Ja, ik leef nog ... Neen, ik heb eigenlijk geen idee welke dag het vandaag is, welke maand we zijn, waar ik momenteel ben ... Maar da's niet erg : het doet geen pijn !

Vorig weekend ben ik mijn favoriete achternichtje gaan bezoeken. Noélys is een dot van een kind ! En de kersverse ouders doen dat goed ! GrootMeut heeft eens gekeken en gezien dat het goed was ... Zodra ze hun draai gevonden hebben en wat relaxter worden, komt dat helemaal in de sakoche !

Gisterenavond ging ik, zoals elke avond, mijn brievenbus leegmaken. Ik ga het bergje af naar de straat en pak mijn bocht om op de stoep te stappen en ... stap in het niets ! Allez, 't is te zeggen : ik stap zomaar twintig centimeter lager ... Bij het straatlantaarnlicht merkte ik dat mijn hele stoep afgeschraapt is ! Ik denk dat ik de gemeente daarvoor zal mogen (moeten ?) bedanken. Ik heb er verder geen nieuws van, dus is het nu afwachten wat dat gaat worden ...

En vandaag is het vrijdag (zie ik hier op mijn kalendertje, dat ik elke dag handig één vakje opschuif, zodat ik toch nog een beetje benul heb van het verloop der seizoenen). ESA schiet le... op. Ik dacht te zeggen : "schiet lekker op" maar zo simpel is het nu ook niet. Elke dag doe ik nog ontdekkingen : meer slechte dan goeie, weliswaar. En met "slechte" bedoel ik dan dat we steeds weer tot de conclusie komen hoe log, ingewikkeld en gebruiker-onvriendelijk heel deze toestand is ! Maar 't heeft toch geen zin om te klagen, dus doen we maar gewoon voort met wat we hebben, zeker ?

En kijk ! kijk ! Morgen gaat de Meut dansen ! Op de (vrolijke ?) melodietjes van Bobby Setter ! (Wat zingt die man ? 'k Zal eens gaan zoeken, zie ... Hier kan je de voor- en de achterkant van zijn CD hoesje zien. Ik ben in alle geval verkocht !)

Prettig weekend !

Tot u schrijft de GrootMeut ...

Dank zij Noélys, mag ik vanaf 30 oktober 2002 aanspraak maken op deze eretitel ! Ga hier maar eens kijken naar de recentste gebeurtenissen en foto's. Is het geen dotje ? En ze ziet er zo brààf uit ... Volgend weekend zal ik de schat eens gaan bezoeken (en ondertussen de wallen onder de ogen van mama en papa gaan meten ?)

Vrijdag heeft Kozze Peter ons getrakteerd voor zijn dertigste verjaardag. Hij heeft zich moeten haasten want zijn eenendertigste verjaardag ligt al op de loer ! Ik was een beetje teleurgesteld in de Grote Markt van Antwerpen. Een Grote Markt ... daar had ik mij toch wat anders bij voorgesteld, zulle ! Maar de tapas-tafel in Las Tapas was lekker. We hebben ons kostelijk geamuseerd en de avond mooi afgesloten in de Dubliner Pub. Voor herhaling vatbaar, zou ik zo zeggen !

Meer goed nieuws ! Vannacht heb ik geslapen als een muis in een meelzak ... Of eigenlijk als een Meutje op een nieuwe matras ! Gisterenavond werd mijn nieuwe aankoop geleverd. Nogmaals : chapeau voor die mensen ! Heb je een nieuwe matras of lattenbodem nodig, slecht 1 adres : Sit & Sleep in Leuven !!! Zoals eerder gezegd kreeg ik in de winkel al de nodige uitleg maar ook bij de levering werd mij nog eens herhaald hoe ik het beste rendement uit mijn nieuwe matras kan halen. Ik heb wel een beetje getricheerd : om te lezen heb ik mijn oude kussen nog onder mijn nieuw kopkussen gepropt. Maar de plaffeturen hingen al gauw halfstok en, met onder mijn hoofd alleen maar mijn nieuwe platte kussen, heb ik de rest van de nacht netjes op mijn zij geslapen ... zonder probleem ! Fit en uitgerust ben ik om kwart na vijf wakker geworden. Ik ben dan maar gelijk opgestaan met als gevolg dat ik om half zeven op kantoor was. Dat kwam goed uit : zo heb ik al eens de price-engine en het load_billing process kunnen runnen.

Wat mij gezwind bij de laatste nieuwe ESA verkwikkelingen brengt. We zijn nu echt officieel "live" sinds 22 oktober. Gans de maand oktober is in het systeem ingebracht en ... dat werkt nog altijd niet, hé ... !!! De price engine draaien - voor 1 projectje - heeft 9 minuten geduurd. Het load_billing process - voor datzelfde projectje - nam ook 8 minuten in beslag. En toch had ik nog geen INTFC_ID !!! (sorry voor de taal die ik hier gebruik maar de laatste tijd ben ik niet meer verantwoordelijk voor mijn daden en uitspraken) Kun je je verder ook voorstellen wat dat elke maand gaat zijn, als je telkens tussen de 20 en de 30 projecten hebt ...

Zo, gaan we weer maar een dagje vol frustratie tegemoet ...

Een ESA-strijder gaat naar Engeland ...

