Met de tik-vink loopt het de spuigaten uit ...

Waarom die vink zo tegen mijn ruiten opvliegt, daarover zijn de meningen verdeeld. Kozze dacht dus dat de vink een rivaal zag in zijn eigen spiegelbeeld. Grote zus ziet het romantischer. Ze heeft het mij gisteren met een krakend stemmetje (maar het gaat alweer beter met haar, dank u) uit de doeken gedaan : die vink heeft geen partner, hij meent in zijn spiegelbeeld een bevallig soortgenootje ter herkennen en dat wil hij versieren ...

't Kan allemaal wel zijn maar nu denk ik toch dat ik moet ingrijpen ... Toen ik gisterenavond thuiskwam, zat de vink op het raamkozijn van het venster van de bureau. Hij zag er goed uit, moet ik zeggen. Maar dan kreeg ik de ruiten zelf in het oog ... ! Van boven tot onder besmeurd, bespikkeld ... Het raamkozijn en de vensterbank helemaal ondergesch*** ! Ik ben dadelijk het keukenvenster gaan inspecteren en, ja hoor ! Daar was het hetzelfde liedje : besmeurd van boven tot onder en beneden alles vol troep ! Waaruit ik concludeerde dat Vinkje gisteren druk bezig geweest moet zijn. Volgens mij moet hij er minstens een snavelbreukje aan overgehouden hebben ...

En dan vraag ik mij nog iets af ... Als het hier om een boze vink gaat, spuwt dat beestje dan, of zo ? Waarom zitten de ruiten anders van boven tot onder vol met witte strepen en vegen ? Of, als we het hier hebben over een "eenzame" vink : zit die gewoon mijn ruiten op te vrijen ... ?

Proefondervindelijk ben ik buiten zelf eens in de ruiten gaan kijken. Daar waar geen gordijnen hangen (= daar waar de vink zo te keer gegaan is), zie je jezelf inderdaad heel goed weerspiegeld in het vensterglas. Om de vink dus toch enigszins te kalmeren, heb ik de gordijnen in de bureau maar weer helemaal gesloten. Zo heeft hij maar één venster meer waar hij zich druk in kan maken : de keukenvenster. Aan de ene achterdeur is de gordijn steeds gesloten en aan de andere achterdeur heeft hij niet zo dadelijk een vensterbank om even op uit te rusten.

Ik bedoel maar, ik moet toch IETS doen, niet ? Binnenkort komt er inderdaad een bevallig vinkenwijfje opdagen en dan zit meneer daar, uitgeput, helemaal verslodderd, misschien wel met een gebroken snaveltje ! Hoe wil je dat hij dan nog de versiertoer opgaat ? Er staat er in mijn vogelboekje ook helemaal niets over agressieve vinken. Integendeel, ze zeggen dat vinken heel sociale vogels zijn, die dikwijls in groep samenwonen. Zit ik daar nu met een vink met gedragsproblemen ? Ik weet het niet meer, hoor ...

Oh ja, toen ik buiten aan de ruiten ging kijken, heb ik de dode zanglijster teruggevonden. "Iemand" moet gedacht hebben : "Mmmm, lekkere hapjes !" en is er veertjes beginnen uitplukken. Maar de eerlijke vinder heeft het blijkbaar snel opgegeven want het is bij die enkele uitgerukte pluimpjes gebleven. Waarschijnlijk omdat de maaltijd toch niet meer zo vers was ...

... Mannen, kinderen en dieren ... Niks als last mee ... ! En ik heb soms al zoveel problemen met mijn eigen zelve ...

Vanmorgen stond er een besuikerd bolleke voor mijn garage ... Van aprilse grillen gesproken ! En de sneeuw plakte zo goed ... Ik heb er verdorie spijt van dat ik niet eerst een sneeuwmanneke gemaakt heb, alvorens te vertrekken. Ne mens zou toch echt ruimte moeten laten voor wat meer kinderlijk plezier in dat stomme gejaagde leven, niet ?

En dan nu ... "Een Diep Droevig DierenVerhaal !" ... Zo eentje waarvan Wim Oosterlinck van StuBru in tranen zou uitbarsten ...

Ik kom gisterenavond thuis en ik hoor "tik, tik, tik ..." tegen het keukenraam. Kijk, en ik weet niet hoe dat komt maar bij mij tikt er NOOIT een roodborstje tegen het raam ... ! Neen hoor, dat roodborstje zit daar altijd maar braafjes op de voederplank of in de bomen. 't Zijn altijd dieren van een ander pluimage die aan mijn raam komen tikken. Zoals - jaaaaren geleden - die fazant, die de siliconen van tussen de ruit en het vensterraam kwam pikken ... Ter informatie : die kauwgom die ik er in de plaats gestoken heb, die zit er nog altijd, hoor ! Maar dit helemaal terzijde ...

Ik hoorde gisterenavond dus "tik, tik, tik ..." tegen het keukenraam. Het was een prachtig vinkje (roestbruin met een grijs kraagje) dat steeds maar tegen het raam opvloog. Ik heb dat vogeltje uitgelegd dat het niet binnen kon : binnen was voor de mensen, buiten was voor de vogeltjes. Helaas had hij mij niet goed begrepen want hij bleef maar proberen, aan elke ruit van de benedenverdieping. "Tik, tik, tik ..." En ik er telkens achter om hem proberen diets te maken dat het toch niets uithaalde ... Tot ik aan de achterdeur naar beneden keek, hoe het vinkje daar op adem zat te komen en een nieuwe aanval op de ruiten aan het voorbereiden was. Wat lag daar, op het tuinpadje aan de achterdeur ? Een ... vogel ... ! Zijn witte buik met stippen maakte dat ik dadelijk ben gaan opzoeken van welke familie hij was : 't was een zanglijster ! Dood ! Geen pluimpje dat er nog aan bewoog ... !

Dat was teveel voor de Meut. Ik heb dadelijk naar Merelbeke gebeld voor morele bijstand. Kozze Frank kon mij echter alleen maar aanhoren, veel practische hulp kon hij mij niet bieden ... Integendeel, ik kreeg nog te horen dat het slechter ging met onze grote zus en dat ze flink ziek onder de wol lag ... Wel vertelde Kozze mij dat die tik-vink waarschijnlijk zichzelf aan het bestrijden was : hij zag zichzelf weerspiegeld in de ruit, dacht dat er zich een 'andere' vink op zijn terrein wou begeven en viel aan ... ! En de zanglijster kon ik eventueel eens gaan oppakken : als het hoofdje opzij zou bungelen, dan was ik zeker dat het nekje gebroken was en dat ze echt dood was ...

