laatste weerbarstig takje kortwieken en 't was gebeurd. Nu moet ik twee meter van mijn verlengdraad afknippen om het beschadigde stuk eruit te halen. Als dat zo voort gaat, heb ik binnenkort geen verlengdraad meer ... ! Toch misschien maar beter aan die jongen vragen om in het vervolg de haag te komen scheren ... ?
Na de haag kwamen nog de keukenvloer en de hall aan de beurt en om half drie stond ik in de douche. De voordeur stond nog open. Ah jaaaa ! Want de vloer in de hall moest nog drogen. Maar, geen paniek : ik heb mijn grote pluchen Jaguar voor de ingang gezet om ongenode bezoekers buiten te houden ...
Na al dit zware werk ben ik nog even boodschappen gaan doen en om vier uur nam ik een 7-minuten-zakje tot mij. (Waarom kan je die dingen niet meer in 5 minuten klaarmaken ?) Daarna ben ik horizontaal gegaan, om mijn ruggetje en mijn oververmoeide beentjes en voetjes een welverdiende rust te gunnen !
Toen was het tijd voor mijn Engelbewaarder om aan zijn overuren te beginnen ... Om zeven uur 's avonds was mijn fles water leeg en besloot ik een nieuwe te gaan halen in de garage. ... Het lichtje in de koelkast deed het niet ! Stond het lampje los ? Neen ! Plots viel mijn frank : toen ik door de verlengdraad geknipt had, was de zekering gesprongen natuurlijk. Ik had de afgeslagen Diff-o-Jump gevonden en terug opgezet. Maar ik had niet verder gekeken. Een nieuwe blik in mijn electriciteitscentrale leerde mij echter dat er nog een zekering naar beneden geklikt stond : die bediende (nu niet meer dus) de kring in de garage. Ik heb ze gauw weer opgezet en stelde tevreden vast dat het koelkastje en de diepvriezer volle bak begonnen te snorren. Op de diepvriezer ging zelfs het rode ALARM-lichtje branden ! Ik had mij altijd al afgevraagd of daar wel een lampje in zat ... En of dat wel zou branden, als het nodig was ? Ben ik nu gerustgesteld, dat dat allemaal goed werkt ... !
Zondag heb ik nog eens een van de Murphy-theorieën uitgeprobeerd. En, ja hoor ! Een geroosterde boterham met paté, valt nog steeds met de besmeerde kant naar onderen. Op de pas geboende vloer ! ... 't Is waarschijnlijk omdat ik de vorige dag zo gekuist had, dat de boterham met zijn besmeerde kant naar onderen viel ...
De rest van de zondag verliep rustig en - ondanks alle pijnlijke ledematen - heel aangenaam. Vanop het terras, met mijn vogelboekjes in de aanslag, heb ik de ganse namiddag naar de vogeltjes zitten kijken en luisteren. Ik spotte er meesjes, musjes, tjif-tjafs (of misschien fietissen), duiven ... EN ... twee kuifmezen ! Die had ik in mijn tuin nog nooit gezien. Ne mens zou dat eigenlijk meer moeten doen, op 't gemakske in de tuin gaan zitten en "laat de vogeltjes tot mij komen !" ...
donderdag, september 18, 2003
Nog een klein verhaaltje om het Duesseldorf avontuur af te sluiten.
Maandagavond, na lekker gegeten te hebben in het Italiaanse restaurant, kwam ik om half elf terug op de kamer in het hotel. Het heeft echter geduurd tot twee uur 's nachts eer ik mij een beetje slaperig voelde. Ik was waarschijnlijk zodanig opgefokt door de gebeurtenissen van die dag, dat ik mijn brein niet op "UIT" kon zetten. Er was niets noemenswaardig op TV (een stuk of 25 duitse posten, BBC-World, CNN, een franse post, een hollandse post en een koop-kanaal) en ik heb zolang dan maar de Humo gelezen.
Rond twee uur 's nachts deed ik dus het licht uit en dacht ik langzaam maar zeker in slaap te vallen. Plots werd ik echter opgeschrikt door - wat ik dacht - een bende feestgangers. Ik had de indruk dat er op straat een hele hoop mensen stond te wauwelen : het klonk niet als duits of engels of frans of enige andere mij bekende taal. Maar toen ik wat wakkerder werd, moest ik vaststellen dat mijn kamer helemaal niet aan de straatkant lag ! Ik was echter heel moe, ik had geen zin meer om te onderzoeken wat er eigenlijk gaande was en uiteindelijk sukkelde ik toch in slaap.
Ik had de wekker gezet om half acht. Maar ... om kwart voor zeven schrok ik wakker van datzelfde gewauwel dat mij 's nachts uit mijn slaap gehouden had. En plots wist ik het : het lawaai kwam van de gang ! Ik ben door het piepholletje in de deur gaan kijken en ik zag het volgende ... In de gang voor mijn deur stond een dame met spleetogen (chinees ? japans ? ...) een soort turnoefeningen te doen. Ze klopte afwisselend met de linkerhand op de rechterschouder en met de rechterhand op de linkerschouder. De deur van de kamer rechtover de mijne stond open en daar zag ik nog twee mensen rondlopen. Ondertussen stonden die mensen het tegen mekaar uit te leggen. De ervaring heeft mij geleerd dat onze gele medemens niet zomaar gewoon "spreekt" : het komt er altijd uit als "geroep". Misschien kreeg ik daardoor de indruk dat er nog gasten verderop in de gang aan de conversatie deelnamen. Volgens mij stonden er op de gang minstens acht mensen naar mekaar te roepen ! Trouwens, waarom stond die dame anders op de gang turnoefeningen te doen ?
Een half uurtje hebben ze dat zo volgehouden. Ik ben dan maar opgestaan, heb een douche genomen (mij afgedroogd met mijn kleine handdoekje) en ben een vroeg ontbijt gaan nemen.
Bij het uitchecken, speelden mijn zenuwen mij nog even parten. Toen ik naar de garage wou afdalen, vond ik mijn parkingkaart niet meer. Na lang zoeken, ontdekte ik dat ik ze bij mijn kredietkaart gestoken had ... En toen ik in de garage bij de wagen stond (MET de parkingkaart), vond ik mijn autosleutels niet meer. Die had ik in de lobby op een tafeltje laten liggen terwijl ik naar mijn parkingkaart aan het zoeken was. Toen ik aan de receptie uit de lift stapte, stond de receptiedame er al te zwaaien met mijn autosleutels ...
Ge ziet het : reizen is voor Meutje altijd een beetje stress ... !
Maandagavond, na lekker gegeten te hebben in het Italiaanse restaurant, kwam ik om half elf terug op de kamer in het hotel. Het heeft echter geduurd tot twee uur 's nachts eer ik mij een beetje slaperig voelde. Ik was waarschijnlijk zodanig opgefokt door de gebeurtenissen van die dag, dat ik mijn brein niet op "UIT" kon zetten. Er was niets noemenswaardig op TV (een stuk of 25 duitse posten, BBC-World, CNN, een franse post, een hollandse post en een koop-kanaal) en ik heb zolang dan maar de Humo gelezen.
Rond twee uur 's nachts deed ik dus het licht uit en dacht ik langzaam maar zeker in slaap te vallen. Plots werd ik echter opgeschrikt door - wat ik dacht - een bende feestgangers. Ik had de indruk dat er op straat een hele hoop mensen stond te wauwelen : het klonk niet als duits of engels of frans of enige andere mij bekende taal. Maar toen ik wat wakkerder werd, moest ik vaststellen dat mijn kamer helemaal niet aan de straatkant lag ! Ik was echter heel moe, ik had geen zin meer om te onderzoeken wat er eigenlijk gaande was en uiteindelijk sukkelde ik toch in slaap.
Ik had de wekker gezet om half acht. Maar ... om kwart voor zeven schrok ik wakker van datzelfde gewauwel dat mij 's nachts uit mijn slaap gehouden had. En plots wist ik het : het lawaai kwam van de gang ! Ik ben door het piepholletje in de deur gaan kijken en ik zag het volgende ... In de gang voor mijn deur stond een dame met spleetogen (chinees ? japans ? ...) een soort turnoefeningen te doen. Ze klopte afwisselend met de linkerhand op de rechterschouder en met de rechterhand op de linkerschouder. De deur van de kamer rechtover de mijne stond open en daar zag ik nog twee mensen rondlopen. Ondertussen stonden die mensen het tegen mekaar uit te leggen. De ervaring heeft mij geleerd dat onze gele medemens niet zomaar gewoon "spreekt" : het komt er altijd uit als "geroep". Misschien kreeg ik daardoor de indruk dat er nog gasten verderop in de gang aan de conversatie deelnamen. Volgens mij stonden er op de gang minstens acht mensen naar mekaar te roepen ! Trouwens, waarom stond die dame anders op de gang turnoefeningen te doen ?
Een half uurtje hebben ze dat zo volgehouden. Ik ben dan maar opgestaan, heb een douche genomen (mij afgedroogd met mijn kleine handdoekje) en ben een vroeg ontbijt gaan nemen.
Bij het uitchecken, speelden mijn zenuwen mij nog even parten. Toen ik naar de garage wou afdalen, vond ik mijn parkingkaart niet meer. Na lang zoeken, ontdekte ik dat ik ze bij mijn kredietkaart gestoken had ... En toen ik in de garage bij de wagen stond (MET de parkingkaart), vond ik mijn autosleutels niet meer. Die had ik in de lobby op een tafeltje laten liggen terwijl ik naar mijn parkingkaart aan het zoeken was. Toen ik aan de receptie uit de lift stapte, stond de receptiedame er al te zwaaien met mijn autosleutels ...
Ge ziet het : reizen is voor Meutje altijd een beetje stress ... !
woensdag, september 17, 2003
Vandaag zegt mijn horoscoop :
Koppig volgt u uw eigen weg, zonder aandacht te schenken aan uw fysieke of geestelijke conditie. U vergt zo te veel van uw krachten en dat wreekt zich binnenkort ...
Het is griezelig om te zien hoe dit overeenstemt met de gebeurtenissen van de afgelopen dagen (die ik hier niet kan navertellen omdat ik ze uit mijn geheugen gewist heb). Dat belooft dus voor "binnenkort" ... !!!