Dinsdagavond, luchthaven Zaventem.
Aan de scanner leg ik mijn sleutels apart in een bakje. Zo hoef ik niet weer mijn hele handtas uit te laden omdat "er nogal veel metaal in zit". We wandelen over het roltapijt gedurende een vijftal minuutjes naar Gate 17 en installeren ons om er te wachten tot we in het vliegtuig mogen. Plots valt mijn frank : naast mijn handbagage had ik nog een klasseur in mijn armen (met heel mijn ESA papierenwinkel - van levensbelang !) en nu zit ik hier aan de gate ZONDER die klasseur !!! Dan maar teruggewandeld, helaas niet met een roltapijt, om bij de douane mijn klasseur terug te halen.
Het vliegtuig vertrekt op tijd. Door het raampje valt er helaas niet veel te zien want we zitten al snel in een dik pak wolken. Eens boven de wolken, kan ik echter genieten van de ondergaande zon en van de opkomende maan. Michel legt mij uit dat de vliegtuigen boven Londen in spiralen naar beneden gaan. Vijf keer hebben we rondgetoerd eer het onze beurt was om door de wolken naar beneden te duiken. Toen we aan onze laatste spiraal boven de wolken bezig waren, hingen we daar met wel zeven vliegtuigen tegelijk rondjes te draaien. Terwijl wij naar links draaiden en tegelijk daalden, bleef dat vliegtuig onder ons maar rechtdoor gaan : ik dook in mijn meetkunde-schuifje en had al berekend dat onze banen zich ergens zouden gaan kruisen !!! Moest ik nu op het ruitje kloppen om de de aandacht te trekken van de piloot onder ons ? Of zou ik naar de cockpit stormen om onze piloot te verwittigen ? Maar die mannen kennen blijkbaar hun job en 't is allemaal nog goed afgelopen.
We stonden wel met een half uur vertraging in de lobby van de luchthaven. De taxichauffeur die ons moest oppikken was ondertussen waarschijnlijk al ergens in een pub gedoken want we hebben hem moeten bellen. Nog een half uurtje later kwam de man eindelijk opdagen en bracht hij ons naar het Thames Hotel in Maidenhead. Buiten was het nog altijd 14 °. De taxichauffeur vertelde ons dat Groot-Britannië dit jaar een uitzonderlijke zomer hadden en dat het eigenlijk nog prachtig weer was voor de tijd van het jaar (en voor die plaats op de wereldbol).
Het Thames Hotel is een prachtig herenhuis. Er is geen lift maar er zijn dan ook maar twee verdiepingen. En op de derde verdieping (in het dak) hebben ze ook nog enkele kamers. Ik werd ondergebracht op de tweede verdieping, in een mooie kamer, voorzien van alle confort : TV, strijkijzer, haardroger (die heb ik pas de laatste dag ontdekt), internetaansluiting. Enfin, een simpele maar propere kamer ... meer moet dat niet zijn. Er zijn natuurlijk ook kleinere kamers, zonder TV, zonder internetaansluiting ... Ik denk dat ik geluk gehad heb !
Om twee uur 's nachts hoor ik iets aan de muur krabbelen en wriemelen : wat zou mijn kamergebuur aan het doen zijn ? Ho : dat is een buitenmuur die op een hellend dak uitgeeft ! Ik heb geen kamergebuur !! Daar zit dus waarschijnlijk een of ander diertje (ik hou het maar op een kat) dat eens komt kijken waar al dat licht in het venster vandaan komt. Ik heb eens op de muur geklopt en na een half uurtje hield het lawaai op. Ik heb goed geslapen, hoewel de matras steenhard was.

Woensdag.
Na een flink ontbijt, wandelen we naar kantoor. Twintig minuutjes langs al die typische huizen en huisjes die ik mij nog herinner van ons verblijf in Windsor, zeven jaar geleden.
Op kantoor wordt het een dag zoals we er in september tien doorgebracht hebben in Maarssen. Onze collega's die er in Nederland niet bij waren, trekken dezelfde gezichten als wij toen : ongeloof, verbijstering ... Roken dient hier buiten te gebeuren dus dat blijft ook hier binnen de perken.
's Avonds brengen enkele taxi's ons naar Windsor. Ik herinner mij nog heel veel van vroeger : het kasteel, de Mac Donalds, de Pizzahut, de winkelgalerij ... In de Thai Castle bestelden we eten voor twaalf personen (ah jaaaa, we waren immers met twaalf !) en dat hebben we geweten : veel te veel maar wel heel lekker ! Om half elf waren we terug in het hotel waar ik maar dadelijk gaan slapen ben.
Om drie uur 's nachts hoor ik mensen praten : de muren van dit herenhuis zijn blijkbaar niet zo dik. In de kamer onder mij verblijft een koppel dat nogal veel te vertellen heeft. Om vier uur moeten ze ook nog even hun "huiswerk" maken en dan blijft het stil ... Tot zes uur : terug een ganse uitleg en veel gelach. 't Moet plezant geweest zijn ! Natuurlijk ben ik al klaarwakker als ik om half zeven mijn "wake up call" krijg.