Om van dit alles te bekomen, heb ik mij een glaasje wijn moeten inschenken ... Ik heb nog even de bedenking gemaakt dat ik de lijster zou kunnen begraven. Maar ik heb ze maar laten liggen : er dwalen genoeg gegadigden door de tuin ... En, ja hoor ! Vanmorgen was de zanglijster verdwenen ...

Gisteren kreeg ik dus weer maar eens de bevestiging dat het geen goed idee is om de vensters te kuisen : de vogeltjes vliegen zich ertegen te pletter of ze zien er spoken in ... Voor de Coige blijft het vensters kuisen dus beperkt tot twee keer per jaar ...

En dan ... GOED NIEUWS !!! Meutje heeft eindelijk al haar boeken geïnventariseerd ! 't Zijn er iets meer dan 700 en ik heb ze allemaal in een spreadsheet gezet : eerst volgens de plaats waar ze in de kasten staan en dan alfabetisch gesorteerd op de naam van de schrijver. Als ik wil kan ik "boekerijtje" beginnen spelen ... Maar eerst ga ik lekker nog een pak boeken bijkopen met mijn cadeaubonnen van de Fnac !!!

Dat hieronder, van 1 april, heb ik vandaag pas kunnen publishen. Dinsdag schol er iets met Blogger en woensdag had ik even geen tijd ... Ondertussen zijn de konijnen opgeruimd en ben ik zo goed als geclosed.

Gisterenavond heb ik twintig minuten lang kunnen genieten van het gezelschap van Ransje ! Ik kan er weer mijn klok op gelijk zetten : 't is halfnegen en plots zit hij ergens in een boom ! Ik begin al uit het venster te kijken vanaf kwart na acht, maar als hij "laag" binnenvliegt, kan ik hem niet zien of horen en na wat rondspeuren, zie ik dan plots een donkere plek tussen de takken die Ransje blijkt te zijn. 't Is vooral aan zijn "oortjes" dat ik hem kan herkennen. Een andere vogel heeft een meer uitgesproken profiel. Als die dus beweegt heb je dat dadelijk in de mot. Maar in de schemering is een uil doodgewoon een donkere ovaal. En of hij nu zijn kop beweegt of niet, die donkere "plek" beweegt dus heel weinig ... Waar Ransje dit jaar zijn nest heeft, weet ik niet. Maar ik ben tot de vaststelling gekomen dat mijn tuin zijn jachtgebied is : als hij niet zijn toilet aan het maken is, zit hij gewoon naar beneden tussen de struiken te turen. Een héél grappig zicht ! En vermits ik WEET dat daar muisjes zitten ... Ah jaaa ! In de winter geef ik ze zelfs eten ...

En dan schoot mij gisterenavond deze prangende vraag te binnen : "Hoe weet een vogel op WELKE tak hij kan gaan zitten ?"

Ja, ja, lach maar ! Ge denkt toch niet dat een vogel eerst alle takjes gaat uitproberen, zeker ? Zo van : Oeps ! Krak ! Plof ... Oei, deze tak was een beetje te dun voor mijn gewicht ... En ik heb ook nog nooit een vogel zien landen op een dikkere maar omhoogreikende tak (die niet doorbuigt onder het gewicht van die vogel), om daar dan schuin te blijven zitten, met zijn ene pootje langer dan zijn ander. 't Zou net zijn alsof wij op een trap blijven staan, met de ene voet een trede hoger dan de andere. Dat doen wij toch ook niet ?

Die vogels moeten nogal een "metsersoog" hebben ... Chapeau voor mijn gevederde vriendjes !

Prettig 1 april !

Hier op kantoor was het geen april-vis maar een april-konijn ! Toen ik vanmorgen binnenkwam hing er overal (en ik bedoel echt O-VER-AL !) die foto van dat breed glimlachend konijn (reclame voor een of ander automerk). Van alle deuren en van alle schermen blinkt die "smile" ons nu hier toe. En "t is waar wat ze zeggen : het werkt aanstekelijk. Terwijl ik de toer deed van alle bureaus heb ik hier lopen schateren dat het niet mooi meer was ! Ook op de fax lag er een konijn te lachen en op mijn "invoicing-reports" die 's nachts uit mijn printer komen ... jawel : SMILE !!! Vanwaar komen die snoodaards ? Wel, reeds een tijdje heeft onze baas in zijn bureau twee zulke foto's hangen : eentje van het glimlachend konijn en eentje van zijn al even guitig kijkende soortgenoot met een stuk of acht oren. En de baas heeft een mail met uitleg gestuurd : die twee diertjes hebben zich eens goed laten gaan et voilà ... het resultaat !!! Zoiets kan ik echt wel appreciëren ... :-)))

Wat ik niet zo leuk vind is dat we gisteren nieuwe instructies gekregen hebben om de eindekwartaal processen te draaien in ons verschrikkelijke systeem (neen ! het trekt nog altijd op NIKS !!! 't is nog altijd van mijn voeten ...) : doordat wij nu op zomertijd zitten, mogen we in Centraal Europa slechts werken van ... 11.00 tot 19.00 uur !!! Behalve op vrijdag 4 april, dan mogen we 24 uur aan één stuk processen draaien ... Hé-ho ! Waar zijn we mee bezig, jongens ? 't Wordt misschien tijd om een anti-ESA vakbond op te richten ...

Gisterenavond heb ik 19.00 al niet gehaald : om twintig voor zes schoot het plots door mijn hoofd "De Bofrost-man gaat komen (tussen 17.00 en 19.00) ! Ik moet dringend naar huis !!!" Ik liet alles vallen en haastte mij naar de Coige. En terwijl ik op mijn vriezeman zat te wachten, ben ik nog wat in de tuin beginnen toefelen. Ik amuzeerde mij wel maar toch ... hoe later het werd, hoe lastiger ik werd. Waar bleef die man nu ? Hij zou toch niet om vijf uur aan de deur gestaan hebben, zeker ? En dan niet meer terugkomen ? Hij weet toch dat ik nooit zo vroeg thuis ben ! ... Om acht uur, toen de zon aanstalten maakte om onder te gaan, was ik echt héél boos. Tot plots : verdorie ! De Bofrost-man ging komen op 1 april ! Da's morgen !!! ... Hoe noem je zoiets ? Een aprilgrap-avant-la-date ???