Koppig volgt u uw eigen weg, zonder aandacht te schenken aan uw fysieke of geestelijke conditie. U vergt zo te veel van uw krachten en dat wreekt zich binnenkort ...
Het is griezelig om te zien hoe dit overeenstemt met de gebeurtenissen van de afgelopen dagen (die ik hier niet kan navertellen omdat ik ze uit mijn geheugen gewist heb). Dat belooft dus voor "binnenkort" ... !!!
Ekskuzeer ... Het is "overmorgen" geworden ... En het wordt alleen maar een reisverslag want al de rest heb ik uit mijn geheugen gewist vanwege helemaal NIET LEUK !
Dus, Meutje ging naar Duesseldorf ... Ik zou op zondagnamiddag vertrekken om niet in het volle verkeer te zitten en op mijn gemakske de weg te kunnen zoeken. Mijn baas had mij duidelijke aanwijzingen gegeven en ik zag het wel zitten. Allez, ik zie het eigenlijk nooit zitten maar ik ging het toch vol goede moed proberen.
Zondag heb ik de ganse namiddag op de pot gezeten. Van de zenuwen kreeg ik steeds maar krampen. Op den duur dacht ik : "Lap, 't zal allemaal wel loskomen als ik ergens in Duitsland in de wagen zit, waarschijnlijk !" Maar dat is gelukkiglijk niet gebeurd.
Om kwart voor vijf kon ik mij niet meer houden en ben ik in de wagen gestapt. Mijn tank was zo goed als vol; ik had genoeg Euro's in mijn portemoneeke; sigaretten, koekjes, water en een cassette met mijn favoriete liedjes lagen binnen handbereik op de passagierszetel : we had a lift off !
't Was inderdaad kalm op de baan, zo op een zondagnamiddag. En vol spanning nam ik de eerste hindernis : rond Luik rijden. Dat verliep zonder enig probleem, hoewel op zulke knooppunten mijn bloeddruk wel altijd enigszins omhoog gaat. Onderweg kwam ik ook nog wegeniswerken tegen maar dat is ne mens tegenwoordig toch wel gewoon, niet ?
Aan de grens wachtte mij een aangename verrassing : de duitse bewegwijzering (vergeef mij als ik dat woord hier ter plaatste uitvind) is prachtig ! Bij elke afslag kan je al zien wat de volgende afslag zal zijn. En da's een hele geruststelling want zo kon ik altijd een stapje vooruit kijken. En de duitse banen zijn een plezier om op te rijden ! Niet zo echter de duitse chauffeurs : ik reed 110 en soms 120 km per uur en had het rechtse rijvak bijna steeds voor mij alleen want links zoefden de wagens mij als schimmen voorbij. Allez, echt onaangenaam was dat niet want de duitsers beginnen reeds lang op voorhand voor te steken en ze zijn zo goed als uit het zicht verdwenen alvorens ze zich weer links zetten (ALS ze zich al links zetten, natuurlijk).
Tot aan Neuss, ging alles prachtig. Ook in Duitsland hebben ze wegeniswerken maar dat is allemaal mooi aangeduid en daar mag je, bijvoorbeeld als er maar 1 vak beschikbaar is per rijrichting, 90 km per uur doen. In Neuss echter kreeg ik het een beetje moeilijk. Ik kon kiezen : "Neuss" rechtdoor of "Neuss - Duesseldorf" rechtsaf. Was mijn concentratie verslapt ? Zocht ik een beetje spanning ? Ik weet het niet maar - tegen alle logica in (op mijn kaart ging de weg die ik moest nemen duidelijk rechtdoor !) - koos ik voor "Neuss - Duesseldorf" rechtsaf. En bij de volgende afrit wist ik het al meteen : 't was nummerke 20 en ik had al de ganse tijd zitten zeggen : "Niet afrit 20 ! Afrit 20 mag ik niet tegenkomen !" Als ik langs de bovenkant rond Neuss was gereden, zou ik immers Duesseldorf langs de westelijke kant binnenkomen en zou ik bij wijze van spreken recht het hotel binnenrijden ...
Maar plots viel alle stress van mij af. O.K. Ik was dus verkeerd gereden. Vanaf nu had ik niets meer aan mijn kaarten. Nu zou ik mijn ogen (en indien enigszins mogelijk ook een beetje mijn verstand) moeten gebruiken. Mijn ogen zagen vanalles en mijn verstand besliste dat ik Duesseldorf Zentrum zou volgen. Ter informatie voor toekomstige Duesseldorf reizigers : Duesseldorf zit vol met tunnels ! En in die tunnels hangen ook lichtpaneeltjes met richtingaanwijzers. Wel, daar had ik een probleem mee : ik kon ze bijna niet lezen. Tot mijn frank viel : ik had mijn zonnebril nog op mijn neus ! Eens die zonneglazen van mijn bril getrokken, was het al veel gemakkelijker om "Duesseldorf Zentrum" te volgen.
Op een bepaald moment echter zag ik "Duesseldorf - Nord". Ha ! Waarom niet eens die richting gevolgd ? En wie weet kwam ik later wel plaatjes met "Duesseldorf - West" tegen ! Want het was dus aan de westelijke kant van de stad dat ik moest zijn.
Maar na een tijdje vond ik toch dat ik nog teveel stadscentrum rond mij zag en begon ik rond te kijken om de weg eens te gaan vragen. En wat-zien-ik ? Enkele politie wagens geparkeerd langs de kant van de weg en aan de gevel van het gebouw een grote plaat met "Polizei" erop. De redding was nabij ! Met al mijn van het internet afgeprinte kaarten in de hand stormde ik het politiebureau binnen en vroeg om "Hilfe, weil ich in Neuss etwas falsch gemacht haette". De mannelijke politieagent vond het niet nodig om tot aan de balie te komen. Maar toen kwam er een vrouwelijke agente binnen en die zei : "Sie sind in Duesseldorf." Ja, dat wist ik ondertussen ook al wel maar ik moest in Duesseldorf - West zijn. Hoe geraakte ik daar, a.u.b. ?
De dame (niet echt vriendelijk, maar dat was helemaal niet belangrijk op dat moment) toonde mij op een groot stadsplan hoe ik terug moest rijden en ze gaf mij zelfs een infoboekje over de stad waar ook een klein detailplannetje in stond. Een geluk met een ongeluk : ik moest gewoon enkele grote "Alllee's" volgen en ik zou zonder problemen bij het hotel aankomen. Euh ... "zonder problemen" ... dat was dan wel zonder de eenrichtingssituatie gerekend !
Ik kan alleen maar zeggen dat vanaf nu de Luege Allee voor mij geen geheimen meer heeft ! Daarop moest ik aan het einde de Hansaa Allee nemen waarmee ik (weer maar eens) recht het hotel zou binnenrijden. Helaas was de Hansaa Allee een van de vele straten die wegliepen van de Belsenplatz. En jammer genoeg was die Belsenplatz niet een mooi rond plein maar zomaar een rommeltje in een grote bocht met wat lichten en heel veel zijstraten en -straatjes.
Op mijn plannetje zag het ernaar uit dat ik de derde zijstraat moest nemen. Helaas zag ik in werkelijkheid al het eerste kleine straatje over het hoofd en was ik een beetje te ver. Gedraaid in de zijstraat, verder de Luege Allee genomen tot aan het einde, waar ik linksaf mocht draaien om langs de andere kant van de middenbermbeplanting de Luege Allee terug op te rijden ... Om dan tot de vaststelling te komen de je op de ganse Luege Alle geen U-bocht mag maken ! Och, dan neem ik toch zomaar een straatje rechts, rijd een blokje om, steek de Luege Allee over om weer in de goeie richting te rijden en dan ging het weer richting Belsenplatz. Ondertussen stond de zon erg laag, mijn ruiten hingen vol dode beestjes : ik zag eigenlijk niet goed meer waar ik reed.
Gretverdrie ! Toch weer de Hansaa Allee gemist, zeker ! (Het bordje met de straatnaam staat daar echt helemaal uit het zicht) Nu zat ik in een straatje waar maar 1 auto door kon. Ik ben gewoon achteruit gereden tot aan het café op de hoek. Daar stond een jonge gast aan wie ik naar de Hansaa Allee vroeg. Hij kende die straat niet maar hield een voorbijkomende dame tegen die mij toonde dat de Hansaa Allee zich dààr, dertig meter terug, bevond. Es gab nur ein kleines Problem : ik kon zomaar niet die enkele metertjes overbruggen zonder alle mogelijk verkeersregels te overtreden (eenrichting, over de volle witte lijn, tegen de pijl inrijden ...). Het enige wat ik kon doen was weer de Luege Allee tot het einde afrijden, daar draaien, de Luege Allee terug oprijden en - Achtung ! -op de Barbarossaplatz mocht ik wel een U-bocht nemen, wist de dame mij te vertellen.
Aan de Barbarossaplatz (neen, neen, weer geen mooi rond pleintje - alleen maar een van de vele kruispunten met lichten) stond echter een pijl die mij vertelde dat ik rechtdoor moest. Maar het was rood voor de andere kant, er was geen ander verkeer op het kruispunt en "die dame had gezegd dat het mocht". En dus maakte ik een U-bocht en vond, met de zon in mijn ogen eindelijk de Hansaa Allee. Van hieraf was het inderdaad peanuts en reed ik deze keer wis en waarachtig het hotel binnen.
Een goed hotel, daar niet van. Alleen hadden ze de volgende dag toch mijn handdoeken weggenomen - hoewel ik ze netjes achter de deur gehangen had om ze nog eens te gebruiken - en kreeg ik slechts 1 nieuwe kleine handdoek in de plaats. Als je dan berekent welk een oppervlakte ik moet afdrogen ... 't was maar nipt, hoor !
Zoals gezegd heb ik de gebeurtenissen van maandag en dinsdag uit mijn geheugen gewist. Het enige wat ik nog weet is dat we maandagavond heel lekker gegeten hebben bij "Mionetto", een italiaans restaurant aan de ... Luege Allee !!!