Donderdag.
Na weer een onbevredigende dag, geven onze duitse collega's er de brui aan : zij vertrekken naar huis. De italianen ook, maar dat is omdat er morgen op de italiaanse luchthaven gestaakt zal worden.
Een deel van de overblijvende groep besluit 's avonds te gaan stappen in Londen. Met de andere helft blijf ik in Maidenhead waar we in La Conca d'Oro een fantastische maaltijd voorgezet krijgen. En, oh ja, ook weer veel te veel ! 't Wordt een gezellige avond die we afsluiten met nog een "lager" in de bar van het hotel. Dit is eigenlijk ook een publieke pub dus wordt om elf uur de "last call" klok geluid en wordt de bar gesloten. Bezoekers van buiten vertrekken en daarna komt men ons vragen of wij nog iets wensen. De hotelgasten mogen doorgaan zolang ze willen. Maar om half twaalf houden we er toch maar mee op want morgen staat er ons nog een frustrerende dag te wachten.

Vrijdag.
Dit wordt een echte maraton-sessie : de vliegtuigen voor Spanje, Italië en Frankrijk vertrekken rond drie uur dus we hebben nog een halve dag om te proberen iets productiefs uit dit verdomde systeem te halen. Wij creëren projecten en contracten tegen de sterren op. Helaas voor onze zuiderse collega's : zij gaan zo goed als onverrichter zake terug naar huis. De ongelukkigen hebben geen faktuur uit de applicatie zien komen ...
Maar dan blijven er nog enkele uurtjes voor een match België-Holland-Engeland. Wij bijten ons erin vast en gaan dapper door met het draaien van een duizendtal processen. En, ja hoor : om half vier krijgen we de eerste fakturen op ons scherm !!! Iedereen is door het dolle heen. Amerika wordt op de hoogte gebracht : van de negen projecten, zijn er vijf succesvol tot aan de voorlaatste stap (BIL rows !) geraakt en drie van deze gelukzakken hebben zowaar een faktuur kunnen produceren !!! Iedereen heeft terug een beetje moed om er maandag tegenaan te gaan.
Moe maar voldaan zet de taxi ons af aan Heathrow Airport. De terugreis verloopt vlekkeloos en zonder vertraging en om half tien steek ik de sleutel in de voordeur : eindelijk terug thuis !

Bààààààààààààààlen ...

We hebben onze hotelgegevens voor volgende week gekregen. In plaats van in het Thames Riviera hotel (op slechts 1 kilometertje van de kantoren !), zetten ze ons in het Thames hotel :-(

Behalve ... onze twee italiaanse collega's. Die mogen naar de Holiday Inn ! (wie herkent die nog ?)

... Och, zeg ik maar zo, als we maar op reis zijn, hé ? ...

Ooooooooo ... ! Zo'n lieve !

Vanmorgen reed ik achter de bus. In de Nachtegalenstraat stopte de bus aan zijn halte en ik wou er voorbij. Maar wat stond daar, in het midden van de andere weghelft, met zijn gatteke naar mij toe ? Een spierwit jong poesje ... ! Ik ben maar wat blijven staan, naast de bus, in het midden van de straat. En de auto's achter mij moesten ook maar wat wachten. Maar poes was er precies niet met haar gedachten bij : ze stond daar maar te koekeloeren en met de staart te zwaaien. Dan heb ik eventjes geclaxoneerd. Poes keek om, liep op haar gemakske naar de stoep en verdween "huppel, wuppel, fluppel" in de graskant ... 't Was toch zooooooo een lieve ... ! ... Zucht ... !

En waar dat toch allemaal niet goed voor is, zo technisch werkloos zijn. Ik heb een nieuwe tekening van Maarten toegevoegd aan de SOFA . En in de vakantieverhalen, heb ik er ook de pompoenenfoto's bijgezet ! Met dank aan onze Webmastster voor het inscannen en ook ... Dank u, baas ... !

Nu kan ik nog wat uitrusten, ik moet ervan profiteren. Want als alles meeslaagt (probably, hopefully, maybe, if everything goes as planned ... !), dan zal ik vanaf 21 oktober niet meer weten waar mijn hoofd staat ! (En 't is dan te hopen dat ik mijn huisje ook nog eens terugvind, af en toe ...) Ja, ja, Meut gaat volgende week nog maar eens op reis : drie daagjes over het kleine water. Iedereen heeft er een goed oog in (iedereen heeft er hier ALTIJD een goed oog in !). Dus, na die training gaan we er vollen bak tegenaan !!!

Ik heb zopas nog wat "gekletscht" mit meine Deutsche Kollege Andrea. Ze ziet het niet meer zitten : wéér op kursus, wéér zoveel tijd verliezen, zal het systeem nù dan werken ? Ik heb haar kunnen overtuigen dat ze zich minder zorgen moet maken en zoals ik alleen maar denken "Wir gehen nach England ! Wir gehen nach England !"

Deze namiddag komen onze Cubanen thuis ! Dat ze maar snel een vertelavond organizeren want ik kan niet wachten om al hun spannende tornado verhalen te horen ... !!!

Maandagmiddag ben ik - technisch werkloos zijnde - maar naar huis gegaan. Ik ben met mijn valling in bed gekropen en rond vijf uur wakker geworden omdat ik lichtelijk aan het stikken was : mijn verkoudheid is op mijn neus geslagen ! Niet plezant maar ik heb toch eventjes "Joepie !" gedacht : nu weet ik tenminste wat ik er tegen kan innemen !