En, dank zij mijn eigen warhoofd, heb ik Ransje nog eens gezien ! Rond halfnegen keek ik nog eens door het keukenvenster maar buiten was alles kalm. Toen ik echter boven kwam en door het slaapkamervenster keek, zag ik hem zitten : verborgen achter een boomstam, zodat ik hem vanuit het keukenvenster niet kon zien. Hij was weer zijn kostuumpje aan het fatsoeneren. Plots echter, vloog hij naar een lagerhangende tak van een andere boom, KNOTS ! tegen een andere gevogelte aan ! Wàt dat andere diertje was kon ik niet goed zien, ik zag alleen iets vallen/wegvliegen ... Ik dacht nog : "Meneer Ransje is precies gefrustreerd, dat hij nu al een onschuldige duif attakeert die rustig in de avondschemering zit te mediteren ..." Ik liep terug naar het keukenvenster om vanuit de eerste loge de verdere gebeurtenissen te volgen. En, ja hoor : ze zijn weer met z'n tweetjes ! Twee ransuilen maakten enkele sierlijke loopings door de tuin en verdwenen dan in de bomen van het labo. En dan viel mijn frank : dat tweede gevogelte had ik niet horen fladderen toen het viel/wegvloog. En een uil hoor je namelijk niet fladderen. Ik denk dat je hoogstens een zachte "zwoesj" hoort als hij voorbijvliegt. Dus denk ik dat hij misschien wel gewoon toenaderingspoging deed tot die tweede uil die daar zat te mediteren. Liefde-met-gevoel ... of zo ... ?

Eens even kijken ... Het is nog geen elf uur, dus kan ik nog geen processen beginnen draaien. Wat zullen we nu dan eens gaan doen ???

Een prettige dag iedereen en ... laat je niet in de luren leggen !

Het is toch wel een beetje verschietelijk als je 's avonds thuiskomt, de voordeur opendoet en je hoort de radio vollen bank spelen ... ! Het eerste gedacht is dan toch altijd : "Halloooo ! Is hier iemand ?". Twee nano-seconden later weet ik natuurlijk wel dat ik 's morgens de radio vergeten afzetten ben ... Zo zie je maar dat Meutje toch wel goed voor haar huisje en inboedel zorgt : mijn meubeltjes krijgen op tijd en stond een beetje muziek !

Nog eergisteren, heb ik bijna tien minuten lang kunnen genieten van Ransje (he's back !) die op een tak voor het keukenraam zijn pluimenkostuumpje zat te fatsoeneren. Hij was wel alleen, en rond het (verlaten ?) eksternest heb ik nog geen activiteiten mogen waarnemen. Maar mijn uiltjes zijn dus toch nog in de buurt ! En gisterenavond kon ik hem niet zien maar wel horen. Als je het mij vraagt begon dat al heel erg als een baltsroep te klinken. Dus, voor alle Ransuilvrijgezellen slechts één adres : bij Meutje in de Coige zit een knapperd op jullie te wachten !

En nu even uit het bed klappen ... Vannacht, rond een uur of drie - vier, draai ik mij op mijn rechterzij en ik steek mijn linkerhand onder het hoofdkussen dat naast mij ligt. Ik voel daar iets tussen mijn vingers en denk : "dat zal zeker een wolpluisje zijn, of zo" en ik begin daar een beetje met mijn vingers aan te prutsen. Tot ik plots absoluut dringend wou weten WAT ik nu eigenlijk tussen mijn vingers had ! Ik hef het kussen op en zie ... een spin ! Allez, hetgeen er van overbleef : een platgedrukt lijfje met daarrond enkele afgerukte pootjes en wat veegjes op het laken. Ik moet zeggen, ik grezzelde niet zo erg meer als enkele weken geleden. Zou ik toch van spinnetjes beginnen te houden ? Wel een rare manier om dat te tonen, niet ?

En dan rest mij nog een woordje van dank te richten tot mijn Engelbewaarder ... Vanmorgen ben ik om zes uur opgestaan vanwege klaar wakker en nog een half uurtje blijven liggen, daar heb ik geen geniet van. Het gevolg is dan wel dat ik mijn ganse routine kwijt ben en alles in de verkeerde volgorde doe. Er worden dan vele (nutteloze) kilometers afgelegd in de Coige, dat kan ik u verzekeren ! Enfin, net toen ik wou vertrekken, besloot ik om nog even het kleinste kamertje te bezoeken en wat zie ik als ik bovenkom ? De slaapkamervenster staat nog wagenwijd open ! 't Zal misschien wel niet regenen vandaag maar toch : "Dank u, Engelbewaarder !"

Zaterdagavond hebben we in Beveren een optreden bijgewoond van Tiharea, drie zingende zusjes uit Madagascar en van Regis Gizavo. Het is fantastisch hoe die dames kunnen zingen, met alleen af en toe wat slagwerk. En wat die man uit zijn accordeon toverde : pure rock-and-roll !

Daarna zijn we nog wat gaan drinken in het Sint-Niklase Stamcaféken, waar Patrick ons is komen vervoegen. Die wist ons te vertellen, dat ge verslodderde strelitzia's niet dadelijk moogt weggooien ! Uit de groene basis zouden steeds nieuwe kleurige bloemkelken tevoorschijn komen. Wel, hij heeft gelijk ! In het verjaardagsboeket dat ik op 15 maart mocht ontvangen, zaten drie strelitzia's. Ik ben die nu in het oog aan het houden en er komen inderdaad steeds nieuwe oranje en paarse bloemblaadjes te voorschijn ! Dank u voor de tip, Patrick !

Vorige week heb ik alle woorden die ik nog in voorraad had, gepubliceerd op Woord van de Week. Veel plezier ermee !

En vandaag ben ik moe-moe-moe-moe ... ! 't Zal de lente zijn, zeker ?

Maar laat dat niet aan uw hartje komen en geniet allemaal nog van een stralende week !

Wekker vergeten te zetten ... Vanwege verlof, bijna geen verkeer in de Coige ... En dus pas om zeven uur wakker geschoten ! Haardroger rook verbrand dus dat was ook rap gedaan. Al met al toch nog goed op tijd hier geraakt om wat te kunnen schrijven.

Laat ons beginnen met één minuut stilte voor ... POMPOEN ! Jawel, pompoen is niet meer ... Maar laat het u een troost wezen : hij heeft niet lang afgezien. Eén week geleden kreeg hij een grijs beschimmeld plekje en zondag was hij helemaal gevlekt, gedeukt en verschrompeld. Hij ruste in vrede op de Eeuwige Composthoop ...