Om dinsdag weer naar huis te rijden, had mijn duitse collega netjes de nummers van de te nemen Autobahnen opgeschreven evenals welke richting ik diende te volgen aan de verschillende "Kreuze" die ik onderweg zou tegen komen. En ... je raad het nooit : zonder ook maar de minste fout te maken, nam ik na twee uren de afrit in Bertem om mijn reisavonturen aan mijn zus te gaan vertellen !
Ik ben nu nog wel een beetje moe maar dat heeft niet zoveel te maken met mijn reisperikelen als wel met ... tiens, daar weet ik nu eens NIETS meer van zie ! Ah jaaa ... ik had immers alles uit mijn geheugen gewist ... !
Dus, Meutje ging naar Duesseldorf ... Ik zou op zondagnamiddag vertrekken om niet in het volle verkeer te zitten en op mijn gemakske de weg te kunnen zoeken. Mijn baas had mij duidelijke aanwijzingen gegeven en ik zag het wel zitten. Allez, ik zie het eigenlijk nooit zitten maar ik ging het toch vol goede moed proberen.
Zondag heb ik de ganse namiddag op de pot gezeten. Van de zenuwen kreeg ik steeds maar krampen. Op den duur dacht ik : "Lap, 't zal allemaal wel loskomen als ik ergens in Duitsland in de wagen zit, waarschijnlijk !" Maar dat is gelukkiglijk niet gebeurd.
Om kwart voor vijf kon ik mij niet meer houden en ben ik in de wagen gestapt. Mijn tank was zo goed als vol; ik had genoeg Euro's in mijn portemoneeke; sigaretten, koekjes, water en een cassette met mijn favoriete liedjes lagen binnen handbereik op de passagierszetel : we had a lift off !
't Was inderdaad kalm op de baan, zo op een zondagnamiddag. En vol spanning nam ik de eerste hindernis : rond Luik rijden. Dat verliep zonder enig probleem, hoewel op zulke knooppunten mijn bloeddruk wel altijd enigszins omhoog gaat. Onderweg kwam ik ook nog wegeniswerken tegen maar dat is ne mens tegenwoordig toch wel gewoon, niet ?
Aan de grens wachtte mij een aangename verrassing : de duitse bewegwijzering (vergeef mij als ik dat woord hier ter plaatste uitvind) is prachtig ! Bij elke afslag kan je al zien wat de volgende afslag zal zijn. En da's een hele geruststelling want zo kon ik altijd een stapje vooruit kijken. En de duitse banen zijn een plezier om op te rijden ! Niet zo echter de duitse chauffeurs : ik reed 110 en soms 120 km per uur en had het rechtse rijvak bijna steeds voor mij alleen want links zoefden de wagens mij als schimmen voorbij. Allez, echt onaangenaam was dat niet want de duitsers beginnen reeds lang op voorhand voor te steken en ze zijn zo goed als uit het zicht verdwenen alvorens ze zich weer links zetten (ALS ze zich al links zetten, natuurlijk).
Tot aan Neuss, ging alles prachtig. Ook in Duitsland hebben ze wegeniswerken maar dat is allemaal mooi aangeduid en daar mag je, bijvoorbeeld als er maar 1 vak beschikbaar is per rijrichting, 90 km per uur doen. In Neuss echter kreeg ik het een beetje moeilijk. Ik kon kiezen : "Neuss" rechtdoor of "Neuss - Duesseldorf" rechtsaf. Was mijn concentratie verslapt ? Zocht ik een beetje spanning ? Ik weet het niet maar - tegen alle logica in (op mijn kaart ging de weg die ik moest nemen duidelijk rechtdoor !) - koos ik voor "Neuss - Duesseldorf" rechtsaf. En bij de volgende afrit wist ik het al meteen : 't was nummerke 20 en ik had al de ganse tijd zitten zeggen : "Niet afrit 20 ! Afrit 20 mag ik niet tegenkomen !" Als ik langs de bovenkant rond Neuss was gereden, zou ik immers Duesseldorf langs de westelijke kant binnenkomen en zou ik bij wijze van spreken recht het hotel binnenrijden ...
Maar plots viel alle stress van mij af. O.K. Ik was dus verkeerd gereden. Vanaf nu had ik niets meer aan mijn kaarten. Nu zou ik mijn ogen (en indien enigszins mogelijk ook een beetje mijn verstand) moeten gebruiken. Mijn ogen zagen vanalles en mijn verstand besliste dat ik Duesseldorf Zentrum zou volgen. Ter informatie voor toekomstige Duesseldorf reizigers : Duesseldorf zit vol met tunnels ! En in die tunnels hangen ook lichtpaneeltjes met richtingaanwijzers. Wel, daar had ik een probleem mee : ik kon ze bijna niet lezen. Tot mijn frank viel : ik had mijn zonnebril nog op mijn neus ! Eens die zonneglazen van mijn bril getrokken, was het al veel gemakkelijker om "Duesseldorf Zentrum" te volgen.
Op een bepaald moment echter zag ik "Duesseldorf - Nord". Ha ! Waarom niet eens die richting gevolgd ? En wie weet kwam ik later wel plaatjes met "Duesseldorf - West" tegen ! Want het was dus aan de westelijke kant van de stad dat ik moest zijn.
Maar na een tijdje vond ik toch dat ik nog teveel stadscentrum rond mij zag en begon ik rond te kijken om de weg eens te gaan vragen. En wat-zien-ik ? Enkele politie wagens geparkeerd langs de kant van de weg en aan de gevel van het gebouw een grote plaat met "Polizei" erop. De redding was nabij ! Met al mijn van het internet afgeprinte kaarten in de hand stormde ik het politiebureau binnen en vroeg om "Hilfe, weil ich in Neuss etwas falsch gemacht haette". De mannelijke politieagent vond het niet nodig om tot aan de balie te komen. Maar toen kwam er een vrouwelijke agente binnen en die zei : "Sie sind in Duesseldorf." Ja, dat wist ik ondertussen ook al wel maar ik moest in Duesseldorf - West zijn. Hoe geraakte ik daar, a.u.b. ?
De dame (niet echt vriendelijk, maar dat was helemaal niet belangrijk op dat moment) toonde mij op een groot stadsplan hoe ik terug moest rijden en ze gaf mij zelfs een infoboekje over de stad waar ook een klein detailplannetje in stond. Een geluk met een ongeluk : ik moest gewoon enkele grote "Alllee's" volgen en ik zou zonder problemen bij het hotel aankomen. Euh ... "zonder problemen" ... dat was dan wel zonder de eenrichtingssituatie gerekend !
Ik kan alleen maar zeggen dat vanaf nu de Luege Allee voor mij geen geheimen meer heeft ! Daarop moest ik aan het einde de Hansaa Allee nemen waarmee ik (weer maar eens) recht het hotel zou binnenrijden. Helaas was de Hansaa Allee een van de vele straten die wegliepen van de Belsenplatz. En jammer genoeg was die Belsenplatz niet een mooi rond plein maar zomaar een rommeltje in een grote bocht met wat lichten en heel veel zijstraten en -straatjes.
Op mijn plannetje zag het ernaar uit dat ik de derde zijstraat moest nemen. Helaas zag ik in werkelijkheid al het eerste kleine straatje over het hoofd en was ik een beetje te ver. Gedraaid in de zijstraat, verder de Luege Allee genomen tot aan het einde, waar ik linksaf mocht draaien om langs de andere kant van de middenbermbeplanting de Luege Allee terug op te rijden ... Om dan tot de vaststelling te komen de je op de ganse Luege Alle geen U-bocht mag maken ! Och, dan neem ik toch zomaar een straatje rechts, rijd een blokje om, steek de Luege Allee over om weer in de goeie richting te rijden en dan ging het weer richting Belsenplatz. Ondertussen stond de zon erg laag, mijn ruiten hingen vol dode beestjes : ik zag eigenlijk niet goed meer waar ik reed.
Gretverdrie ! Toch weer de Hansaa Allee gemist, zeker ! (Het bordje met de straatnaam staat daar echt helemaal uit het zicht) Nu zat ik in een straatje waar maar 1 auto door kon. Ik ben gewoon achteruit gereden tot aan het café op de hoek. Daar stond een jonge gast aan wie ik naar de Hansaa Allee vroeg. Hij kende die straat niet maar hield een voorbijkomende dame tegen die mij toonde dat de Hansaa Allee zich dààr, dertig meter terug, bevond. Es gab nur ein kleines Problem : ik kon zomaar niet die enkele metertjes overbruggen zonder alle mogelijk verkeersregels te overtreden (eenrichting, over de volle witte lijn, tegen de pijl inrijden ...). Het enige wat ik kon doen was weer de Luege Allee tot het einde afrijden, daar draaien, de Luege Allee terug oprijden en - Achtung ! -op de Barbarossaplatz mocht ik wel een U-bocht nemen, wist de dame mij te vertellen.
Aan de Barbarossaplatz (neen, neen, weer geen mooi rond pleintje - alleen maar een van de vele kruispunten met lichten) stond echter een pijl die mij vertelde dat ik rechtdoor moest. Maar het was rood voor de andere kant, er was geen ander verkeer op het kruispunt en "die dame had gezegd dat het mocht". En dus maakte ik een U-bocht en vond, met de zon in mijn ogen eindelijk de Hansaa Allee. Van hieraf was het inderdaad peanuts en reed ik deze keer wis en waarachtig het hotel binnen.
Een goed hotel, daar niet van. Alleen hadden ze de volgende dag toch mijn handdoeken weggenomen - hoewel ik ze netjes achter de deur gehangen had om ze nog eens te gebruiken - en kreeg ik slechts 1 nieuwe kleine handdoek in de plaats. Als je dan berekent welk een oppervlakte ik moet afdrogen ... 't was maar nipt, hoor !
Zoals gezegd heb ik de gebeurtenissen van maandag en dinsdag uit mijn geheugen gewist. Het enige wat ik nog weet is dat we maandagavond heel lekker gegeten hebben bij "Mionetto", een italiaans restaurant aan de ... Luege Allee !!!