Na weer wat verwarde koortstoestanden, ben ik dinsdag rond tien uur opgestaan. Het ging niet echt goed maar ik moest en zou mijn nieuwe matras gaan bestellen ! In mijn huisje is het momenteel overal tamelijk warm : zeker 23 graden ! Toch stond ik dinsdagmorgen te bibberen in de badkamer. Ik ben dan maar een half uurtje in een warm bad gaan liggen. Iets of wat bij mijn positieven ben ik daarna neuspillekes en hoestsiroop gaan halen bij de apotheker en trok ik naar de Oudstrijderslaan om met mijn zusje op winkeltocht te gaan.

Ondanks mijn verstopte neus, heeft de vol-au-vent bij "de mannen" mij gesmaakt. Daarna werd ik geïntroduceerd bij Sit & Sleep op de ring in Leuven. Awel, ik moet zeggen : ze kennen daar hunne stiel ! Ze hebben ons daar heel goed uitgelegd hoe belangrijk het is om correct te slapen. Ne mens wéét dat allemaal wel maar 't is toch goed om dat nog eens allemaal te horen. En ik kreeg natuurlijk in mijn oren : met of zonder goei matras, op uw buik slapen is GEEN GOED IDEE !!! Zucht ! Moet deze oude vos nog haar streken afleren ...

Met een bestelbon voor de nieuwe matras (met bijpassend hoofdkussen) op zak, trokken we daarna naar de Makro. We hebben onze manieren gehouden, mede door het feit dat in de late namiddag de koorts weer een beetje toesloeg. En dan hadden ze ook nog geen koffie in de Makro Resto-Tent ! Daar ging onze oliebol ! Maar dat hebben we goed gemaakt met een koffietje in de Snooker.

Ik was echter blij toen ik 's avonds weer thuis was en mij kon volproppen met pilletjes, tabletjes en siroopjes. En ik heb een redelijk rustige nacht doorgebracht, dank u wel. Weliswaar nog op mijn bultige matras maar, het vooruitzicht dat ik binnen maximum 4 weken als een prinsesje zal slapen, maakte dat ik toch mooie dromen had ...

Ik zit er nu weer wat woezie bij maar dat vind ik uitstekend : zo maak ik mij niet te veel zorgen om de "nieuwe-applicatie-soap" die hier maar blijft voortduren. Deze namiddag, om 15.00 GDT (Greenwich Daylight saving Time ???) gaan ze ons nog eens haarfijn uitleggen hoever het nu staat met het geval. Oh boy !

Ik zal eens wat in het zwangerschapsdagboek gaan lezen, zie ... Dat lijkt mij veel aangenamer !

Allez, zelle ! Ik ben eens onder de mensen geweest dit weekend ...

Zaterdag moest ik om 8 uur met mijn benen in Kortenberg zijn. Daarna ben ik naar Colruyt geweest en ook nog naar Delhaize. Zo, dacht ik, dinsdag nog even naar de Makro en ik kan weer voor een tijdje voort.

Het voordeel van alles zo vroeg op de ochtend te plannen is dat ik om half elf al weer thuis was. Tijd genoeg om nog 't een en 't ander te doen dus. Ik wou mijn haag beginnen knippen maar helaas wou het op dat moment ook net beginnen regenen. Niet getreurd, er stond nog een afwas dus ik kon mij bezig houden. Ik had het nogal warm maar dat leek mij niet abnormaal, zo met mijn handen in dat heet water. Ondertussen was het opgehouden met regenen en kon ik de hagen een laatste scheerbeurt geven voor de winter. Dat verliep ook zonder noemenswaardige problemen. Er was alleen een buitenlander die wou weten of hij langs de Coige ook naar Brussel kon gaan. Langs Tervuren of langs Sterrebeek, vroeg hij. Hij had namelijk platen met "Sterrebeek" zien staan. Waarom kwam die mij dat vragen ? Als hij het toch al wist ? Ik heb alleen maar "ja" gezegd en hij is verder gereden ...

Om twee uur, de hagen waren kaal en de oprit schoongeborsteld, voelde ik mij een beetje flauwkes. Ik dacht, ik zal maar een beetje gaan liggen. Ah jaaaa, zo vroeg opgestaan en al zo flink gewerkt !

Om vijf uur werd ik wakker en mijn keel zat dicht. Alarm ! Hier moest dringend iets ondernomen worden ! Ik heb fruit gegeten, een aspro genomen en ben wat blijven rondlopen want mijn rug lag ondertussen ook al aan flarden. Tot zeven uur, dan zag ik niet meer uit mijn ogen. Nog maar een aspro geslikt, een zuigtabletje voor de keel genomen en weer het bed in gekropen.

Om negen uur deed ik mijn ogen open maar ik was liever niet wakker geworden : ik kon niet meer slikken, ik dreef in het zweet en alles zag er troebel uit. Wat kon ik nu nog meer doen ? Allez, nog een asprooke gepakt, wat fruit gegeten, in de keel gespoten en terug onder de wol ...

Vanaf dan is het allemaal nogal verward. Ik ben verschillende keren opgestaan, ik heb aspro's genomen, ik heb liters water gedronken, ik heb zuigtabletjes op mijn tong laten smelten, ik heb in mijn keel gespoten, ik heb fruit gegeten ... Ik weet niet in welke volgorde of hoeveel van dat alles ... Al wat ik weet is, dat het nu maandagmorgen is en dat ik hier op mijn stoel zit. Mijn oren suizen, soms moet ik mijn neus eens snuiten ... Zolang ik maar niet begin te hoesten, is alles nog tamelijk o.k.

