I DON'T BELIEVE THIS !!!
Waarmee zijn wij hier bezig ?
Enkele weken geleden hadden wij het bezoek van "la" Fong. Ik maakte er haar opmerkzaam op dat ik bepaalde facturen met Standby zelf hertypte. Ik kan die namelijk niet naar de klant sturen zoals ze uit de printer komen omdat de factuur steeds MHR (manuren) vermeldt en ik "1" DAG standby inbreng in het systeem. Nogal verwarrend als je 31 dagen standby gepresteerd hebt en de factuur zegt 31 uren. Vooral omdat er ook nog andere overUREN op zo een factuur kunnen staan ...
Ik kreeg echter te horen : "You can't do that !" Ah neen ! Wij zijn VERPLICHT om de facturen naar de klant te sturen ZOALS ZE UIT DE PRINTER KOMEN ! En er werd mij verzekerd dat ik gerust voor elke dag standby 24 uren kon inbrengen, bovenop de normale gepresteerde uren. "I do that all the time, in Italy : 31 hours a day or even more !"
In de begintijd van ons nieuwe @#&!?@!! systeem kon je nooit meer dan 24 uren per dag inbrengen. Dat had ik toen al eens geprobeerd. Maar ja, systemen evolueren, nietwaar ? En als nu zo een hoge autoriteit mij zegt dat het kàn ... Ik heb dus alles aangepast : de prijzen (dagprijzen worden uurprijzen), mijn befaamde spreadsheets, ik heb de consultants gevraagd om in het vervolg "24" op hun timesheet te zetten in plaats van "1" ...
En vandaag ging ik dan zo een timesheet met standby dagen inbrengen : 7,6 uren gewerkt en 24 uren standby ... "You may not enter more than 24 hours in a day", zegt het systeem mij ...
Gretver ! Gretver ! Gretver ! Ik heb mij weer in de luren laten leggen !!! Waarom neem ik alles zomaar aan van iedereen ???
De volgende keer dat iemand mij weer iets wil wijsmaken, zullen ze het mij eerst voor mijn eigen ogen moeten bewijzen !
Als klap op de vuurpijl, horen we vandaag dat er ook deze maand weer problemen zijn met het overbrengen van de tijd : sommige dagen springen over en kunnen gefactureerd worden, andere dan weer niet ... En we worden vriendelijk verzocht om toch maar tijd te blijven inbrengen, zodat de technische ploeg zou kunnen ontdekken WAAR ergens de fout zit.
Volgende week beginnen we aan onze "close". Ik kan nu al voelen dat het weer heel spannend gaat worden ... !!!
vrijdag, april 23, 2004
Mijn trauma is bijna verwerkt, dus ik kan er nu over schrijven ...
ZE HEBBEN ZONDAG WEER EENS IN MIJN GAT GEZETEN !!!
Zondag begaf ik mij blijgemoed naar Sint-Niklaas : ik ging Luna en Dina een knuffel geven, joepie !
Op de baan van de A12 naar Temse (het nummer ontsnapt mij nu even/heb ik eigenlijk nooit geweten), waar je 90 km/u mag rijden, was het tamelijk druk. Ik reed er dus maar 60 à 70 km/u. Ergens in Bornem, wordt het verkeerslicht voor mij oranje. Vroeger zou ik daar nog doorgereden zijn maar nu, met die "nieuwe" verkeersregels, is daar natuurlijk geen sprake meer van !
Ik rem, niet bruusk maar wel "stevig", en kijk in mijn achteruitkijkspiegel. Ik zie de wagen achter mij een wipje maken en stel vast dat de bestuurder achter mij ook flink remt. Ik kijk weer voor mij maar hoor tegelijkertijd achter mij "zwiiiiieeeesch" ! Ik kijk weer in mijn spiegel en zie de auto achter mij naar mij toekomen schuiven. Ik laat mijn rem los en sta klaar om nog een beetje verder te rijden, want zoveel is wel zeker : die achter mij zal wel stoppen maar niet meer op tijd ! En dan kwam de "knots". Ik krijg een duw en rol het zebrapad over.