Hoeveel leden telt een doorsnee spinnenhuishouden ? Nadat ik vorige week al één spin vermorzeld had, heb ik er zaterdag nog vier (!) - van dezelfde familie - van de muur geplukt en tussen papieren zakdoekjes platgeknepen. 't Waren zo van die harde, die ge zo goed voelt tussen uw vingers, en die "knets !" zeggen als ge ze platdrukt ...Voor alle zekerheid, blijf ik het "bed-afhalen-ritueel" toch nog enkele dagen minutieus uitvoeren ...

Gisterenavond, terwijl ik de voordeur opendeed, zag ik in de verte (ergens boven Bertem, denk ik) "iets" in de lucht hangen. Het was niet echt helemaal rond. Ik dacht eerst en vooral aan een "vlieger" die ze daar ergens aan het oplaten waren. Maar die vloog dan toch wel érg hoog, zulle ... ! Ik ga naar binnen, zoek - én vind ! - mijn verrekijker en begin te "spotten". Niet zo simpel want :
- mét bril zie ik het ding wel in de lucht hangen maar kan ik niet door de verrekijker kijken,
- zónder bril kan ik wel door de verrekijker zien maar vind ik niet zo dadelijk wààr ik moet kijken.
Ondertussen zakte dat "ding" langzaam maar zeker en veranderde het ook van vorm. Eindelijk had ik het in het vizier : zou het zo een luchtballon met een "speciale" vorm kunnen zijn ? Maar waarom veranderde die vorm dan constant ? Het werd ook kleiner, platter en het zakte steeds sneller en sneller ... Voor het achter de huizen verdween, deed het mij denken aan een druiventros op zijn kant ('t was fel donkerblauw) met onderaan twee gele steeltjes ... Ik heb de familie opgeroepen om angstvallig het nieuws in het oog te houden : misschien zou er wel iets over een neergestorte ballon gezegd worden ... ? Op de radio heb ik alvast niets gehoord.

En vannacht had ik weer een baby ! Ik hàd hem gewoon. Hij lag naast mij rond te kijken. 't Was toch zó een brave ! Ik weet nog dat mijn grote bekommernis was : straks krijgt hij honger ! Wat moet ik dan doen ? Want voor één of andere reden was ik principieel tégen borstvoeding maar ik had geen ander eten voorhanden. En dan bleef nog de vraag of ik hem wel borstvoeding zou kùnnen geven ... ?

Pffff ... ! Dat ik in mijn dromen nu ook al met zulke grote levensvragen geconfronteerd moet worden ... !

Mijn eerste werk, als ik op kantoor kom, is het venster openzetten.

Vanmorgen zit mij hier toch een vogeltje te kwinkeleren ... ! Ik kan het niet zien zitten maar het zingt hetzelfde liedje als ik zaterdag gehoord heb. Ik was zaterdagnamiddag gaan wandelen, tot in Vrebos en dan het veld door tot tegen den Hogen Bos. Daar ben ik gestopt want tegen een boom hing een grote plaat "PRIVAAT EIGENDOM". Ik heb mij in het mos afgekapt en ben er wat blijven zitten soezen. Toen ik na een uurtje weer thuis kwam heb ik mij op het terras geïnstalleerd inplaats van dadelijk naar binnen te gaan.

Ik ben er stilletjes blijven zitten en daardoor trokken de meesjes zich niets van mij aan : ze bleven maar af en aan vliegen naar de vetbolletjes die ik opgehangen had. En plots weerklonk dat gekwinkeleer in de kerstboom naast mij ! Ik zag het vogeltje van takje naar takje springen, ondertussen even stoppend om zijn liedje te zingen. Helaas zag ik het diertje in tegenlicht en kan ik er dus geen preciese beschrijving van geven. Ik weet alleen dat het geen mus was, en ook geen meesje, en ook geen roodborstje, en ook geen winterkoninkje. Want die ken ik ondertussen al heel goed. Maar het gefluit kan ik wel nadoen : twiet-twiet-twiet-twiet, twrrriejterdetwrrrjietterdetwrrriejt-twit, twiet-twiet-twiet-twiet !!!

Ik zal bij Kozze Eindredacteur nog eens naar zijn vogel-CD moeten gaan luisteren ...

Dinsdagmorgen loopt de wekker af, ik zet het venster open en begin aan de schikking van mijn beddengoed. Dat is altijd een hele klus want ik heb niet alleen twee donsdekens opliggen (alhoewel ik die ene nu wel weer in de kast mag steken : het is er te warm voor geworden dus ligt ze alleen nog op het voeteneind, wat wil zeggen dat ze 's morgens op de grond ligt) maar er liggen ook nog zeven kussens in mijn bed ! 't Is bijna zoals dat kinderliedje :

's Avonds als ik slapen ga
Komen mij tien engeltjes na :
Twee aan het hoofdeind, twee aan het voeteind,
Twee aan de linkerkant, twee aan de rechterkant,
En twee om ... (de rest ben ik vergeten ...)

In de Coige zijn het dus geen tien engeltjes maar zeven kussens : een kopkussen, drie om een torentje te bouwen zodat mijn nachtlampje niet in mijn ogen schijnt, twee om tussen mijn knieën te steken (één voor als ik op de linkerkant slaap, één voor de rechterkant) en één om mij tegen te houden zodat ik niet op mijn buik rol. ... Zet dàt maar eens om in een rijmpje ... !

Wanneer ik nu wakker word, zet ik het venster open en begin ik dus het beddengoed te schikken. En wie kroop er dinsdagmorgen onder één van de kussens uit ? Een spin ! Grrrrrezzel ! Ik had weer niet alleen geslapen !!!

Vorige week had ik al enkele dagen een spin op het plafond zien zitten. Ze zat boven de deur en dus ver van mijn bed verwijderd. Ik heb haar nog gezegd : "O.K. gij daar in uw hoekske en ik hier in het mijne !" 't Was echter een franke spinnekop want zondag zat ze - nog steeds op het plafond - recht boven het hoofdeinde van het bed. Ik heb haar weer verwittigd : "Gij daar boven en ik hier beneden, goed ?" Helaas ! Ze wou niet luisteren en maandag zat ze op het bed. Ik heb ze tussen een papieren zakdoekje vermorzeld ...

Kon ik echter weten dat ze haar ganse familie bijhad ??? Enfin, die spin die dinsdagmorgen onder mijn kussen uitkroop was weer veel te snel voor de Meut : tegen dat ik een papieren zakdoekje vasthad, was ze allang weer verdwenen. Ik heb het bed afgetrokken, niets gevonden, en dan maar geroepen : "En tegen vanavond wil ik dat ge hier weg zijt, hé !" Dinsdagavond, weer heel het bed afgehaald vooraleer ik erin kroop : geen spin te bespeuren. Vanmorgen, terug alle kussens omgekeerd : niets gevonden dat meer dan vier poten had ... Dit is nu mijn ritueel voor de rest van de week, vrees ik ...