Om dinsdag weer naar huis te rijden, had mijn duitse collega netjes de nummers van de te nemen Autobahnen opgeschreven evenals welke richting ik diende te volgen aan de verschillende "Kreuze" die ik onderweg zou tegen komen. En ... je raad het nooit : zonder ook maar de minste fout te maken, nam ik na twee uren de afrit in Bertem om mijn reisavonturen aan mijn zus te gaan vertellen !
Ik ben nu nog wel een beetje moe maar dat heeft niet zoveel te maken met mijn reisperikelen als wel met ... tiens, daar weet ik nu eens NIETS meer van zie ! Ah jaaa ... ik had immers alles uit mijn geheugen gewist ... !
maandag, september 15, 2003
maandag, september 01, 2003
Drie weken van mijn leven uitgeveegd ... Vier weken eigenlijk, want de eerste week terug aan het werk om te closen : da's ook geen leven, hé ...
Wat wilt ge ? Als ge van een zekere leeftijd zijt, dan moet ge niet meer zot doen ! Op 3 augustus zijn we gaan volleyballen en daar (ja, ja, 't was WEER eens op het Brokkiestornooi !) heeft Meutje een spier gescheurd ... Geruststelling : ik heb dus TOCH spieren ! Maar ik ben wel twee weken volledig immobiel gebleven : in bed liggen (elk uur dat ik sliep was toch maar weer een uur dat voorbij was, ziet ge), op mijn gat de trap af, beneden op een bureaustoel met wieltjes rondrijden, in de zetel liggen, op mijn gat weer de trap op, terug in bed liggen ... Mezelf moeten dwingen om iets te eten en te drinken (ah jaaaa ! we zaten midden in de hittegolf !) maar toch niet te veel drinken want dan moest ik weer naar toilet en dat was altijd een ganse expeditie ... Verschrikkelijk depressief wordt een mens daarvan !
Een geluk dat we op het einde van de tweede week onze jaarlijkse barbecue hadden : ik ben er op krukken naartoe geweest en, zo een ganse dag tussen mijn familie zitten, dat heeft mij er weer bovenop gebracht ! Ook nog een dikke "MERCI !" voor mijn lieve familie die op tijd mijn brievenbus kwam leegmaken en af en toe boodschappen voor mij deed !!!
En dan, tijdens de derde week, mocht ik van de dokter rondpikkelen. Eerst deed ik het met behulp van één kruk maar dat was niet zo interessant want daardoor schoot mijn schouder uit de kom. Krukken is niets voor mij, jong ! Veel te onstabiel ... Geef mij maar een stoel met vier poten waar ik mijn knie kan opzetten. Dus na twee dagen hinkte ik verder op mijn tenen en zo liet ik langzaam maar zeker mijn voet meer en meer zakken. Tegen het einde van die derde week kon ik zowaar STAPPEN !!!
En dus toog ik de vierde week maar aan het werk. Helaas viel ik dadelijk midden in een "close", wat betekent dat ik constant aan mijn machientje zat. En daardoor kreeg ik een vreselijk dikke enkel ... Na mijn eerste "mobiele" dag dacht ik dat het vel rond mijn enkel zou knappen ! Maar de dokter verzekerde mij dat er niets aan de hand was : ik moest gewoon MEER BEWEGEN !
Dat ben ik dan maar volop gaan doen en ik moet zeggen : het ging elke dag beter en beter !
Eergisteren ben ik gaan supporteren voor Miserie op 't Veld, op het volleybaltornooi in Nieuwerkerken. Ons mannen stonden er slechts met zes en moesten dus constant spelen. Maar ... het was wel de "crème de la crème" die er op het veld stond : ze hebben fantastisch gespeeld en zomaar eventjes het tornooi GEWONNEN !!! Proficiat, zulle !
Of ik ooit nog mee zal volleyballen, weet ik nog niet. Ik overweeg wel heel sterk om een veteranenploeg te beginnen ! Zijn er nog geïnteresseerden ?
Wat wilt ge ? Als ge van een zekere leeftijd zijt, dan moet ge niet meer zot doen ! Op 3 augustus zijn we gaan volleyballen en daar (ja, ja, 't was WEER eens op het Brokkiestornooi !) heeft Meutje een spier gescheurd ... Geruststelling : ik heb dus TOCH spieren ! Maar ik ben wel twee weken volledig immobiel gebleven : in bed liggen (elk uur dat ik sliep was toch maar weer een uur dat voorbij was, ziet ge), op mijn gat de trap af, beneden op een bureaustoel met wieltjes rondrijden, in de zetel liggen, op mijn gat weer de trap op, terug in bed liggen ... Mezelf moeten dwingen om iets te eten en te drinken (ah jaaaa ! we zaten midden in de hittegolf !) maar toch niet te veel drinken want dan moest ik weer naar toilet en dat was altijd een ganse expeditie ... Verschrikkelijk depressief wordt een mens daarvan !
Een geluk dat we op het einde van de tweede week onze jaarlijkse barbecue hadden : ik ben er op krukken naartoe geweest en, zo een ganse dag tussen mijn familie zitten, dat heeft mij er weer bovenop gebracht ! Ook nog een dikke "MERCI !" voor mijn lieve familie die op tijd mijn brievenbus kwam leegmaken en af en toe boodschappen voor mij deed !!!
En dan, tijdens de derde week, mocht ik van de dokter rondpikkelen. Eerst deed ik het met behulp van één kruk maar dat was niet zo interessant want daardoor schoot mijn schouder uit de kom. Krukken is niets voor mij, jong ! Veel te onstabiel ... Geef mij maar een stoel met vier poten waar ik mijn knie kan opzetten. Dus na twee dagen hinkte ik verder op mijn tenen en zo liet ik langzaam maar zeker mijn voet meer en meer zakken. Tegen het einde van die derde week kon ik zowaar STAPPEN !!!
En dus toog ik de vierde week maar aan het werk. Helaas viel ik dadelijk midden in een "close", wat betekent dat ik constant aan mijn machientje zat. En daardoor kreeg ik een vreselijk dikke enkel ... Na mijn eerste "mobiele" dag dacht ik dat het vel rond mijn enkel zou knappen ! Maar de dokter verzekerde mij dat er niets aan de hand was : ik moest gewoon MEER BEWEGEN !
Dat ben ik dan maar volop gaan doen en ik moet zeggen : het ging elke dag beter en beter !
Eergisteren ben ik gaan supporteren voor Miserie op 't Veld, op het volleybaltornooi in Nieuwerkerken. Ons mannen stonden er slechts met zes en moesten dus constant spelen. Maar ... het was wel de "crème de la crème" die er op het veld stond : ze hebben fantastisch gespeeld en zomaar eventjes het tornooi GEWONNEN !!! Proficiat, zulle !
Of ik ooit nog mee zal volleyballen, weet ik nog niet. Ik overweeg wel heel sterk om een veteranenploeg te beginnen ! Zijn er nog geïnteresseerden ?
vrijdag, augustus 01, 2003
In verband met het spinnenverhaal, kreeg ik zonet volgend mailtje van mijn "fan" :
Spinnen kunnen naar omhoog kruipen dus kijk maar goed in en onder uw bed voor ge slapen gaat !
Ik denk dat dat soort cocon dient als bedje voor de kleine spinnetjes dus binnenkort ... suikerboontjes !!!
Allez, ’t is de laatste van de week en dan mag je een heel weekend in het zonnetje uitrusten.
Lieve zus ... Dank u voor de bemoedigende woorden. Maar in en onder mijn bed maak ik mij geen zorgen meer sinds ik in Hollywood-stijl slaap ! Mijn bed raakt immers nergens nog een muur. 't Moeten al héél courageuse spinnen zijn die gans die weg willen afleggen om zich dan onder mijn kopkussen te verstoppen. Vroeger was dat inderdaad gemakkelijker. Mijn spinnen leggen namelijk ook eitjes in de richeltjes van het venster en als ik dan 's morgens het venster opendeed, vielen ze zomaar "ploef" in mijn bed !
Elke avond kijk ik wel op de vensterbank van het slaapkamervenster in de verwachting dat ik daar die "spin-van-beneden" zou zien zitten. En ... Hollywood-stijl of niet : voor ik ga slapen keer ik toch elke keer zorgvuldig alle kussens om en om ...
Ik heb ook al met de gedachte gespeeld om dat spinnenwiegje te vernietigen maar ik krijg het niet over mijn hart. Remember het mezenkastje-incident ? (toen ik het mezenkastje te vroeg wou schoonmaken voor de volgende bewoners - helaas lagen er nog eitjes in van de huidige bewoners !) Wel, toen heb ik ook hele horden spinnen in dat nestkastje gevonden : vieze dikke monsters ! Die heb ik allemaal vermoord en ik was daar toch efkes niet goed van ... Ik zal de spinnenkribbe dus nog maar wat laten hangen, zeker ? Maar ik verwacht dan inderdaad suikerboontjes, hoor ! Hoe moet ik dat aan de spin haar verstand brengen ?
En, om te eindigen : 't is inderdaad de laatste van de week. Maar wat voor één ... ! Ik zit hier in een lelijke "close". 't Loopt niet echt vlot en vandaag moet alles erin zodat ik het proces van vannacht niet misloop. Want ik heb daarna maar één dag meer (maandag) om alles gefaktureerd te krijgen :-(
Zaterdag ben ik inderdaad van plan om lekker in het zonnetje uit te rusten. Maar zondag zal 't weer afzien worden op het volleybalplein ... !!!
Spinnen kunnen naar omhoog kruipen dus kijk maar goed in en onder uw bed voor ge slapen gaat !
Ik denk dat dat soort cocon dient als bedje voor de kleine spinnetjes dus binnenkort ... suikerboontjes !!!
Allez, ’t is de laatste van de week en dan mag je een heel weekend in het zonnetje uitrusten.
Lieve zus ... Dank u voor de bemoedigende woorden. Maar in en onder mijn bed maak ik mij geen zorgen meer sinds ik in Hollywood-stijl slaap ! Mijn bed raakt immers nergens nog een muur. 't Moeten al héél courageuse spinnen zijn die gans die weg willen afleggen om zich dan onder mijn kopkussen te verstoppen. Vroeger was dat inderdaad gemakkelijker. Mijn spinnen leggen namelijk ook eitjes in de richeltjes van het venster en als ik dan 's morgens het venster opendeed, vielen ze zomaar "ploef" in mijn bed !