Grommel ! Grommel ! Grommel ! Ik zet mij van de baan af, in de bocht van het kruispunt, en stap uit. De wagen die op mij ingereden was, staat op het zebrapad en de bestuurder maakt precies geen aanstalten om uit te stappen. Ik bekijk de achterkant van mijn bolleke : niets te zien ! En ik stap grommel ! grommel ! grommel ! terug in de auto. Dan zie ik in mijn zijspiegel dat de andere bestuurder ook uitstapt. Ik weer uit de auto en naar hem toe. Hij bekijkt zijn voorkant (ook niets te zien) en zegt al van ver : "Het is niets. Het is niets.". Ik dan maar weer ingestapt en, nog een beetje natrillend, verder gereden naar Sint-Niklaas.
Bedenkingen :
- die grommel ! grommel ! grommel ! van mij was omdat ik gestopt was voor een oranje licht waar ik vroeger, in dezelfde omstandigheden (druk, te hoge snelheid, regen ...) NOOIT voor zou gestopt zijn !
- omdat ik niet meer remde en in neutraal stond, met het gedacht om nog wat vooruit te rijden, zijn wij er alletwee zonder schade afgekomen
- maar wat, als er nu net eens een voetganger wou oversteken, terwijl mijn achterligger mij over het zebrapad duwde ?
Ik heb het al gezegd : wat doet een mens tegenwoordig als hij aan een kruispunt met verkeerslichten komt ? Zo lang mogelijk naar de lichten kijken om te zien of het niet oranje wordt en ondertussen in de achteruitkijkspiegel kijken om te zien of je achterligger niet te dicht bij is. Verder kijk je sowieso al de ganse tijd op je kilometerteller om niet te snel te rijden ... Wel, wat doen we dan met een al dan niet verstrooide voetganger die beslist om plots over te steken ? Zul jij hem gezien hebben ? Ikke niet, hoor !
Toen ik zondagavond weer langs diezelfde baan naar huis reed, ben ik toch maar door het oranje gereden. Het was nog steeds aan het regenen, er was wel minder verkeer maar daardoor reed iedereen ook veel sneller. Ik reed 80 km/u en heb aan dat ene oranje licht nog maar wat gas bijgegeven ... Nè !
ZE HEBBEN ZONDAG WEER EENS IN MIJN GAT GEZETEN !!!
Zondag begaf ik mij blijgemoed naar Sint-Niklaas : ik ging Luna en Dina een knuffel geven, joepie !
Op de baan van de A12 naar Temse (het nummer ontsnapt mij nu even/heb ik eigenlijk nooit geweten), waar je 90 km/u mag rijden, was het tamelijk druk. Ik reed er dus maar 60 à 70 km/u. Ergens in Bornem, wordt het verkeerslicht voor mij oranje. Vroeger zou ik daar nog doorgereden zijn maar nu, met die "nieuwe" verkeersregels, is daar natuurlijk geen sprake meer van !
Ik rem, niet bruusk maar wel "stevig", en kijk in mijn achteruitkijkspiegel. Ik zie de wagen achter mij een wipje maken en stel vast dat de bestuurder achter mij ook flink remt. Ik kijk weer voor mij maar hoor tegelijkertijd achter mij "zwiiiiieeeesch" ! Ik kijk weer in mijn spiegel en zie de auto achter mij naar mij toekomen schuiven. Ik laat mijn rem los en sta klaar om nog een beetje verder te rijden, want zoveel is wel zeker : die achter mij zal wel stoppen maar niet meer op tijd ! En dan kwam de "knots". Ik krijg een duw en rol het zebrapad over.
Grommel ! Grommel ! Grommel ! Ik zet mij van de baan af, in de bocht van het kruispunt, en stap uit. De wagen die op mij ingereden was, staat op het zebrapad en de bestuurder maakt precies geen aanstalten om uit te stappen. Ik bekijk de achterkant van mijn bolleke : niets te zien ! En ik stap grommel ! grommel ! grommel ! terug in de auto. Dan zie ik in mijn zijspiegel dat de andere bestuurder ook uitstapt. Ik weer uit de auto en naar hem toe. Hij bekijkt zijn voorkant (ook niets te zien) en zegt al van ver : "Het is niets. Het is niets.". Ik dan maar weer ingestapt en, nog een beetje natrillend, verder gereden naar Sint-Niklaas.