Wie heeft mij dit aan de hand gedaan ??? Kon die daar nu niet een beetje mee wachten ? Binnen veertien dagen krijgen we onze griepspuit ...

Goeiemorgen allemaal !
...
... en : salut en de kost ! Ik ben ermee weg ... Ik ga terug naar huis !

Gisterenavond begonnen hier mailtjes toe te komen met verontrustende boodschappen over ons nieuwe systeem. Ik heb het spel hier dichtgegooid en gedacht : vannacht wil ik slapen, morgen zal ik de rest wel lezen ...

Wel, ik HEB nu de rest gelezen en, zoals gezegd : salut en de kost ! Ik ben ermee weg ... Ik ga terug naar huis !

Man ! Man ! Jongjongjongjong jongjongjong ... Allez, ik heb er geen woorden voor ... Wat kan ne mens daar nu op zeggen ?

Bij deze doe ik volgende dringende oproep : wie gaat er dit jaar nog op verlof en wil mij meenemen ?

Mijn voorkeursdata zijn :
- drie weken vanaf NU (als ze het oude systeem dichtgooien en het nieuwe systeem werkt nog niet - wat zeg ik ? : IS er nog niet ! - dan kan ik niet werken, hé ?)
- zonder te zeveren : de weken van 9 en 16 december ?

Ik heb al gevraagd of ze mijn congé willen uitbetalen. Dat veroorzaakte eventjes paniek : ze hebben dat hier nog nooit gedaan !

... Eigenlijk, als ik er geld wil uitslaan, moet ik ermee de markt op nietwaar ? Dus :

TE KOOP : 18 dagen verlof, nog niet gebruikt, op te nemen voor 31 december 2002. De hoogste bieder heeft ze. Schrijven bureel blad met foto : als die meevalt, doen we de dagen in twee en vertrekken we met zijn tweetjes !

Maar ... wacht eens even : ik heb eigenlijk nog een waterkansje om mijn verlof (nuttig ?) te spenderen. Binnen twee weken krijgen we een student van Saoedi-Arabië in de les. Die wou echt, per sé, heel erg graag naar België komen. Ik zal die eens goed in 't oog houden. Wie weet valt hij wel mee ? Een een badkamer met gouden kranen is altijd mooi meegenomen, niet ?

Mijn Engelbewaarder doet weer overuren ...

Ik kom binnen op kantoor, ga naar mijn bureau, zet mijn spulletjes neer, steek het licht aan, kom vanachter mijn bureau, doe in de andere helft van de kamer het licht aan, ga naar de overkant van de kamer, zet het venster open, ga naar de receptie, zet de kopiemachine aan, neem het sleuteltje van de postbus en wil buiten de post gaan halen. Nèt als ik de buitendeur opendoe hoor ik : "Piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiep !". Ik denk nog, waarom piept dat kopiemachien nu ? En dan, die o-boy-seconde later : "Sh*t ! Het alarm !!!". Ik had het alarm nog niet afgezet ... Welnu, als ik om een of andere reden (niet eerst kopiemachine aangezet of zo) vijf seconden vroeger buiten gestaan had om de post te gaan halen, dan had ik die Piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiep niet gehoord. Niet getreurd, echter : dan had ik buiten gestaan met een loeiende sirene aan mijn oren ...

De nieuwe vervuiling van tegenwoordig : virussen en junkfaxen.
Gisteren was er "een versie van het Fun Love Virus" dat alle printers op hol deed slaan : honderden bladen werden naar buiten gespuwd. Al onze printers staan er nu uitgeput bij en ik vraag mij af of ik ze al terug mag "aan" zetten. Oei, neen dus : ik lees hier net dat er vandaag nog steeds het Bug Bear Virus rondwaart, dat de taak van dieje van gisteren overgenomen heeft.
En ook nog gisteren, heeft het duiveltje er hier voor gezorgd dat enkele van onze mannen steeds door een fax op hun GSM gebeld werden. Als "dader" zagen zij ons algemeen nummer op hun schermpje verschijnen. Wat opzoekwerk leverde het volgende op : een dametje in het Gentse was ons doodleuk junkfaxen aan het sturen, naar verschillende van onze rechtstreekse TELEFOONnummers ! De mannen, aan wie deze telefoonnummers toebehoren, hebben de gewoonte om dat nummer over te zetten naar hun GSM (Ah jaaaa, zij hebben hier namelijk geen telefoontoestel ter beschikking !). Die fax komt dus op dat nummer terecht, onze centrale zegt : "Ha, een boodschap voor den diejen !" en schakelt door naar de desbetreffende GSM. En zo zagen die mannen dat onze centrale hun faxen probeerde door te sturen ... Hetzelfde gebeurt trouwens regelmatig met ons algemeen antwoordapparaat : soms vind je er wel twintig boodschappen op, waarvan er dan vijftien dat irritante fax-piepje laten horen ...

Weet ge wat ? Dat ze maar blijven mensen buitengooien en dat ze hun plan trekken met al die toestellen die op hol slaan en/of piepjes naar mekaar sturen ...