Elke avond kijk ik wel op de vensterbank van het slaapkamervenster in de verwachting dat ik daar die "spin-van-beneden" zou zien zitten. En ... Hollywood-stijl of niet : voor ik ga slapen keer ik toch elke keer zorgvuldig alle kussens om en om ...
Ik heb ook al met de gedachte gespeeld om dat spinnenwiegje te vernietigen maar ik krijg het niet over mijn hart. Remember het mezenkastje-incident ? (toen ik het mezenkastje te vroeg wou schoonmaken voor de volgende bewoners - helaas lagen er nog eitjes in van de huidige bewoners !) Wel, toen heb ik ook hele horden spinnen in dat nestkastje gevonden : vieze dikke monsters ! Die heb ik allemaal vermoord en ik was daar toch efkes niet goed van ... Ik zal de spinnenkribbe dus nog maar wat laten hangen, zeker ? Maar ik verwacht dan inderdaad suikerboontjes, hoor ! Hoe moet ik dat aan de spin haar verstand brengen ?
En, om te eindigen : 't is inderdaad de laatste van de week. Maar wat voor één ... ! Ik zit hier in een lelijke "close". 't Loopt niet echt vlot en vandaag moet alles erin zodat ik het proces van vannacht niet misloop. Want ik heb daarna maar één dag meer (maandag) om alles gefaktureerd te krijgen :-(
Zaterdag ben ik inderdaad van plan om lekker in het zonnetje uit te rusten. Maar zondag zal 't weer afzien worden op het volleybalplein ... !!!
donderdag, juli 31, 2003
Vanmorgen met wat vertraging toegekomen vanwege weer een dertigtal slakken gepakt ...
De laatste weken liet ik de slakken gewoon zitten. Ik zag er niet zoveel omdat het zo droog was. En ... och ... ze hebben het nu toch al moeilijk genoeg, met al die capucientjes die ze niet lusten ... ;-)
Maar vanmorgen, toen ik de voordeur uitkwam, heb ik op een slak getrapt ! Jakkes ! En toen heb ik maar weer de emmer en de stokjes genomen en ben ik toertjes rond het huis gaan doen. Een stuk of dertig, dus ... Ze zitten nog steeds in de emmer : ik heb er een plaat opgelegd. 'k Weet nog niet wat ik er vanavond mee zal doen ... Misschien doe ik er helemaal niets mee en laat ik ze gewoon in de emmer zitten ... 'k Zal wel zien ...
Tijdens het slakken pakken ging ik, naar goede gewoonte, met een grote boog langs het venster van de bureau. Juist, daar waar die verschrikkelijke aanvals-spin huist. In het weekend heb ik ze er nog op de muur zien zitten : ze was precies nog wat gegroeid ! Wel, nu hing er onderaan de vensterbank een soort coconnetje ... En er was geen spin meer te zien !
Vragen : doen spinnen dat, verpoppen ? En zo ja, wat worden ze als ze uit die cocon komen ? Of is dat misschien een manier om eitjes te leggen ? En ... WAAR is de verschrikkelijke spin nu ... ???
De laatste weken liet ik de slakken gewoon zitten. Ik zag er niet zoveel omdat het zo droog was. En ... och ... ze hebben het nu toch al moeilijk genoeg, met al die capucientjes die ze niet lusten ... ;-)
Maar vanmorgen, toen ik de voordeur uitkwam, heb ik op een slak getrapt ! Jakkes ! En toen heb ik maar weer de emmer en de stokjes genomen en ben ik toertjes rond het huis gaan doen. Een stuk of dertig, dus ... Ze zitten nog steeds in de emmer : ik heb er een plaat opgelegd. 'k Weet nog niet wat ik er vanavond mee zal doen ... Misschien doe ik er helemaal niets mee en laat ik ze gewoon in de emmer zitten ... 'k Zal wel zien ...
Tijdens het slakken pakken ging ik, naar goede gewoonte, met een grote boog langs het venster van de bureau. Juist, daar waar die verschrikkelijke aanvals-spin huist. In het weekend heb ik ze er nog op de muur zien zitten : ze was precies nog wat gegroeid ! Wel, nu hing er onderaan de vensterbank een soort coconnetje ... En er was geen spin meer te zien !
Vragen : doen spinnen dat, verpoppen ? En zo ja, wat worden ze als ze uit die cocon komen ? Of is dat misschien een manier om eitjes te leggen ? En ... WAAR is de verschrikkelijke spin nu ... ???
dinsdag, juli 29, 2003
Ziezo, dat probleem is ook weer opgelost ... !
"Ruimschoots de helft van de voor berkenpollen allergische patiënten lijdt ook aan een allergie voor rauwe pit- en steenvruchten waaronder appel, peer, pruim, perzik en kers."
't Is een feit dat ik al een tiental jaren plots niesbuien krijg, zo ongeveer in de maand maart. Wel, dan zijn de berkenpollen het actiefst. En nu blijkt dat er in berkenpollen iets zit dat in appels en zo ook zou zitten.
Kortom, het eten van hogervermelde vruchten heeft als gevolg het "nagenoeg onmiddellijk optreden van orofaryngeale jeuk" ... Oropharynx zijnde dat deel van de keel achteraan in de mond. En mijn oren komen daar toch ook ergens uit, hé ?
Nu kan ik weer gerust op beide ... euh ... oren slapen, zie !
"Ruimschoots de helft van de voor berkenpollen allergische patiënten lijdt ook aan een allergie voor rauwe pit- en steenvruchten waaronder appel, peer, pruim, perzik en kers."
't Is een feit dat ik al een tiental jaren plots niesbuien krijg, zo ongeveer in de maand maart. Wel, dan zijn de berkenpollen het actiefst. En nu blijkt dat er in berkenpollen iets zit dat in appels en zo ook zou zitten.
Kortom, het eten van hogervermelde vruchten heeft als gevolg het "nagenoeg onmiddellijk optreden van orofaryngeale jeuk" ... Oropharynx zijnde dat deel van de keel achteraan in de mond. En mijn oren komen daar toch ook ergens uit, hé ?
Nu kan ik weer gerust op beide ... euh ... oren slapen, zie !
In Diependaal is men momenteel druk bezig valiezen aan het vullen ... De gelukzakken vertrekken morgen naar Tenerife ! Ze moeten er wel iets voor over hebben : busje komt hen halen om 4.30 uur ... 's morgens ... ! Maar dat wil dan weer zeggen dat ze waarschijnlijk op de middag al in het zwembad zullen rondhangen ! Ik heb er foto's van gezien : het is echt een reuzenzwembad. Ik zou er gerust in kunnen verdwalen ...
Allez, ik hoop dat ons mannen een fijne vakantie hebben in het zonnige zuiden en ... Maarten heeft beloofd dat hij een kaartje zou sturen ... !
Ik haal hier net de post binnen en zie op de voorpagina van De Financieel Economische Tijd reclame van Cisco Systems : "Wilt u onderweg uw mails ontvangen ? Schaf u een postduif aan - of tot morgen, zelfde plaats, zelfde tijd. Benut de kracht van het netwerk." Nu hoorde ik vanochtend in het nieuws dat er duizenden duiven verloren gegaan zijn. De Duivenbond wordt met de vinger gewezen omdat zij, ondanks het slechte weer, de duiven toch gelost hebben in Quiévrain. Een beetje sarcastische reclame, van die Cisco mensen, niet ?
En ondertussen ben ik al over de helft in "Jongens en Wetenschap". Maar ik ben er nog niet in tegengekomen WAAROM mijn oren jeuken als ik een appel gegeten heb ... Volgens Speybrouck en Fillet zijn er echter mensen die moeten hoesten als ze met een wattenstaafje in hun oor peuteren. Daar zorgt de Nervus Vagus voor. Ik zal mij eens verder in die Hoofzenuw Nummer Tien verdiepen, zie. Want zo te horen, zou dat er wel eens iets mee te maken kunnen hebben ...
Allez, ik hoop dat ons mannen een fijne vakantie hebben in het zonnige zuiden en ... Maarten heeft beloofd dat hij een kaartje zou sturen ... !
Ik haal hier net de post binnen en zie op de voorpagina van De Financieel Economische Tijd reclame van Cisco Systems : "Wilt u onderweg uw mails ontvangen ? Schaf u een postduif aan - of tot morgen, zelfde plaats, zelfde tijd. Benut de kracht van het netwerk." Nu hoorde ik vanochtend in het nieuws dat er duizenden duiven verloren gegaan zijn. De Duivenbond wordt met de vinger gewezen omdat zij, ondanks het slechte weer, de duiven toch gelost hebben in Quiévrain. Een beetje sarcastische reclame, van die Cisco mensen, niet ?
En ondertussen ben ik al over de helft in "Jongens en Wetenschap". Maar ik ben er nog niet in tegengekomen WAAROM mijn oren jeuken als ik een appel gegeten heb ... Volgens Speybrouck en Fillet zijn er echter mensen die moeten hoesten als ze met een wattenstaafje in hun oor peuteren. Daar zorgt de Nervus Vagus voor. Ik zal mij eens verder in die Hoofzenuw Nummer Tien verdiepen, zie. Want zo te horen, zou dat er wel eens iets mee te maken kunnen hebben ...
maandag, juli 28, 2003
Zaterdag hebben we een fijne barbecue gehad voor Kozzeke Maarten's verjaardag. Het weer is goed gebleven tot de taart verorberd was. Dan is het lichtjes beginnen regenen en hebben we nog wat visjes gevangen onder de parasol. 's Avonds is het echt beginnen gieten. De meesten gingen huiswaarts maar enkele dapperen zijn nog een stapje in de wereld gaan zetten in Leuven. Geen probleem : ze hadden allemaal hun paraplu bij. Het was dus een heel leuke dag ! Maarten's nieuwe rode fiets is nog enkele centimetertjes te groot maar flink wat spek en eieren kunnen daar volgens mij heel goed aan verhelpen !