Bedenkingen :
- die grommel ! grommel ! grommel ! van mij was omdat ik gestopt was voor een oranje licht waar ik vroeger, in dezelfde omstandigheden (druk, te hoge snelheid, regen ...) NOOIT voor zou gestopt zijn !
- omdat ik niet meer remde en in neutraal stond, met het gedacht om nog wat vooruit te rijden, zijn wij er alletwee zonder schade afgekomen
- maar wat, als er nu net eens een voetganger wou oversteken, terwijl mijn achterligger mij over het zebrapad duwde ?
Ik heb het al gezegd : wat doet een mens tegenwoordig als hij aan een kruispunt met verkeerslichten komt ? Zo lang mogelijk naar de lichten kijken om te zien of het niet oranje wordt en ondertussen in de achteruitkijkspiegel kijken om te zien of je achterligger niet te dicht bij is. Verder kijk je sowieso al de ganse tijd op je kilometerteller om niet te snel te rijden ... Wel, wat doen we dan met een al dan niet verstrooide voetganger die beslist om plots over te steken ? Zul jij hem gezien hebben ? Ikke niet, hoor !
Toen ik zondagavond weer langs diezelfde baan naar huis reed, ben ik toch maar door het oranje gereden. Het was nog steeds aan het regenen, er was wel minder verkeer maar daardoor reed iedereen ook veel sneller. Ik reed 80 km/u en heb aan dat ene oranje licht nog maar wat gas bijgegeven ... Nè !
donderdag, april 22, 2004
Toen ik hier gisterenavond de parking verliet, zag ik vanuit mijn ooghoek een kraai met iets wits aan zijn bek en die was driftig aan het pikken. Mijn wagen viel stil (dat gebeurt nogal eens, als ik pas vertrokken ben) en daardoor kon ik de kraai een beetje beter bekijken : die was gewoon een duif aan het aftoeken !!! De pluimpjes hingen aan zijn bek.
In plaats van naar huis te gaan, ben ik tot aan het 'slagveld' gereden. De kraai sleurde de duif onder een geparkeerde auto en bleef vandaaruit mijn auto bekijken. De duif lag achter hem en bewoog niet... Was ze dood ... ? Daar ik wou weten hoe de duif eraan toe was, stapte ik uit de wagen. De kraai vloog weg tot op de dichtsbijzijnde lantaarnpaal. En de duif kwam onder de geparkeerde wagen uit gewaggeld ! Ze zag er nogal toegetakeld uit ... De duif zag mij staan en is weer onder de auto gekropen. Ik heb gewacht tot de kraai van de lantaarnpaal weg vloog en ben dan maar naar huis gegaan.
Ik hoop dat de duif het overleefd heeft. Vanmorgen heb ik hier toch nergens een dode duif zien liggen ...
In plaats van naar huis te gaan, ben ik tot aan het 'slagveld' gereden. De kraai sleurde de duif onder een geparkeerde auto en bleef vandaaruit mijn auto bekijken. De duif lag achter hem en bewoog niet... Was ze dood ... ? Daar ik wou weten hoe de duif eraan toe was, stapte ik uit de wagen. De kraai vloog weg tot op de dichtsbijzijnde lantaarnpaal. En de duif kwam onder de geparkeerde wagen uit gewaggeld ! Ze zag er nogal toegetakeld uit ... De duif zag mij staan en is weer onder de auto gekropen. Ik heb gewacht tot de kraai van de lantaarnpaal weg vloog en ben dan maar naar huis gegaan.
Ik hoop dat de duif het overleefd heeft. Vanmorgen heb ik hier toch nergens een dode duif zien liggen ...
woensdag, april 21, 2004
Vanmorgen weet ik tenminste wat te schrijven. Terwijl ik mijn ochtendrituelen verrichtte, heb ik af en toe een nota gemaakt. Als ik dat niet doe, ben ik alles vergeten tegen dat ik wil beginnen schrijven ...
Die roofvogel, die vorige week op de haag heen en weer hipte in een poging om een musje te pakken, die deed mij eigenlijk denken aan Sam the Eagle van de Muppet Show. Ik probeer nu al enkele dagen ergens te vinden welke vogel ik toen gezien heb maar dat is niet gemakkelijk, hoor ! Zoek je bloemen of planten, dan bestaan er databases waar je kleur, grootte, seizoen, kleur van de bloesem enz ... kan ingeven en dan kan je beginnen uitpluizen. Voor vogels heb ik echter nog zo niets gevonden. Iemand enig idee ? Sam the Eagle, dus ...