En ons Kozzeke vertrekt deze namiddag terug naar "over 't water". Hij heeft gisteren een prachtige tekening gemaakt die papa zal inscannen en mij toesturen zodat ik ze binnenkort weer op de Sofa kan zetten. Grappig detail : eergisteren was hij op zijn bord aan het tekenen en hij vroeg ons wat dat was. Ik zag verschillende huisjes naast mekaar en een boompje erbij. Dus ik zei : een dorpje, een stad, een straat ? Hij kon er niet van over dat ik zijn tekening niet herkende. Zag ik dan niet die typische deurtjes aan dat ene huis ? Inderdaad, dat waren saloon-deuren, dat had ik wel opgemerkt. Wel, wist ik dan niet dat dat de Old Eastern Town was ? Papa heeft dan even uitgelegd dat het eigenlijk over het Westen gaat, waar de cowboys en de indianen leven. En Maarten tekende er prompt een postkoets bij ! Met mooie krullen op de zijkant want "that is how they usually are ...".

Ik sta er telkens weer verstomd van hoeveel ons Kozzeke "weet" en het is prachtig om te horen en te zien hoe hij over alles een eigen beeld en een eigen gedacht heeft ! Hij blijft niet klein, natuurlijk. En ik zie hem ook niet zo dikwijls. 't Zal daardoor komen, zeker ?

Dit is geen soap meer ... dit is pure science-fiction ... !!!

Ik begin even vanaf het begin : sinds oktober werken wij met een nieuwe applicatie waar momenteel nog steeds vanalles vierkant aan draait. Eén van de hardnekkige geschilpunten is, dat het systeem ons belgisch bankrekeningnummer niet aankan.

Na twee maanden kwam de leverancier van de software terug met het antwoord dat ons banknummer wel verkeerd moet zijn want hun software accepteert het niet ! Gisteren, nog een drietal maanden later, kregen we bericht dat de leverancier van de software "will not investigate this any further without a letter from the bank stating that 5406666 is the bank account number and 92 is the check digit number."

O.K., u vraagt, wij draaien. Momenteel is er iemand hier aan onze bank aan het vragen of zij schriftelijk willen bevestigen dat ons bankrekeningnummer juist is. Ik probeer mij de reactie van de bankmensen voor te stellen ... Ach wat ! Wij hebben er al zo mee gelachen. Dan mogen anderen er ook wat plezier aan beleven, niet ?

Ik antwoord gisteren nog even aan Angel, mijn amerikaanse collega (ja wat dacht je ? Natùùrlijk is de leverancier van die software amerikaans !) dat die leverancier zelf ook een belgisch kantoor heeft. Zij betrekken notabene kantoren hier aan de overkant van de steenweg ! En ik vraag mij af waar zíj dan hun bank hebben ? Dat zal wel geen belgische bank zijn, vermits hun software geen belgische bankrekeningnummers aankan ... Waarop Angel antwoordt : "That's why they are saying we are using the wrong numbers. They have other clients with offices in Belgium and neither of them are using the 92 number that we supplied. Unfortunately, both are using different numbers, so I wouldn't just want to choose one because it may be wrong."

Ik heb de laatste zin enkele keren herlezen en moet tot de vaststelling komen dat :
a) die softwareleverancier twéé klanten heeft in België ("both")
b) ALLE amerikanen oer- en oerstom zijn ! Ja, ja, óók "onze" amerikaanse collega's ! Zou onze Angel daar eens even doodleuk willen proberen of ons bankrekeningnummer eventueel met een "ander" controlenummer zou werken ... Komààn zeg ! Wéten die eigenlijk wel waar ze mee bezig zijn ???

Ik weet dus zeker dat ik het bij het rechte eind heb als ik zeg dat amerikanen als volgt reageren : "Belgium ? What's that ? The capital of Brussels ?"

Oh boy ... !

Eergisteren hebben we hier een pure natuurfilm te zien gekregen ...

Hiernaast staan de vuilzakken buiten. Nu ik er aan denk ... die staan daar al de ganse week en er komen er steeds maar bij ... ! Misschien is de vuilnisophalingsfaktuur nog niet betaald ? Welnu, eergisteren zijn de kraaien op die vuilnisbelt aangevallen. Ze pikten de bovenste zakken open en sleurden er het afval uit. Een mooi zooitje is het daar nu toch ! Ik vraag mij af wanneer Alberto eens met zijn borstel en blik gaat passeren ... Alhoewel, ik denk dat ik weet waarom dat nog niet gebeurd is : daar zijn namelijk geen struiken in de buurt waar hij, na eens goed rondgekeken te hebben, het vuil onder kan kieperen !

Maar om nu op de kraaien terug te komen ... Eén van de vogels had een lekker besmeurd stukje papier uit de zak getrokken. Dat bracht hij tot onder ons venster, onder een boompje, en hij begon er stukjes schors en steentjes op te stapelen. (Waarom zouden ze dat eigenlijk doen ? vroegen we ons af) Een andere kraai kreeg toch wel geen pistolet te pakken, zeker ! Het broodje was nog verpakt in plastic en het beestje installeerde zich ermee op het dak van een nabij geparkeerde camionette. (Je zal maar op de parking komen en een broodje op het dak van je wagen vinden !) Met zijn tweetjes zijn ze toen aan het plastic beginnen sleuren, tot ze het broodje er uit hadden. Daarna pikten ze om beurt een stuk uit het broodje en dat gingen ze in een boompje zitten oppeuzelen. Vanop de haag werd het ganse gebeuren in het oog gehouden door een roodborstje en terwijl het broodje onbewaakt op het dak van de camionette lag, kwam ook dat kleintje zich eraan tegoed doen ! Toen een franke ekster echter toenaderingspogingen ondernam, kwam een van de kraaien terug om haar weg te jagen. Een ganse tijd hebben we hier zo staan kijken naar het wel en het wee van het broodje op het dak van de camionette. Tot een van de kraaien het welletjes vond en met de rest van de pistolet in de bek naar andere oorden vloog.

Met een beetje fantasie kon je je inbeelden dat je naar een reportage van National Geographic zat te kijken ... !