En 's avonds heeft Maarten nog met de magneten gespeeld. Wij kwamen tot de vaststelling dat een bepaalde constructie wel erg vlot draaide ... en BLEEF draaien ... ! We hebben het ganse geval aan de bananenophanger gehangen om te zien of het de ganse nacht zou blijven draaien. Helaas kan ik hierover nog geen uitsluitsel geven want mijn zeer spannende zondag zag er ongeveer als volgt uit :
opgestaan om half negen, de afwas gedaan, venijnige steken gekregen in de lage onderrug, om half elf terug in bed gekropen met Koen Fillet en Sven Speybrouck (Jongens en Wetenschap), mooi op rugje gelegen tot half een, opgestaan met een bonkend rechteroog (er scheelt iets aan mijn rechter sinusholten maar ik weet niet wat), gestreken tot half vijf, eten gemaakt voor maandag en dinsdag en om half zeven terug in bed gekropen, ditmaal met Koen en Sven en met een Sinutabje.
Het gaat goed met mij, vanochtend ... Dank u.
En nu zit ik te wachten op onze arabieren ... Gedurende twee weken gaan hier twee arabieren les komen volgen ! Allez, 't is al negen uur en ... ze zijn er nog niet ... ! Als dat maar goed komt ... ?
En 's avonds heeft Maarten nog met de magneten gespeeld. Wij kwamen tot de vaststelling dat een bepaalde constructie wel erg vlot draaide ... en BLEEF draaien ... ! We hebben het ganse geval aan de bananenophanger gehangen om te zien of het de ganse nacht zou blijven draaien. Helaas kan ik hierover nog geen uitsluitsel geven want mijn zeer spannende zondag zag er ongeveer als volgt uit :
opgestaan om half negen, de afwas gedaan, venijnige steken gekregen in de lage onderrug, om half elf terug in bed gekropen met Koen Fillet en Sven Speybrouck (Jongens en Wetenschap), mooi op rugje gelegen tot half een, opgestaan met een bonkend rechteroog (er scheelt iets aan mijn rechter sinusholten maar ik weet niet wat), gestreken tot half vijf, eten gemaakt voor maandag en dinsdag en om half zeven terug in bed gekropen, ditmaal met Koen en Sven en met een Sinutabje.
Het gaat goed met mij, vanochtend ... Dank u.
En nu zit ik te wachten op onze arabieren ... Gedurende twee weken gaan hier twee arabieren les komen volgen ! Allez, 't is al negen uur en ... ze zijn er nog niet ... ! Als dat maar goed komt ... ?
donderdag, juli 24, 2003
Dinsdag stonden er 2 knalrode bloemetjes aan een van de capucientjes !!! Bij nader onderzoek bleek dat er nog meer bloemknopjes stonden aan de plantjes in mijn kleurige bloempotjes. En ja hoor ! Gisteren en vandaag zijn ook de andere bloempjes opengegaan : donkerrode, knalrode en gele. Een prachtig zicht ! Vannacht heeft het flink geregend dus ik hoop dat ook de plantjes in de volle grond nu een beetje gaan groeien ... en misschien ook nog wel bloemetjes krijgen, wie weet ? ...
Van het zonnebloemenfront dan weer niets dan slechts nieuws : de tabak/as-behandeling heeft inderdaad gewerkt ... zolang het niet regende. Vorige zaterdag kon ik echter zien dat de slakken weer bezig geweest waren. En zondagochtend heb ik er zelfs eentje betrapt terwijl ze zich aan een groot blad zat tegoed te doen. Ik was buiten een sigaretje aan het roken en schoot in een franse colère. Ik hield mijn brandende sigaret tegen het achtereind van de slak. Dat verschrompelde zienderogen ... De slak kroop verder op het blad. Ik vond het wel erg maar ik was zo boos dat ik haar gezegd heb : "Sorry dat ik je pijn gedaan heb maar nu heb je mij echt kwaad gekregen !"
De slakkenwraak is echter zoet geweest : dinsdag stond er nog 1 half afgegeten blad aan de zonnebloemplant. Terwijl er toch een stuk of twaalf blaadjes aan gestaan hebben ... ! En vanmorgen was ook dat ene blad helemaal verdwenen ! Er hangen alleen nog drie grote afgeknauwde bladnerven aan de zonnebloemstengel ... Volgens mij zijn de slakken, na mijn mishandeling van zondag, ook in een franse colère geschoten ! ... Bwa ... Ik kan ze geen ongelijk geven ...
De pompoenen daarentegen staan te bloesemen dat het niet mooi meer is. Ik heb al zeker een stuk of vijftien bloemen zien komen en gaan. Het zijn wel allemaal mannelijke bloemen. En nergens zie ik een bolletje aankomen, wat zou kunnen wijzen op een beginnende pompoen. Misschien zijn er dus toch de twee soorten bloemen nodig, mannelijke en vrouwelijke, om vruchten te krijgen ? Alhoewel men mij gezegd heeft dat dat niet zo is. En als ik het mij nog goed herinner, zaten die "bolletjes" vorig jaar al aan de bloem nog voor ze open ging ... Ik zal het eens gaan opzoeken, zie.
Mijn volleybalspieren zijn zo goed als helemaal hersteld en ik kan dus verder genieten van de rust en kalmte op kantoor. Alhoewel, gisteren was het hier helemaal niet rustig ! Al die mensen die steeds maar belden en vanalles wilden weten ... Maar zo ging de tijd wel vlotter vooruit, natuurlijk ... !
Van het zonnebloemenfront dan weer niets dan slechts nieuws : de tabak/as-behandeling heeft inderdaad gewerkt ... zolang het niet regende. Vorige zaterdag kon ik echter zien dat de slakken weer bezig geweest waren. En zondagochtend heb ik er zelfs eentje betrapt terwijl ze zich aan een groot blad zat tegoed te doen. Ik was buiten een sigaretje aan het roken en schoot in een franse colère. Ik hield mijn brandende sigaret tegen het achtereind van de slak. Dat verschrompelde zienderogen ... De slak kroop verder op het blad. Ik vond het wel erg maar ik was zo boos dat ik haar gezegd heb : "Sorry dat ik je pijn gedaan heb maar nu heb je mij echt kwaad gekregen !"
De slakkenwraak is echter zoet geweest : dinsdag stond er nog 1 half afgegeten blad aan de zonnebloemplant. Terwijl er toch een stuk of twaalf blaadjes aan gestaan hebben ... ! En vanmorgen was ook dat ene blad helemaal verdwenen ! Er hangen alleen nog drie grote afgeknauwde bladnerven aan de zonnebloemstengel ... Volgens mij zijn de slakken, na mijn mishandeling van zondag, ook in een franse colère geschoten ! ... Bwa ... Ik kan ze geen ongelijk geven ...
De pompoenen daarentegen staan te bloesemen dat het niet mooi meer is. Ik heb al zeker een stuk of vijftien bloemen zien komen en gaan. Het zijn wel allemaal mannelijke bloemen. En nergens zie ik een bolletje aankomen, wat zou kunnen wijzen op een beginnende pompoen. Misschien zijn er dus toch de twee soorten bloemen nodig, mannelijke en vrouwelijke, om vruchten te krijgen ? Alhoewel men mij gezegd heeft dat dat niet zo is. En als ik het mij nog goed herinner, zaten die "bolletjes" vorig jaar al aan de bloem nog voor ze open ging ... Ik zal het eens gaan opzoeken, zie.
Mijn volleybalspieren zijn zo goed als helemaal hersteld en ik kan dus verder genieten van de rust en kalmte op kantoor. Alhoewel, gisteren was het hier helemaal niet rustig ! Al die mensen die steeds maar belden en vanalles wilden weten ... Maar zo ging de tijd wel vlotter vooruit, natuurlijk ... !
dinsdag, juli 22, 2003
En dan nu, op algemene aanvraag van mijn "lezeres" : het verslag van de volleybal match !
Eerst en vooral moet ik erbij vermelden dat het al meer dan 1 jaar geleden was dat we nog volleybal gespeeld hadden ...
Het tornooi was een beetje een tegenvaller, en wel hierom : er waren maar zes ploegen ingeschreven. Dit had tot gevolg dat alle ploegen een keer tegen elkaar moesten spelen. En dat is niet leuk want daar zaten ook "echte" volleyballers bij ... ! :-(
Maar we hebben de ongelukken kunnen beperken tot 1 verstuikte enkel en 1 kapotte bril. De enkel was van Patrick. Maar vermits die caoutchouen enkels heeft tegenwoordig, is dat redelijk snel in orde gekomen en kon hij weer meespelen. De kapotte bril was van Kozze Wim. (daar gaat de bloeddruk van mijn lezeres - moeder van het slachtoffer !)
Het weer was fantastisch en bijgevolg niet te doen : snikheet en voor het grootste gedeelte van de dag brandde de zon op onze lijfjes. Toen in de namiddag dan mijn petje stukging, raakte ook mijn hoofd tamelijk oververhit. Maar overvloedig water drinken heeft mij van een zekere uitdroging gered.
Over de matchen zelf, kan ik niet zoveel vertellen. Dat ging en dat ging niet. Door de warmte liep ik er soms als een zombie bij. En toen we tegen een ploeg van professionele volleyballers aan het spelen waren, hadden wij allemaal de neiging om af te haken : zij wilden ons gewoon afmaken en daar zijn ze ook in gelukt. Ik zie niet zo dadelijk wat het plezier daarvan is maar allez ... Een andere ploeg daarentegen (ook wreed goeie spelers), die hielden zich een beetje in. We kregen weliswaar op onze donder maar dat was toch een leuke match.
Alles bij elkaar genomen, vind ik dat wij dat nog goed gedaan hebben. We zijn vijfde geëindigd EN wij kregen een beker ! De vijf eerste ploegen kregen allemaal een beker en de laatsten kregen NIETS ! Rare organisatie, als je het mij vraagt ... Ik bedoel maar, als je maar vijf bekers voorzien hebt (omdat je bijvoorbeeld twintig ploegen verwacht) en er komen dan maar zes ploegen opdagen, ga dan algauw een beker bijhalen of geef die laatste ploeg een fles wijn of zo.