Vannacht heb ik gedroomd dat ik met Katty en Wim en de kindjes op vakantie was op een tropisch eiland. Ik weet er niet al te veel meer van. De kindjes kwamen niet echt in mijn droom voor maar ik "wist" wel degelijk dat ze er waren. En toen we naar huis gingen, had ik (weer) inpak- en verplaatsingsproblemen : iedereen had zijn valies al klaar maar ik moest nog beginnen en kon weer niet beslissen wat ik allemaal mee terug naar huis moest nemen. Daardoor kwam ik overal (receptie, autobus, luchthaven ...) als laatste aangestormd en kon nog net op het nippertje mee. Dat wordt weer uitrusten, vandaag ...
En gisteren heeft Lieve mij de GSM gebracht, die Walter al een hele tijd voor mij had klaarliggen ! 't Zal er nu toch van komen, zeker ? Ah jaaaa ! Ik heb nu toch een GSM-zakje in mijn sakoche ... Wij hebben even onze gebruiksaanwijzingenboekjes doorgenomen. Jawadde ! Straffe kost ! Weet je bijvoorbeeld dat je een GSM niet mag gebruiken in een plaats waar ontploffingsgevaar is ? Ik zal proberen om de hele gebruiksaanwijzing deze week te doorworstelen. Ondertussen zal ik wat informatie zoeken over SIM kaarten en dan kan ik er dinsdag in de krantenwinkel misschien al eentje kopen ! Ik ben wel een beetje opgewonden, hoor ! Maar ... ben ik nu eigenlijk niet aan het capituleren ... ???
Tututututut ! Niet aantrekken ! De Meut moet toch ook met haar tijd meegaan, niet ? ;-)))))
Die roofvogel, die vorige week op de haag heen en weer hipte in een poging om een musje te pakken, die deed mij eigenlijk denken aan Sam the Eagle van de Muppet Show. Ik probeer nu al enkele dagen ergens te vinden welke vogel ik toen gezien heb maar dat is niet gemakkelijk, hoor ! Zoek je bloemen of planten, dan bestaan er databases waar je kleur, grootte, seizoen, kleur van de bloesem enz ... kan ingeven en dan kan je beginnen uitpluizen. Voor vogels heb ik echter nog zo niets gevonden. Iemand enig idee ? Sam the Eagle, dus ...
Vannacht heb ik gedroomd dat ik met Katty en Wim en de kindjes op vakantie was op een tropisch eiland. Ik weet er niet al te veel meer van. De kindjes kwamen niet echt in mijn droom voor maar ik "wist" wel degelijk dat ze er waren. En toen we naar huis gingen, had ik (weer) inpak- en verplaatsingsproblemen : iedereen had zijn valies al klaar maar ik moest nog beginnen en kon weer niet beslissen wat ik allemaal mee terug naar huis moest nemen. Daardoor kwam ik overal (receptie, autobus, luchthaven ...) als laatste aangestormd en kon nog net op het nippertje mee. Dat wordt weer uitrusten, vandaag ...
En gisteren heeft Lieve mij de GSM gebracht, die Walter al een hele tijd voor mij had klaarliggen ! 't Zal er nu toch van komen, zeker ? Ah jaaaa ! Ik heb nu toch een GSM-zakje in mijn sakoche ... Wij hebben even onze gebruiksaanwijzingenboekjes doorgenomen. Jawadde ! Straffe kost ! Weet je bijvoorbeeld dat je een GSM niet mag gebruiken in een plaats waar ontploffingsgevaar is ? Ik zal proberen om de hele gebruiksaanwijzing deze week te doorworstelen. Ondertussen zal ik wat informatie zoeken over SIM kaarten en dan kan ik er dinsdag in de krantenwinkel misschien al eentje kopen ! Ik ben wel een beetje opgewonden, hoor ! Maar ... ben ik nu eigenlijk niet aan het capituleren ... ???
Tututututut ! Niet aantrekken ! De Meut moet toch ook met haar tijd meegaan, niet ? ;-)))))
maandag, april 19, 2004
Ik heb Dina en Luna geknuffeld !!!
Ik ben er nog altijd mijn draai van kwijt ... Zo'n lieve knodderkes !