En : GOED NIEUWS ! Gisteren was het 13 februari en ik heb GEEN Bo-Frost Man gezien ! Mijn gedacht hebben ze mijn fax goed ontvangen ...

Minder goed nieuws : dinsdagavond had ik al 260 stiksteekjes gedaan, ttz bijna een ganse kant van één van mijn kussens aan mekaar genaaid. Maar toen ik op het einde kwam zag ik dat ik aan die kant maar een zoompje meer had van een halve centimeter. Terwijl ik aan de andere kant zeker drie centimeter stof over had ... ! Ik weet het, en ik heb het nog zo tegen mezelf gezegd : dit is aftel-stof, dan moet je de draadjes en de steken TELLEN !!! Maar neen, Meut wist het weer beter : ik heb de stukken stof gewoon op elkaar gelegd (gewoon, met mijn metsersoog, dat mij toen toch weel héél erg in de steek gelaten heeft ...) en ik ben beginnen naaien. Eén dingetje had ik echter over het hoofd gezien : één stuk stof was bewerkt, het andere (de achterkant) niet. Wel, en nu weet ik dus dat een lap die vol met kruisjessteken staat, zich "anders" gedraagt dan een lap waar geen steekjes op staan. Met het bekende gevolg : drie centimeter aan de ene kant en slechts een half centimetertje aan de andere kant ...

Ik heb dinsdagavond die 260 stiksteekjes er dan maar weer uitgehaald ... En ik heb zo het gevoel dat het nog een tijdje zou kunnen duren eer ik dit project weer in handen neem ...

Nogal laat op kantoor toegekomen want serieus in de file gezeten vanwege ... te laat vertrokken ... !

Maar daar had ik een perfecte reden voor !
Na een zware nacht (ik was weer maar eens zwanger en de vloer van mijn slaapkamer was eigenlijk het dek van een klein scheepje en dat "dek" werd almaar kleiner ... zucht ! ... vermoeiend, hoor ! met een ballonbuikje proberen om er niet af te vallen !), was ik vanochtend nochtans op de gewone tijd opgestaan en ik stond ook op de gewone tijd klaar om te vertrekken. Maar terwijl ik mijn tasje melk aan het drinken ben kijk ik naar buiten en ... wie vliegt daar voorbij ? Jawel, Ransje ! Twee keer is hij overgevlogen en dan landde hij in de conifeer van het labo. Ik wou boven uit het venster gaan kijken maar jammer genoeg brandde in het labo nog het nachtlicht, zodat het te moeilijk was om goed in de schemering te kunnen kijken.

Meutje kan dus weer "uilspotten" en vanzelfsprekend hou ik u op de hoogte !

Dit weekend heb ik géén rugklachten gehad, alhoewel ik zondacochtend de kelder gekuist heb. Het was namelijk al een hele tijd geleden dat ik de "overloopemmer" van onder de boiler nog eens leeggemaakt had en die was een beetje ... euh ... overgelopen.

Verder heeft de wasmachine ook goed haar best gedaan en ... jawel, dames en heren ! ...

HET LAATSTE KRUISJE IS GEZET !!!

Ik heb wel een beetje overdaad gepleegd : drie uren na mekaar ben ik aan de laatste rijtjes bezig geweest. Mijn linkerschouder hing er een beetje van uit de kom, maar daar voel ik vandaag ook niets meer van. (Zou het kunnen zijn dat ik helemaal gevoelloos aan 't worden ben ?) Maar de kussens zijn dus af ! Ik heb ze geperst, moet ze in elkaar zetten en dan opvullen. Dat in elkaar zetten wordt nog een precisie werkje want ik wil dat de stiksteekjes met de kruisjessteken overeenkomen. Maar dat heb ik er voor over : nog 8 keer 280 stiksteekjes en mijn "positief-negatief" kussens zijn een feit !

Maar daarmee is mijn handwerk "en cours" nog niet af ... Ik heb op de bodem van mijn handwerkdoos nog iets teruggevonden : de bloemetjes die ik op de slaapkamergordijnen wil aanbrengen. Twee bloemetjes zijn al gedaan maar ik moet er alles samen een stuk of twintig doen ... En net nu de lange winteravonden voorbij zijn ... !

En nog vergeten te vertellen ...

Maandagavond maak ik de brievenbus leeg ... : NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEN !!!!! "Bofrost komt bij u langs op 13 februari" ! Grrrmmbll !

Ik had tegen de meneer (niet mijn reguliere Bofrost-man) op 24 januari gezegd dat hij nu maar pas terug moest komen tegen eind maart en dat ik al 125 keer gevraagd had om slechts alle twee maanden te komen. "Ja, ja" verzekerde hij mij, "Nu zit het juist in de computer hoor !"

NIET DUS !!!

Wel, toen pakte ik mijn pennetje, en toen zette ik een streep door 13 februari, en toen pakte ik mijn dikke stift, en toen schreef ik op het kaartje "EIND MAART AUB" ... en toen heb ik het ganse boeltje naar Bofrost gefaxt ! Nè !

'k Ben ne keer curieus ...

Nog vergeten te vertellen ... HGE774 heeft weer toegeslagen !!!

Had ik al verteld over HGE774 ? Dat is namelijk een mono-volume wagen waarvan de nummerplaat in mijn geheugen gegrift staat omdat hij, vóór nieuwjaar nog, drie dagen na mekaar de onmogelijkste stoten uithaalde op de baan, terwijl ik er met open mond naar zat te kijken.

Zijn specialiteiten ?
- Voorbijsteken in bochten waar je ab-so-luut niet kan zien of er tegenliggers aankomen.
- 70km/uur rijden waar je maar 50 mag doen, waar kinderen op de bus staan te wachten, waar andere auto's graag van hun oprit zouden rijden om zich ook in het verkeer te begeven en waar rechts uit de zijstraten auto's kunnen komen die dan vanzelfsprekend voorrang hebben.
- Voorbijsteken op kruispunten.
- Op stoepen rijden.

Vanmorgen was het dus ook weer zover. Picture this : een straat in de bebouwde kom (= 50km/uur) waar twee auto's net langs mekaar kunnen rijden, de straat is bijlange nog niet sneeuwvrij en 't is aan het sneeuwen. Voor ons rijdt een reuzenkraan van Vranckx. Daarachter een personenwagen, dan komt mijn bolleke en dan ... HGE774 ! Akkoord, Vranckx deed (nog) geen 50km/u want hij was net uit een zijstraat gekomen. De personenwagen en ikzelf, wij houden serieus afstand van onze voorganger vanwege gladde wegenisomstandigheden. Mijn mono-volume vriend echter, van wie ik tot dan toe de nummerplaat nog niet had kunnen identificeren, zit serieus dicht in mijn derrière. En plots kon hij het niet meer uithouden : de tegenliggers waren volgens hem nog ver genoeg verwijderd, hij geeft gas en steekt onze mini-file voorbij !