De traditionele friet-na-het-volleybal viel in het water vanwege Lokers frietkot gesloten. Maar op de grote markt hebben we toch een lekkere snack kunnen verorberen en naar 't schijnt is dat niet zo evident op maandag 21 juli !
Ik ben om acht uur 's avonds in Merelbeke vertrokken. Drie kwartier later stond ik al thuis ! Net als zondagmorgen was het wel druk op de autostrade maar ik heb toch altijd goed kunnen doorrijden ;-)
Ik heb dan de volleybaltruitjes in de wasmachine gestoken, heb een voetbadje genomen en daarna een lekker lange douche. Met nog natte haartjes ben ik in bed gekropen en heb, mooi plat op mijn rug, nog wat liggen lezen. Vraag mij niet wat ik gelezen heb want al heel snel vloog de Humo naast het bed heb ik mijn lievelingshouding aangenomen. Ja, ja, op mijn buik heb ik geslapen, als een muis in een meelzak, en tot als mijn wekker afliep.
Dat was dus vanmorgen ... De eerste vijf minuten in vertikale positie waren te doen. Maar sinds dan gaat het met mij steeds verder bergaf. Deze voormiddag volstond het als ik regelmatig eens een toertje door de kantoren wandelde. Helaas ! Sinds deze namiddag begin ik niet alleen te verstijven maar alles doet nu ook pijn, of ik beweeg of niet.
Ik overweeg om vannacht in het bad te slapen : zo hoef ik geen trappen te doen en kan ik morgenochtend gewoon de kraan opendraaien !
Eerst en vooral moet ik erbij vermelden dat het al meer dan 1 jaar geleden was dat we nog volleybal gespeeld hadden ...
Het tornooi was een beetje een tegenvaller, en wel hierom : er waren maar zes ploegen ingeschreven. Dit had tot gevolg dat alle ploegen een keer tegen elkaar moesten spelen. En dat is niet leuk want daar zaten ook "echte" volleyballers bij ... ! :-(
Maar we hebben de ongelukken kunnen beperken tot 1 verstuikte enkel en 1 kapotte bril. De enkel was van Patrick. Maar vermits die caoutchouen enkels heeft tegenwoordig, is dat redelijk snel in orde gekomen en kon hij weer meespelen. De kapotte bril was van Kozze Wim. (daar gaat de bloeddruk van mijn lezeres - moeder van het slachtoffer !)
Het weer was fantastisch en bijgevolg niet te doen : snikheet en voor het grootste gedeelte van de dag brandde de zon op onze lijfjes. Toen in de namiddag dan mijn petje stukging, raakte ook mijn hoofd tamelijk oververhit. Maar overvloedig water drinken heeft mij van een zekere uitdroging gered.
Over de matchen zelf, kan ik niet zoveel vertellen. Dat ging en dat ging niet. Door de warmte liep ik er soms als een zombie bij. En toen we tegen een ploeg van professionele volleyballers aan het spelen waren, hadden wij allemaal de neiging om af te haken : zij wilden ons gewoon afmaken en daar zijn ze ook in gelukt. Ik zie niet zo dadelijk wat het plezier daarvan is maar allez ... Een andere ploeg daarentegen (ook wreed goeie spelers), die hielden zich een beetje in. We kregen weliswaar op onze donder maar dat was toch een leuke match.
Alles bij elkaar genomen, vind ik dat wij dat nog goed gedaan hebben. We zijn vijfde geëindigd EN wij kregen een beker ! De vijf eerste ploegen kregen allemaal een beker en de laatsten kregen NIETS ! Rare organisatie, als je het mij vraagt ... Ik bedoel maar, als je maar vijf bekers voorzien hebt (omdat je bijvoorbeeld twintig ploegen verwacht) en er komen dan maar zes ploegen opdagen, ga dan algauw een beker bijhalen of geef die laatste ploeg een fles wijn of zo.
De traditionele friet-na-het-volleybal viel in het water vanwege Lokers frietkot gesloten. Maar op de grote markt hebben we toch een lekkere snack kunnen verorberen en naar 't schijnt is dat niet zo evident op maandag 21 juli !
Ik ben om acht uur 's avonds in Merelbeke vertrokken. Drie kwartier later stond ik al thuis ! Net als zondagmorgen was het wel druk op de autostrade maar ik heb toch altijd goed kunnen doorrijden ;-)
Ik heb dan de volleybaltruitjes in de wasmachine gestoken, heb een voetbadje genomen en daarna een lekker lange douche. Met nog natte haartjes ben ik in bed gekropen en heb, mooi plat op mijn rug, nog wat liggen lezen. Vraag mij niet wat ik gelezen heb want al heel snel vloog de Humo naast het bed heb ik mijn lievelingshouding aangenomen. Ja, ja, op mijn buik heb ik geslapen, als een muis in een meelzak, en tot als mijn wekker afliep.
Dat was dus vanmorgen ... De eerste vijf minuten in vertikale positie waren te doen. Maar sinds dan gaat het met mij steeds verder bergaf. Deze voormiddag volstond het als ik regelmatig eens een toertje door de kantoren wandelde. Helaas ! Sinds deze namiddag begin ik niet alleen te verstijven maar alles doet nu ook pijn, of ik beweeg of niet.
Ik overweeg om vannacht in het bad te slapen : zo hoef ik geen trappen te doen en kan ik morgenochtend gewoon de kraan opendraaien !
woensdag, juli 16, 2003
De tabak/as-behandeling lijkt te werken ... Er werd nog niet verder geknabbeld aan de zonnebloem. Ofwel is het te droog en houden de slakken zich wijselijk gedeisd ? Ik geef de zonnebloem in elk geval alleen maar water in het schoteltje dat onder de bloempot staat. Alle beetjes helpen, zullen we maar zeggen.
Sinds gisteren zit er in mijn tuin een Tjif te Tjaffen dat het niet mooi meer is ! Vorige week was het vooral meneerke Vink die constant zat te roepen en nu de Tjif Tjaf. Ik vind dat heel plezant. Ik denk er zelfs over om mij in de vogelgeluidjes te verdiepen. Misschien kan ik dan wat terugfluiten ... zoals onze grote broer, die ook in conversatie getreden was met een gevederde bewoner van zijn tuin. Maar na een tijdje kreeg hij geen antwoord meer. Broer dacht dat zijn accent misschien niet al te best was ... of dat hij een vuile mop verteld had, zonder het zelf te weten ... !
Buur Bunker heeft volgens mij een stilte-fobie ! Gisteren was het niet de radio noch het gebrom van zijn grasmachine waar ik op getrakteerd werd. Toen ik thuis kwam, had ik het al gezien : er stond een boot op zijn oprit ! Ge weet wel, zo een rubber geval met buitenboordmotor. En ja hoor ! Dat moest toch eens uitgeprobeerd worden, zeker ? Gedurende een dik half uur mocht de ganse buurt meegenieten van het geluid van de motor. Ik dacht nog, we gaan hier een nieuwe sport meemaken : varen over het maïsveld. Dat zou pas een mooi gezicht zijn ! Maar neen, 't was gewoon om te (laten) zien en horen of de motor het wel deed. Vroemvroemvroemvroem ... VRRRROEM ! VRRRROEM ! VROEMVROEM !!! Vroem ! Vroem ! Vroemvroemvroem ... Na een tijdje hield het op en dacht ik : zijn naft is op. Hoe gaat hij nu nog kunnen varen ? Maar dan begon het weer : Vroemvroemvroem ! VRRRROEM ! VRRRROEM ! Vroemvroemvroem ... Allez, voor wie het dus nog niet zou weten : Buur Bunker heeft een boot !!!
De maïs loopt nu echt de spuigaten uit. Volgens mij staat die al drie meter hoog ! En ik zie er nog geen enkel kolfje aan ... Hoeveel hoger kan dat nog worden, mensen ???
Mijn geheime project is af !!! De WCpapierrolletjesvliegenweghouder hangt omhoog ! Hiervoor heb ik gebruikt : redelijk wat touw en 240 rolletjes WC papier. Ik heb de rolletjes met lakverf beschilderd zodat ze toch een klein beetje tegen de regen zouden kunnen en ik heb het geheel, met een of andere sjor-techniek die ik mij nog herinnerde uit mijn scoutstijd, aan een tak opgehangen die ik achter de scharnieren van de terrasdeurluiken geklemd heb. 't Ziet er redelijk stevig uit. Maar mocht het nu echt stormen, dan zal ik het wel moeten binnenhalen, denk ik. En zoals al mijn knutselarijen, is ook dit een "levend" kunstwerk : 't is namelijk de bedoeling dat ik af en toe eens enkele rolletjes herbeschilder met een fris kleurtje of een speels tekeningetje ...
En om af te sluiten ... sspptt, prrft, sprft ... (even wat stof en zand uitgespuwd ...) Vanmorgen waren ze in Sterrebeek het fietspad aan het afborstelen. Dat ligt inderdaad al een hele tijd onder een dikke laag zand en kiezeltjes. De schoonmaak gebeurde met een machine waar zo een ronde borstel aanhangt. Ge weet wel, waar ze in de steden de goten mee uitborstelen. Helaas kwam er bij de ganse operatie geen drupje water aan te pas ! O.K. Ik kan dat wel verstaan ... met deze droogte moet je geen water verspillen. Maar ik dacht toch even mijn mistlichten op te zetten want het leek net of ik door een mistbank reed ...
En ... ? Allemaal flink ingesmeerd tegen de hittegolf van vandaag ... ?
Sinds gisteren zit er in mijn tuin een Tjif te Tjaffen dat het niet mooi meer is ! Vorige week was het vooral meneerke Vink die constant zat te roepen en nu de Tjif Tjaf. Ik vind dat heel plezant. Ik denk er zelfs over om mij in de vogelgeluidjes te verdiepen. Misschien kan ik dan wat terugfluiten ... zoals onze grote broer, die ook in conversatie getreden was met een gevederde bewoner van zijn tuin. Maar na een tijdje kreeg hij geen antwoord meer. Broer dacht dat zijn accent misschien niet al te best was ... of dat hij een vuile mop verteld had, zonder het zelf te weten ... !