En ik heb ze allebei een flesje mogen geven ! Dat begon vol enthousiasme : slurp, slik, slurp. Maar dat eten moet een vermoeiende bezigheid zijn want na een tijdje viel het zuigmachientje stil en moesten de meisjes weer even aangepord worden om verder te eten. Toen het flesje bijna helemaal leeg was, werd er gewoon een eet-staking ingezet : lipjes op mekaar en ik kreeg de speen er op geen enkele manier meer tussen ! Ik kreeg er de slappe lach van, zo klein nog en al zo kordaat ! Zelfs toen ik Dina's mondje wou proper vegen, perste ze haar lipjes op mekaar, als om te zeggen : "Heb je het nu nog niet begrepen ? Ik heb genoeg gegeten !" En na de maaltijd liet Luna flinke boertjes, terwijl ze gezapig kreetjes lag te slaken op de buik van papa.
Tussen de voedingen en de nieuwe pampers door liggen de schatten lekker ingeduffeld in hun park en slapen zich gewoon te pletter.
Iedereen heeft zondag wel eens gezegd : "Wat een leven hebben die toch ! Eten, slapen en pampers vuilmaken ..."
Zondag was het "full house" in de Heidebloemstraat. Grootmeut was met een taartje komen aandraven en later vielen opa en oma binnen, ook met een taart. En nog later kwamen ook nonkel Koen, tante Babs en nichtje Noélys naar de kindjes kijken. Opa en oma waren tot de vaststelling gekomen dat ze nog geen foto hadden van papa en mama met hun twee dochters ! En Babs is aan haar fotoreportage van Luna en Dina begonnen. Maar vooral Noélys was erg geïnteresseerd. Ze wou telkens de "beebie" zien en had eigenlijk graag mee in het park gezeten. Nog even geduld hoor, meisje ! Dan kunnen jullie met z'n drietjes lekker samen ravotten !
Ik ben er nog altijd mijn draai van kwijt ... Zo'n lieve knodderkes !
En ik heb ze allebei een flesje mogen geven ! Dat begon vol enthousiasme : slurp, slik, slurp. Maar dat eten moet een vermoeiende bezigheid zijn want na een tijdje viel het zuigmachientje stil en moesten de meisjes weer even aangepord worden om verder te eten. Toen het flesje bijna helemaal leeg was, werd er gewoon een eet-staking ingezet : lipjes op mekaar en ik kreeg de speen er op geen enkele manier meer tussen ! Ik kreeg er de slappe lach van, zo klein nog en al zo kordaat ! Zelfs toen ik Dina's mondje wou proper vegen, perste ze haar lipjes op mekaar, als om te zeggen : "Heb je het nu nog niet begrepen ? Ik heb genoeg gegeten !" En na de maaltijd liet Luna flinke boertjes, terwijl ze gezapig kreetjes lag te slaken op de buik van papa.
Tussen de voedingen en de nieuwe pampers door liggen de schatten lekker ingeduffeld in hun park en slapen zich gewoon te pletter.
Iedereen heeft zondag wel eens gezegd : "Wat een leven hebben die toch ! Eten, slapen en pampers vuilmaken ..."
Zondag was het "full house" in de Heidebloemstraat. Grootmeut was met een taartje komen aandraven en later vielen opa en oma binnen, ook met een taart. En nog later kwamen ook nonkel Koen, tante Babs en nichtje Noélys naar de kindjes kijken. Opa en oma waren tot de vaststelling gekomen dat ze nog geen foto hadden van papa en mama met hun twee dochters ! En Babs is aan haar fotoreportage van Luna en Dina begonnen. Maar vooral Noélys was erg geïnteresseerd. Ze wou telkens de "beebie" zien en had eigenlijk graag mee in het park gezeten. Nog even geduld hoor, meisje ! Dan kunnen jullie met z'n drietjes lekker samen ravotten !
donderdag, april 15, 2004
Moe ... moe ... moe ... ! Geen oog dicht gedaan vannacht ...
Vanaf kwart voor negen stond ik gisterenavond op uitkijk, in de hoop een glimp van Ransje op te vangen. 't Werd steeds maar donkerder en donkerder en tegen kwart na negen, toen ik niets meer kon onderscheiden tussen de takken van de bomen, ben ik dan maar met mijn uilenboekje (Owlflight) in bed gekropen.