Vanmorgen word ik wakker van Buur Boer die met zijn traktor vertrekt. Het is nog stikkedonker buiten, dus ik heb geen idee hoe laat het wel kan zijn. Maar ik denk : 't zal wel ongeveer tijd zijn om op te staan, zeker ? Dan kijk ik op de wekker : 5:20 !!! Arme Buur Boer ... ! Zo vroeg uit de veren ! En zondag was hij ook al de ganse dag aan het rondrijden, samen met zijn neefje. Het boerenleven is hard ... Zeg dat Meut het gezegd heeft !

Gisterenavond hoor ik van onze poetser, Alberto, dat Moussa hier vrijdagavond om kwart na zeven nog toegekomen is. Ik had het wachten om zeven uur al opgegeven ... Zo stom ! Ik, die dacht van mijn eigen zelve dat ik toch al een beetje bezadigd geworden was, dat ik een beetje geduld kon opbrengen ... Niet, dus ! Ik heb mij nu maar duizendmaal verontschuldigd bij Moussa. En dan ben ik gisteren nog maar eens een friet gaan halen (had ik vrijdag ook al gedaan). Ja jong, ik kan er ook niet aan doen, hoor ! Dat is blijkbaar toch de enige manier waarop ik mijn stress kan verwerken :-(

Pffff ... ! Zolang ik maar aan de goede kant van tachtig zit ...

Allez, omdat het zo lang geleden is, doe ik een kleine poging, alleen met de rechterhand getypt, want mijn linker elleboog licht (weer) in frut ... Wat wilt ge ? Ik dacht dit weekend alleen maar efkens "den boven" te poetsen. Dan was dat al in orde. En dan zou ik volgend weekend beneden verder doen en de planten binnenhalen. Helaas ... In een overmoedige bui heb ik er een beetje anders over beslist.

Zaterdag ben ik eerst naar de glasbak geweest en heb daar waarschijnlijk de reputatie van alcoholicus opgedaan : twee bakken flessen heb ik door de gaatjes laten stukvallen ! Daarna heb ik een bezoekje gebracht aan het containerpark, met mijn TV naast mij op de voorzetel. Ik had hem uit de garage gekregen via de reeds eerder op kantoor beproefde manier : iets zwaars zet je op een stoel met wieltjes en dan rij je ermee rond zoveel je wil. De mannen van het containerpark waren zo vriendelijk de TV van mij over te nemen om hem in van die onhandige houten kratten te deponeren.

Nu was er dus plaats vrijgekomen in de garage zodat ik zaterdag de tuinmeubelen binnen gezet heb. En daardoor kon ik mij zondag ook niet meer inhouden en heb ik, na den boven, ook maar den beneden gepoetst. De planten heb ik buiten eerst nog een fris badje gegeven en er daarna flink wat insectenverdelger opgespoten, waar ik zelf een uurtje of twee niet goed van geweest ben. Ik had wel een handdoek voor mond en neus gehouden maar blijkbaar heb ik toch flink wat van het goedje ingeademd. Op de bus staat wel niet dat dat kwaad kan maar ik heb toch eens goed moeten kotsen ...

Enfin, de ruwkuis van mijn huisje is in orde (de fijnere afwerking kan ik ten allen tijde op mijn gemakske verder doen), alles heeft zo goed mogelijk een plaatsje gekregen (help ! mijn huisje zit vol !) en de meut is naar de kleurpotloden, zoals te verwachten was ...

Op kantoor is het nu "bang afwachten" hoe de omzetting naar ons nieuwe systeem gaat verlopen en vooral WANNEER het gaat gebeuren. Een weekje Amerika is al aan mijn neus voorbijgegaan. Heel misschien zit er nog een weekje Parijs in ??? 'Olland zal er waarschijnlijk wel van komen. 't Wordt weer zoals met de duiven : wachten, zeker ?

Ik blijf echter zo moe-moe-moe-moe ... dus ben ik een vitaminenkuur begonnen. Ik zal al eens voorzichtig beginnen rekenen en polsen wanneer er eens wat verlof ingelast kan worden.

Tot u schrijft een depressieve Meut ... Ik kan echter niets zeggen over de kursus : ik moet het zelf nog allemaal verwerken ... 't Is een klein beetje te veel voor het moment.

Verder kan ik wel melden dat ik, hoe meer ik hier slaap, hoe moe-der ik word ! Ik lig er steeds rond tien uur in, ik slaap goed en 's morgens krijg ik mijn ogen niet open, zak ik door mijn knieen ... Na een frisse douche gaat het een ietsje beter maar ik heb het gevoel of ik die moeheid nooit meer uit mijn lijf zal krijgen.

Nog twee dagen ...

Vandaag hebben we de nekslag gehad ... Dit systeem is ver-schrik-ke-lijk !!! Iedereen is heel stil. Niemand kan echt bevatten wat ons aan het overkomen is ...

We voelen ons allemaal heeeeeeeeeeeeel slecht ...

Sinds vanmiddag hebben we een klein probleempje : er werkt hier niets meer ... En nu zitten we te wachten tot de Amerikanen wakker worden, zodat ze er ginder ergens een sjot kunnen tegen geven. Da's een klein beetje vervelend want iedereen is moe, we moeten nog een stuk van de kursus van vorige week zien, we zitten vast met de testen ...