Buur Bunker heeft volgens mij een stilte-fobie ! Gisteren was het niet de radio noch het gebrom van zijn grasmachine waar ik op getrakteerd werd. Toen ik thuis kwam, had ik het al gezien : er stond een boot op zijn oprit ! Ge weet wel, zo een rubber geval met buitenboordmotor. En ja hoor ! Dat moest toch eens uitgeprobeerd worden, zeker ? Gedurende een dik half uur mocht de ganse buurt meegenieten van het geluid van de motor. Ik dacht nog, we gaan hier een nieuwe sport meemaken : varen over het maïsveld. Dat zou pas een mooi gezicht zijn ! Maar neen, 't was gewoon om te (laten) zien en horen of de motor het wel deed. Vroemvroemvroemvroem ... VRRRROEM ! VRRRROEM ! VROEMVROEM !!! Vroem ! Vroem ! Vroemvroemvroem ... Na een tijdje hield het op en dacht ik : zijn naft is op. Hoe gaat hij nu nog kunnen varen ? Maar dan begon het weer : Vroemvroemvroem ! VRRRROEM ! VRRRROEM ! Vroemvroemvroem ... Allez, voor wie het dus nog niet zou weten : Buur Bunker heeft een boot !!!
De maïs loopt nu echt de spuigaten uit. Volgens mij staat die al drie meter hoog ! En ik zie er nog geen enkel kolfje aan ... Hoeveel hoger kan dat nog worden, mensen ???
Mijn geheime project is af !!! De WCpapierrolletjesvliegenweghouder hangt omhoog ! Hiervoor heb ik gebruikt : redelijk wat touw en 240 rolletjes WC papier. Ik heb de rolletjes met lakverf beschilderd zodat ze toch een klein beetje tegen de regen zouden kunnen en ik heb het geheel, met een of andere sjor-techniek die ik mij nog herinnerde uit mijn scoutstijd, aan een tak opgehangen die ik achter de scharnieren van de terrasdeurluiken geklemd heb. 't Ziet er redelijk stevig uit. Maar mocht het nu echt stormen, dan zal ik het wel moeten binnenhalen, denk ik. En zoals al mijn knutselarijen, is ook dit een "levend" kunstwerk : 't is namelijk de bedoeling dat ik af en toe eens enkele rolletjes herbeschilder met een fris kleurtje of een speels tekeningetje ...
En om af te sluiten ... sspptt, prrft, sprft ... (even wat stof en zand uitgespuwd ...) Vanmorgen waren ze in Sterrebeek het fietspad aan het afborstelen. Dat ligt inderdaad al een hele tijd onder een dikke laag zand en kiezeltjes. De schoonmaak gebeurde met een machine waar zo een ronde borstel aanhangt. Ge weet wel, waar ze in de steden de goten mee uitborstelen. Helaas kwam er bij de ganse operatie geen drupje water aan te pas ! O.K. Ik kan dat wel verstaan ... met deze droogte moet je geen water verspillen. Maar ik dacht toch even mijn mistlichten op te zetten want het leek net of ik door een mistbank reed ...
En ... ? Allemaal flink ingesmeerd tegen de hittegolf van vandaag ... ?
dinsdag, juli 15, 2003
Het leek mij een goed moment om mijn grootste zonnebloem van haar piedestalleke te halen. Ze is nu zeventig centimeter hoog en de stengel is 1 cm dik. Doordat ze zo groot geworden is, zit ze met haar hoofdje in de kerstboom en moet ze nogal kronkels uithalen om zonlicht te krijgen. Haar kleinere zusje heb ik vorige week in de volle grond gezet en die houdt het daar goed vol, alhoewel ze nog maar veertig centimeter hoog is en duidelijk nog een stokje nodig heeft om tegen te steunen.
Met grote zus loopt het echter anders ... Na één dag waren de onderste blaadjes van Grote Zonnebloem reeds opgevreten ! En gisteren zijn de slakken een verdieping hoger begonnen, aan de bovenste bladeren die toch al niet meer zo jong en klein zijn ... Ik heb dus gisteren alle as en tabak van de peuken uit de asbak verzameld en daarmee de pot van de zonnebloem bestrooid. Vanmorgen leek het erop dat er nog geen verdere schade aangericht werd. Afwachten, maar ...
GOED NIEUWS !!! Er zitten heel veel bloemknopjes aan de pompoenplanten. Gisterenavond waren ze nog allemaal dicht. Maar vanochtend stond de eerste pompoenbloem wagewijd open ! Ik weet het, het is misschien wat laat. Maar ik heb alles dan ook erg laat gezaaid, dit jaar. Het is nu dus tijd om weer eens te gaan opzoeken hoe dat werkt met die pompoenen. Ge weet wel, zo van de bloemetjes en de bijtjes, en Meutjes penseeltje ...
En de maïs in het veld naast mijn huisje "zie" ik letterlijk groeien ! Zaterdagochtend kon ik vanuit de garage nog het slaapkamervenster van Buur Bunker waarnemen, boven de toppen van de maïsplanten. 's Avonds werd dat bewuste venster reeds aan het zicht onttrokken door de toppen van de planten. Gisterenavond kon ik alleen nog het rode pannendak van de Bunker zien. Indrukwekkend !
Oh ja, die rare spin hangt nog steeds onderaan de vensterbank van mijn bureau ... Iemand zin om dat eens van nabij te komen onderzoeken ... ?
Van vroeg zaaisel gesproken ... ik heb mij aan een haiku gewaagd :
Witte bloempotjes,
penselen en rode verf :
laat gezaaid groen krijgt toch kleur ...
Met grote zus loopt het echter anders ... Na één dag waren de onderste blaadjes van Grote Zonnebloem reeds opgevreten ! En gisteren zijn de slakken een verdieping hoger begonnen, aan de bovenste bladeren die toch al niet meer zo jong en klein zijn ... Ik heb dus gisteren alle as en tabak van de peuken uit de asbak verzameld en daarmee de pot van de zonnebloem bestrooid. Vanmorgen leek het erop dat er nog geen verdere schade aangericht werd. Afwachten, maar ...
GOED NIEUWS !!! Er zitten heel veel bloemknopjes aan de pompoenplanten. Gisterenavond waren ze nog allemaal dicht. Maar vanochtend stond de eerste pompoenbloem wagewijd open ! Ik weet het, het is misschien wat laat. Maar ik heb alles dan ook erg laat gezaaid, dit jaar. Het is nu dus tijd om weer eens te gaan opzoeken hoe dat werkt met die pompoenen. Ge weet wel, zo van de bloemetjes en de bijtjes, en Meutjes penseeltje ...
En de maïs in het veld naast mijn huisje "zie" ik letterlijk groeien ! Zaterdagochtend kon ik vanuit de garage nog het slaapkamervenster van Buur Bunker waarnemen, boven de toppen van de maïsplanten. 's Avonds werd dat bewuste venster reeds aan het zicht onttrokken door de toppen van de planten. Gisterenavond kon ik alleen nog het rode pannendak van de Bunker zien. Indrukwekkend !
Oh ja, die rare spin hangt nog steeds onderaan de vensterbank van mijn bureau ... Iemand zin om dat eens van nabij te komen onderzoeken ... ?
Van vroeg zaaisel gesproken ... ik heb mij aan een haiku gewaagd :
Witte bloempotjes,
penselen en rode verf :
laat gezaaid groen krijgt toch kleur ...
maandag, juli 14, 2003
De spin ( vervolg)
Zaterdagmiddag trok ik mijn stoute schoenen aan en, met een lekker lang stokje, gaf ik een duwtje tegen de achterpootjes van de spin die daar al enkele dagen op de vensterbank zat. Ik dacht dat ze dan wel zou weglopen ... Maar gij gelooft dat ! De spin sprong op, draaide zich om en viel het stokje aan ! Ik liet het stokje vallen maar de spin was er alweer vanaf gesprongen en zat weer op de vensterbank, alsof er niets gebeurd was ...
Later op de dag ben ik er nog verschillende keren langs gegaan, met een grote boog weliswaar, en de spin bleef er maar zitten. Tot 's avonds ... toen hing ze onderaan de vensterbank ! En zondag ook nog ! En vanmorgen ook nog !
Wat scheelt dat beest toch ? Ik heb er enkele theorietjes over : in mijn atelier brandt nog steeds de chauffage (zoniet zou het daar bitter koud zijn). De chauffage hangt onder het venster. En dus voelt de vensterbank misschien warm aan en vindt die spin het leuk om daar op te zitten/aan te hangen. Zolang die spin daar zit, kan ik niet aan de vensterbank gaan voelen, natuurlijk ... Ofwel is het een oude spin op haar retour die daar haar laatste dagen aan het doorbrengen is ... Ofwel gaat die spin eitjes leggen ... Ik weet het niet, hoor ... !
Zaterdagmiddag trok ik mijn stoute schoenen aan en, met een lekker lang stokje, gaf ik een duwtje tegen de achterpootjes van de spin die daar al enkele dagen op de vensterbank zat. Ik dacht dat ze dan wel zou weglopen ... Maar gij gelooft dat ! De spin sprong op, draaide zich om en viel het stokje aan ! Ik liet het stokje vallen maar de spin was er alweer vanaf gesprongen en zat weer op de vensterbank, alsof er niets gebeurd was ...
Later op de dag ben ik er nog verschillende keren langs gegaan, met een grote boog weliswaar, en de spin bleef er maar zitten. Tot 's avonds ... toen hing ze onderaan de vensterbank ! En zondag ook nog ! En vanmorgen ook nog !
Wat scheelt dat beest toch ? Ik heb er enkele theorietjes over : in mijn atelier brandt nog steeds de chauffage (zoniet zou het daar bitter koud zijn). De chauffage hangt onder het venster. En dus voelt de vensterbank misschien warm aan en vindt die spin het leuk om daar op te zitten/aan te hangen. Zolang die spin daar zit, kan ik niet aan de vensterbank gaan voelen, natuurlijk ... Ofwel is het een oude spin op haar retour die daar haar laatste dagen aan het doorbrengen is ... Ofwel gaat die spin eitjes leggen ... Ik weet het niet, hoor ... !
Abonneren op:
Posts (Atom)