Rond negen uur had ik echter vanuit mijn ooghoek autostoplichten gezien op de oprit van Buur Bob. Het duurde daar nogal lang eer alles weer rustig was en daarom dacht ik : "Die komen zeker thuis van vakantie en zijn alles aan het uitladen".
Terwijl Dar'ian zich in Owlflight probeerde in te burgeren bij de Hawkbrothers, werd ik om half tien opgeschrikt door een alarm. Het alarm van Buur Bob ! De sirene bleef maar gillen en op de gevel flitste een oranje licht aan en uit. Ik kon dit alarm moeilijk plaatsen aangezien ik dacht dat Gaby en Robert nog maar net weer thuis gekomen waren. Wat kon er gebeurd zijn ? Buur Boer kwam ook al eens op straat kijken maar daar was niets te zien en hij ging onverrichterzake terug naar binnen. De sirene viel uit maar het oranje knipperlicht bleef ... knipperen.
Toen kwam er een monovolume in volle vaart uit de richting van het dorp. Hij reed bij Buur Bob de oprit op en parkeerde zich achter het huis. Binnen ging het licht aan, het oranje knipperlicht ging uit, binnen ging het licht weer uit, en weer aan ... Ik had ondertussen mijn telefoon bij de hand, voor alle-valle-veur, nietwaar. Meneer-van-het-hondje van enkele huizen verder was ook al eens komen kijken maar ging terug naar huis, toen hij zag dat er een auto achter het huis stond. De zoon (die van de monovolume) van Buur Bob kwam op straat naar de voorgevel kijken, GSM in de hand.
En dan kwam er een andere wagen uit de richting van het dorp. Met gierende banden draaide die ook de oprit op en de andere zoon van Gaby en Robert ging ook het huis binnen. Weer lichten aan ... en lichten uit ... Beide mannen kwamen naar buiten en Zoon 1 ging eens tot bij Buur Boer maar die kon hem waarschijnlijk weinig vertellen. Beide zonen hebben daar nog wat staan ronddraaien en zijn toen weggereden. Voor mijzelf maakte ik de bedenking dat de stoplichten die ik rond negen uur gezien had, waarschijnlijk van één van de zonen waren ... Die komen tijdens de afwezigheid van hun ouders namelijk dagelijks eens langs.
Mijn nachtrust was er natuurlijk aan voor de moeite. In het donker heb ik gans de toer van mijn huisje gedaan, aan elk venster naar verdachte individus spiedend. Daarna ben ik, met het licht aan, weer in bed gekropen. De dekens echter NIET over mijn oren getrokken want ik wou het kunnen horen mocht er iemand aan een van mijn deurtjes zitten prutsen.
Na wat gelezen te hebben ging er om half twaalf wéér een alarm af. Ditmaal in de wijk achter het labo. Nu kon ik er wel helemaal naar fluiten ... ! Na een tiental minuten heb ik weer mijn befaamde uitkijkroutine in het donker uitgevoerd. Ook ditmaal zonder iets verdachts op te merken. Maar het licht is wel de ganse nacht blijven branden ... En zonder de dekens op mijn oren KAN IK NIET SLAPEN !!!
En daarom, beste Lezertjes, ben ik vandaag moe ... moe ... moe ... !
Vanaf kwart voor negen stond ik gisterenavond op uitkijk, in de hoop een glimp van Ransje op te vangen. 't Werd steeds maar donkerder en donkerder en tegen kwart na negen, toen ik niets meer kon onderscheiden tussen de takken van de bomen, ben ik dan maar met mijn uilenboekje (Owlflight) in bed gekropen.
Rond negen uur had ik echter vanuit mijn ooghoek autostoplichten gezien op de oprit van Buur Bob. Het duurde daar nogal lang eer alles weer rustig was en daarom dacht ik : "Die komen zeker thuis van vakantie en zijn alles aan het uitladen".
Terwijl Dar'ian zich in Owlflight probeerde in te burgeren bij de Hawkbrothers, werd ik om half tien opgeschrikt door een alarm. Het alarm van Buur Bob ! De sirene bleef maar gillen en op de gevel flitste een oranje licht aan en uit. Ik kon dit alarm moeilijk plaatsen aangezien ik dacht dat Gaby en Robert nog maar net weer thuis gekomen waren. Wat kon er gebeurd zijn ? Buur Boer kwam ook al eens op straat kijken maar daar was niets te zien en hij ging onverrichterzake terug naar binnen. De sirene viel uit maar het oranje knipperlicht bleef ... knipperen.