Een beetje verder ziet hij dat hij voor het rode licht gaat moeten stoppen, dus schiet hij in een zijweggetje (vormt een driehoekige bushalte in de hoek van het kruispunt), na eerst nog enkele tientallen meters op het andere rijvak gereden te hebben. Zo komt hij langs de andere kant op het kruispunt (de kant waar het groen is als het voor ons rood is, begrijp je ?) en kan hij alsnog het kruispunt op rijden.

Wel, dat vind ik allemaal NIET gepermitteerd, zie !!! (daar gaat mijn bloeddruk weer !)

En ik ben ervan overtuigd dat de bestuurder van HGE774 zichzelf een "goede" chauffeur vindt ...

Gisteren zijn we in de sneeuwstorm met de collega's gaan eten in Het Fonduehuisje in Leuven. Spannend op de baan, lekker en gezellig in het restaurant ! 's Nachts was de baan echter terug vrij en ben ik zonder problemen thuis geraakt. Vanmorgen ben ik natuurlijk héél moe-moe-moe ...

En dan sta ik op, zet het venster open en zie dat de straat helemaal wit is ! Plaatselijk hebben wij hier het geluk dat het niet vriest. Er passeert dus een sneeuwbui, alles ziet wit, maar een half uurtje later wordt dat alweer een papje. Er passeert weer een sneeuwbui, alles wordt weer wit en alles wordt weer een papje. Het is nu half negen en ik heb al twee "papjes" meegemaakt. Ik hoop dat de sneeuwvoorraad tegen vanavond opgebruikt is en dat ze hierboven niet vergeten kolen op hun kacheltje te doen, zodat het niet begint te vriezen. De Bodemkundige Dienst van België belooft in elk geval al dat het boven het vriespunt zal blijven ... Houen zo, jongens !

Ik ben hier geraakt aan 30km/uur. In de Coige heb ik mij heel goed aan mijn stuur moeten vasthouden. In Moorsel en Sterrebeek kon ik dan weer de normale 50km/uur rijden. Maar in Zaventem was het weer prijs : langzaam maar zeker, was de boodschap. Toen ik aan de verkeerslichten wou vertrekken, sloegen mijn wielen efkes door ... Maar ik zit hier nu toch, zonder kleerscheuren, achter mijn bureautje.

Zoals gezegd ben ik alleen maar moe-moe-moe ... En ik heb ook al mogen constateren dat mijn amerikaanse vrienden helemaal NIET geïnteresseerd zijn in het feit dat ik niet kan faktureren omdat zij (weer) 't één en 't ander niet ge-upload hebben. Pffff ... ! Weet ge wat ?

Sloppel !

Zaterdag zat uw Meutje lichtjes ingesneeuwd in de Coige. Ik heb mij 's namiddags dan maar een Bailey's ingeschonken en ben "Katty-wafeltjes" beginnen bakken.

De vorige wafeltjes (recept uit mijn kookboek - je weet wel die "zachte", die helemaal bros en krokant uit het wafelijzer kwamen), had ik voor de vogeltjes gestrooid. Kwam er een meesje op de voederplank zitten, pikte ze eens in de wafeltjes en vloog ze zomaar weg ! Zonder een stukje mee te nemen ! Ik ben er gauw nog wat graantjes gaan tussen strooien en een beetje later had ik gelukkiglijk terug volk in het vogelrestaurant ...

Welnu, de Katty-wafeltjes heb ik vandaag mee naar kantoor gebracht. Het was een mooie stapel, al zeg ik het zelf. En vóór de middag was de ganse stapel al verdwenen ! Ik zal nog maar wat bloem gaan kopen, zeker ?

Vannacht had ik alle mogelijke scenario's voorbereid. Het ergste wat ik voorzag was : mijn bolleke uitgraven ! Mijn laarzen stonden reeds klaar (en ze staan nu in de wagen).

Kom ik vanochtend buiten : dat viel mee ! Er was geen sneeuw bijgevallen dus hoefde ik geen schop boven te halen. Maar ... van mijn autootje kreeg ik geen enkele deur open ! De sloten sprongen wel open maar alle deuren waren serieus vastgevroren. Ik heb aan alle vier eens flink getrokken en uiteindelijk heb ik, met de moed der wanhoop, één achterdeur opengekregen. Van daaruit heb ik de andere deuren dan maar opengeduwd. Er lag weer zo'n verschrikkelijk ijs op alle ruiten dat er niet gemakkelijk af te krabben valt. Maar eigenlijk hing er meer ijs aan de binnenkant van de auto ! Mijn tufke heeft dus lange tijd staan draaien, tot er warme lucht uit de blazers kwam. De ruitenwissers zijn nog altijd ijsklompjes waarmee niets te wissen valt ... Enfin, eindelijk was ik dan vertrekkensklaar. Ik reed achteruit naar de straat en keek achterom, om te zien of er geen verkeer aankwam. Zag ik daar de caoutchouch van één van mijn achterdeuren voor het venster hangen bengelen ! Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik hem - in het donker - weer om de deur geduwd. Ik zal morgen bij klaarlichte dag de schade opnemen ...

Nóg een naweetje van het onweer van dinsdag ...
Zoals ik al zei, werd ik om 3:59 uur uit mijn slaap geschrikt door nog een stevige KABOEM ! Wel, woensdagmorgen was er verder niets aan de hand. Maar donderdagmorgen kwam er geen al te warm water uit de douche ! En ik kan u verzekeren : een lauwe douche in 't putteke van de winter ... Ik ken aangenamere dingen ! Maar nog een geluk dat de Meut niet van gisteren is : ik ben even in de electriciteitskast gaan kijken en, ja hoor ! Er was weer een snoodaard van een diff-o-jumpje uitgevallen ! Ik heb nu wel verschrikkelijk mooie plannen waarop ik kan zien welke "plomb" welke stroomkring bedient maar die diff-o-jumps staan er nergens op. Maar 't zal dat wel geweest zijn, want vanmorgen kwam er terug lekker heet water uit de douche ...