Ondertussen heb ik vanmorgen proberen te zien of ik het vliegtuig naar Cuba zag opstijgen vanaf Schiphol : er vliegen hier geen vliegtuigen over ! Ik ben nerveus in de plaats van onze Cubagangers. Courage, mannen ! En ik hoop dat ze niet vergeten kaartjes te sturen.

Pffff ... ! Ik weet echt niet wat te schrijven. Er gebeurt hier NIETS momenteel ... We spreken hier een klein beetje russisch tegen elkaar. Da's wel leuk. De meeste van mijn collega's hebben dat namelijk op school geleerd. Raar, he ?

'k Zal er nog eentje gaan paffen, zie. Daar is dat niet goed voor natuurlijk : vorige week kwam ik aan een gemiddelde van 10 sigaretten per dag. Er was gewoon geen tijd om te gaan roken ! Vandaag zit ik er echter al ver over. Ik zal mij vanavond op de kamer dan maar wat inhouden, zeker ?

Geeuw !!! Dat was weer lekker vroeg, vanochtend ...

Hier volgt een kort overzicht van de voorbije dagen.

Vrijdag : vertrek in Maarssen om 15.45 u. Aankomst in de Coige : 18.30 u. Over de ring rond Antwerpen had ik een dik half uur gezet. Baaaalen ... ! Maar ik ben toch zoooo fier op mezelf ! De ring rond Brussel zat potdicht toen ik er om zes uur aankwam en ik heb zomaar de afrit Zaventem-vlieghaven genomen en ik ben in de Coige terecht gekomen ! Goed, he ?
Thuis gekomen heb ik, in deze volgorde :
- een grote plas gedaan
- de post gelezen (kaartje van Koen en Babs ontvangen, en een tegoedbon van Inno gekregen voor 19.65 Euro)
- mijn kleren uit de valies rechtstreeks in de wasmachine gestopt ('t ging mooi weer zijn, zaterdag ! Ideaal om te drogen, dus ...)
- een campari uitgeschonken
En jawel ! De boterhammekes die ik vorige maandag klaargemaakt had om in Nederland op te eten ... ze zaten nog braafjes in de koelkast. Neen, ik heb ze niet meer opgegeten.

Zaterdag : waar blijft die zon toch ? Zo geraakt mijn was niet droog ! En ik heb geen plan B bedacht wat betreft kleren om weer in mijn valies te stoppen ... Ben een beetje naar kantoor gegaan om daar wat op te ruimen en daarna ben ik mijn zus de oren van het hoofd gaan kletsen. Terug thuis : neen, de was is nog niet droog. Ik kan natuurlijk altijd proberen hem zondagavond droog te strijken ... Om half acht 's avonds een asprootje genomen en gaan slapen. Maar eerst Kozze Frank gebeld. Die staat er helemaal alleen voor om zijn valies te maken. Hij ziet het helemaal zitten (zegt hij), die valies dat komt in orde (zegt hij) ... Kortom, ik moest Lieve verwittigen dat ze NIET ongerust moet zijn : 't komt dik in orde !

Zondag : eindelijk, daar is de zon ! De was zal toch nog droog geraken ! Zondagnamiddag gaan tanken en daarvoor heb ik eerst 1 uur naar mijn autosleutels gezocht. Dat overkomt mij nooit ! Ik had mijn handtas, mijn aktentas en mijn half gepakte valies al terug uitgepakt. Plan X was : op zoek gaan naar mijn reservesleutels. Plan Z was : de vuilbak leegmaken. En plots zag ik ze liggen, in de living op de tijdschriften. Oef ! Dus ben ik gaan tanken. Daarna heb ik gestreken en nog wat in de tuin gewerkt. Mijn valies verder ingeladen en dan proberen kalm te blijven tot ik op een fatsoenlijk uur kon gaan slapen. Fatsoenlijk of niet : om half acht ben ik erheen getrokken ...

Vandaag : die wekker om vijf uur, da's toch niet gezond hoor ! Ik voel al mee met de Cubagangers die er morgen op een nog onchristelijker uur uitmoeten. Om half zes heb ik nog moeten vaststellen dat er weer een fase uitgevallen was uit den ellentriek. Ik heb hier dadelijk een mailtje gestuurd aan Lieve om te vragen of ze vanavond eens wil gaan kijken of er nog lichten branden in mijn huisje. Want met sommige knopjes kon ik niet zien of het licht aan of uit was. En ik zou niet willen dat die lichten de ganse week blijven branden, natuurlijk ... Maar dan : GOED NIEUWS !!! Ik ben in een trek, zonder ergens verkeerd te rijden, naar Maarssen gereden !

Proficiat Meut !

We zijn vroeg begonnen omdat de meesten op tijd hun vliegtuig moeten halen.

Later misschien meer ...

Het is nu half drie in de namiddag - ... donderdag ? - ...

Wij wijn allemaal DOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOD !

En ik heb hier vandaag nog geen cola in de koelautomaat gevonden ... ! En nog maar zes sigaretten gerookt ...

Dit overleef ik niet ............................................................

HELP ! (of toch niet ?) De 'Ollanders willen mij hier blijkbaar niet ...