Vandaag is het Gedichtendag
Da's Ronde Peter zijne slag
Hij schrijft ze aan de lopende band
En publiceert ze dan in onze krant
"De Juiste Kaart" is daarvan de naam
't Is een blad met stijl, een blad met faam
De Kozzes zijn de redacteuren
Onze Webmastster zorgt voor het Internetgebeuren
Wil je iets kwijt, heb je iets te vertellen
Je kan hen steeds schrijven, mailen of bellen !


Vanochtend op StuBru was 't ook weer fijn
De aanzet was : "Glijden is een waar festijn"
Eentje zei : "Jammer van dat wit konijn"
Waarop een andere antwoordde in rijm
"Smeerlap, dat wit konijn was 't mijn !"
Ik kan wel geen SMS'je sturen
Maar 'k wil hier toch ook eens iets afvuren :
"Glijden is een waar festijn
Maar (wit) konijn met pruimen mag er ook wel zijn !"

W A W A S D A ? ? ?

Gisterenavond zit ik de ene helft van mijn avondlijk pizzaatje op te peuzelen. Plots hoor ik " Rommel de Bommel ..." Ik denk nog : "Waarmee is Buur Boer nu aan het rondrijden ?" en ga door het venster van mijn bureau kijken. Ik trek het gordijn opzij en wordt ge-"FLITS !"-t dat het niet mooi meer is ! O.K. Onweer. Moet kunnen. Terug in de living zet ik de radio een ietsje luider en smul verder aan die eerste helft van mijn pizza. Ondertussen rommeldebommelt het buiten maar verder, met af en toe al eens een flinke DOEF ! ertussen.

Maar dan : "K A B O E M ! ! !" ... De radio valt uit en ik kijk op van mijn bord, half verwachtend in de kamer een lichtbol te zien rondtollen. Ik snuif ook even diep maar neen, ik kan geen zwavelgeur bespeuren. Ik kijk naar buiten om te zien of er bij de buren wat te beleven valt : er woedt een ware sneeuwstorm en op de grond ligt al een dik wit tapijt. Maar in het labo en bij Buur Bob ziet alles er normaal uit. Een blik in de electriciteitskast leert mij dat er twee diff-o-jumpen uitgevallen zijn. Ik ga op inspectie naar de bovenverdieping want ik ben er niet gerust in. Oef ! Nergens een gat in het dak. Opgelucht werk ik het laatste stukje van de eerste helft van mijn pizza naar binnen. In de tweede helft heb ik plots geen trek meer ... Daarom moest ik eerder nog denken, toen het onweer begon : "Jezuke, zijt gij nu boos omdat ik weer aan 't vreten ben ?" Ah jaaaa ! Want ik heb de laatste dagen besloten om dringend iets aan mijn gewicht te doen : mijn rug- en (afgestorven) buikspieren houden het namelijk niet meer ...

Wat nu gedaan met de electriciteit ? Mag ik die jumpjes zo maar terug opzetten ? Het is immers nog steeds vreselijk aan het donderen en bliksemen ! Welnu, als ik met vragen zitten over de elektra, ken ik slechts één adres : schoonbroer Coike Boike Elentrik ! Ik bel naar de Oudstrijderslaan en ondertussen zie ik dat bij Buur Bunker het ganse huis donker is. Heeft hij de volle laag gekregen ? Terwijl ik met Cois bel, gaat het licht in de kelderverdieping van de bunker aan en zie ik buurman daar rondlopen. Schoonbroer laat mij weten dat ik gerust alles wat uitgevallen is weer mag opzetten. Helaas geeft mijn radio alleen maar geruis : de kabel zal waarschijnlijk ook uitgevallen zijn.

Dan maar een CeeDeetje opgezet. Met CD 2 van Luchtgitaar op volle kracht - want het flitst en rommelt buiten vrolijk verder - vul ik enkele kruiswoordpuzzels in. Een half uurtje later stel ik vast dat Buur Bunker zijn woonst ook weer van licht voorzien heeft.

Om 3:59 schrik ik wakker van weer een vreselijke "KABOEM !". Ik blijf een beetje door het venster kijken maar zie nergens nog een bliksem en ik hoor ook geen donder meer. Was dit nog een kleine nawee van het onweer ... ?

-.,,.-*°°*-.,,.-*°°*-.,,.-*°°*-.,,.-

En, dames en heren, de Meut heeft er aan gedacht om het recept voor Fijne Wafeltjes mee te brengen ! Vanaf nu te raadplegen op Wat Schaft de Pot ?

-.,,.-*°°*-.,,.-*°°*-.,,.-*°°*-.,,.-

Gisteren hebben Peter en ik onze mailing naar het Mass Post Centrum van Leuven 1 gebracht. Het spijt mij u te moeten melden dat we niet geslaagd zijn voor ons toelatingsexamen ... Het begon al toen ik aan de verkeerde kant van de toonbank ging staan. De dame vroeg wat wij kwamen doen. En toen ik zei dat wij een mailing brachten, antwoordde zij : "Dan moet ge wel hier komen staan !" (aan de RECHTER kant van de toonbank - en ik stond aan de linkerkant !) De meneer aan de loskade was een stoere bink met een reuzensnor. Eigenlijk wel een beetje mijn type, moet ik toegeven. Hij was degene die ik de vorige dag aan de telefoon had. Hij wees ons op enkele "schoonheidsfoutjes" (sic) die we gemaakt hadden en ik ben ervan overtuigd dat onze volgende mailing perfect zal zijn !

-.,,.-*°°*-.,,.-*°°*-.,,.-*°°*-.,,.-

Uw Meutje is 1.098.030 USD waard ! Dat kan je laten narekenen op Human For Sale. Volgens hun statistieken zit ik daarmee beneden het gemiddelde (1.682.899 USD). Maar als je dan bekijkt wat er ingevuld werd (een meisje van 13 met een Bachelors Degree ???) heb ik zo mijn twijfels over dat gemiddelde ... Mijn nazaten moeten dus maar gewoon onthouden hoeveel ik waard ben. Ik vermoed echter dat die prijs zal zakken naargelang ik (nog) ouder word. Ik had eigenlijk kunnen laten berekenen hoeveel mijn waarde nog zal zijn binnen ... vijf jaar, bijvoorbeeld. Dat ik daar nu niet aan gedacht heb, zie !

En, terwijl ik de mail met het resultaat van hogervermelde test ging lezen bij Hotmail, vond ik daar in mijn Inbox iemand die mij wou vertellen "How to increase that member 1 - 3 inches" !?! ('t Is namelijk bij Hotmail dat ik de meest onmogelijke junk binnenkrijg). ... Hoe ben ik nu weer op zulke lijst terecht gekomen ... ???

Testje :

:@)

Testje mislukt ... :-(