Da's nu al elke avond dat mijn kamersleutelbadge niet werkt en dat ik, met al mijn pakken en zakken, terug naar beneden kan trekken. Dinsdag verdween de niet-zo-vriendelijk-tegen-dames dame welgeteld 10 seconden met mijn badge en het probleem was opgelost. De juffrouw van woensdag probeerde mijn kaart en vroeg mij wanneer ik zou vertrekken. Ik zei haar dat ik tot vrijdag bleef en zij antwoordde dat mijn kaart helemaal niet geactiveerd was ... ! Kijk, en zoiets neem ik dan als een stille wenk, ziet ge.

Woensdagnamiddag hebben we hier een conference call gehad met de europese controllers en de practice managers. Volgens Roetger, die hier bij ons zat, waren er heel weinig van deze heerschappen aanwezig bij de call. Wij zijn er allemaal een beetje depressief uitgekomen : we gaan live in oktober en er zal niet parallel gewerkt worden ! Dwz volgende week zitten we nog hier, daarna is het close en dan hebben we nog tot de 15de oktober om de users in de landen op te leiden.

Opa zou zeggen : "Dakkik da naa zeg of dakkik da naa schoiat ..." : Sint Niklaas heeft mij nog altijd geen dagen van MEER dan 24 uren gebracht ! Da's nu al zoveel jaren dat ik hem dat vraag ...

Dus, om weer wat op mijn plooi te komen, vooraleer we zouden gaan eten bij Zuster Francina, heb ik toch een beetje moeten Bounce Outen, hoor. En bij Zuster Francine was het echt wel gezellig. Alleen ... Ze hadden er geen Hoegaarden (Wickie's of zo - ook niet slecht !) en het varkenshaasje was min of meer verkoold. Maar verder, alles prima, hoor !

Om half elf waren we terug in het hotel en ik heb weer heerlijk geslapen. Rond vier uur werd ik wakker met jeuk aan mijn vingers : muggenalarm ! Maar 't was al te laat : de mug lag dood naast mijn kopkussen. Gestorven op het veld van eer, maar MET een volle maag ...

En ik heb vannacht ook maar weer eens een kind gekocht : pijnloos natuurlijk, zoals enkele jaren geleden ... Babs, de moed niet opgeven he meiske !

Ik had vanochtend nochtans een extra paardenoogje genomen ... Toch ben ik vanmiddag in de cantine gaan eten : een broodje, een slaatje met een sneetje kaas en een boerenomeletje. Viel wel mee !

Vandaag is de les - gelukkiglijk - interessanter dan gisteren. Ik voel mij ook terug "thuis". Gisteren kon ik helemaal niet volgen : al wat er gezegd werd, kon ik met geen mogelijkheid terugvinden in hetgeen ik dagelijks doe. Maar vandaag kom ik steeds weer in herkenbare situaties. 't Is wreed gecompliceerd, dat wel. Maar ... we zullen er wel komen ... denk ik ...

Vanavond gaan we eten in Maarssen, bij Zuster Francine. Hopelijk wordt het toch niet te laat en kan ik, als we in het hotel terug zijn, van de TV afblijven ! Want ik heb VAAAAAAAAAAK !!!

Goede morgen !

Gisterenavond was er een kleine "change of plan" ... We zijn 's avonds in Utrecht gaan eten met de ganse groep. 't Was heel lekker en gezellig. Onderweg was er echter wel een klein voorvalletje ...

Ik had Gisela en Kari (spreek uit Kauri, en de "Kau" een beetje lager uitspreken dan de "ri") uit Zweden en Noorwegen in de wagen en ook nog Barb (uit de States). Wij volgden een 'Ollander. Op een gegeven moment moet de fransman - die mij volgde - stoppen voor het rood. Wij wachten een beetje verder met onze vier pinkers op. Die fransman blijft nogal lang weg en Kari stapt uit om aan de hoek eens te gaan kijken. O.K., de fransman komt eraan, Kari komt eraan ... Maar ondertussen vertrekt de 'Ollander voor mij al. Ik heb hem in het oog en op het moment dat Kari achteraan in mijn bolleke wil instappen ... vertrek ik ook ! Zij is een meterke of twee, met de deur in de hand, meegelopen eer ik doorhad dat ze nog niet echt ingestapt was ...

Dat mag ik dus horen voor de rest van mijn leven :-) En Kari is heeeeel dapper : vanmorgen is ze zonder twijfelen terug in mijn bolleke gestapt om mee naar kantoor te rijden !

Verder heb ik gisterenavond (we waren om elf uur terug in het hotel) ... TV gekeken ... tot 1 uur ... !!! En wat dacht je ? Nu ben ik een beetje moeoeoeoeoe ........

Nog een leuk voorvalletje, en dit heeft niets met Meutje te maken : maandagvoormiddag, om kwart voor elf, staat er plots een van de mensen op uit onze les en gaat naar buiten. We hebben hem niet meer terug gezien. Bleek dat dat een "gewone" student was die hier een "gewone" Sybase klas kwam volgen. Hij had zich nochtans voorgesteld, zoals iedereen aan het begin van de les. Maar 't was in zo van dat gemompeld 'Ollands-Engels. Niemand had er veel van verstaan. Alleen het woord Sybase hadden we gehoord en niemand heeft er zich verdere vragen bij gesteld ...

O.K. Ik ga weer wat opletten : de les gaat beginnen !