Toen kwam er een monovolume in volle vaart uit de richting van het dorp. Hij reed bij Buur Bob de oprit op en parkeerde zich achter het huis. Binnen ging het licht aan, het oranje knipperlicht ging uit, binnen ging het licht weer uit, en weer aan ... Ik had ondertussen mijn telefoon bij de hand, voor alle-valle-veur, nietwaar. Meneer-van-het-hondje van enkele huizen verder was ook al eens komen kijken maar ging terug naar huis, toen hij zag dat er een auto achter het huis stond. De zoon (die van de monovolume) van Buur Bob kwam op straat naar de voorgevel kijken, GSM in de hand.
En dan kwam er een andere wagen uit de richting van het dorp. Met gierende banden draaide die ook de oprit op en de andere zoon van Gaby en Robert ging ook het huis binnen. Weer lichten aan ... en lichten uit ... Beide mannen kwamen naar buiten en Zoon 1 ging eens tot bij Buur Boer maar die kon hem waarschijnlijk weinig vertellen. Beide zonen hebben daar nog wat staan ronddraaien en zijn toen weggereden. Voor mijzelf maakte ik de bedenking dat de stoplichten die ik rond negen uur gezien had, waarschijnlijk van één van de zonen waren ... Die komen tijdens de afwezigheid van hun ouders namelijk dagelijks eens langs.
Mijn nachtrust was er natuurlijk aan voor de moeite. In het donker heb ik gans de toer van mijn huisje gedaan, aan elk venster naar verdachte individus spiedend. Daarna ben ik, met het licht aan, weer in bed gekropen. De dekens echter NIET over mijn oren getrokken want ik wou het kunnen horen mocht er iemand aan een van mijn deurtjes zitten prutsen.
Na wat gelezen te hebben ging er om half twaalf wéér een alarm af. Ditmaal in de wijk achter het labo. Nu kon ik er wel helemaal naar fluiten ... ! Na een tiental minuten heb ik weer mijn befaamde uitkijkroutine in het donker uitgevoerd. Ook ditmaal zonder iets verdachts op te merken. Maar het licht is wel de ganse nacht blijven branden ... En zonder de dekens op mijn oren KAN IK NIET SLAPEN !!!
En daarom, beste Lezertjes, ben ik vandaag moe ... moe ... moe ... !
dinsdag, april 13, 2004
Ik heb een prachtig paasweekend achter de rug !
Het begon echter niet al te best. Zaterdag ben ik opgestaan met een koortsachtig gevoel : bibberen, zweten, alles deed pijn ... Maar dat heb ik opgelost door, na de afwas en de boodschappen, met een flinke pilletjescocktail weer in bed te kruipen. En zo ging het zondag al veel beter, dank u.
Zondag was het kaartdag in Merelbeke. 't Was eigenlijk kaartdag-plus ! De klokken hadden eieren gebracht en vooral Maarten en Noélys hebben hun best gedaan en veel eieren geraapt. Dan was er ook nog de 40ste huwelijksverjaardag van Paula en Jos : champagne ! En ik heb mooie kaarten gekregen tijdens het kaartspel. Ik heb in de tweede ronde wel dik verloren (126 punten) maar ik heb mij toch goed geamuseerd. Vooral na dat spelletje waar Wim vroeg en ik meeging en we welgeteld TWEE slagen haalden ! Toen heb ik mij moeten haasten dat ik op toilet zat, of ik had in mijn broek gedaan van 't lachen ...
Maandag was dan weer zo 'n extra verlofdag, waarmee ik nooit goed weet wat aan te vangen. De tuin riep om aandacht natuurlijk maar dat zag ik nog niet zo direct zitten. Dus, waarom niet eens de garage leegemaakt, helemaal gepoetst en terug gereorganiseerd ? Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik alles uit de garage buiten gezet had, heb ik mij wel even afgevraagd hoe dat allemaal uit die garage kon komen. En toen alles weer IN de garage stond, had ik zelfs nog meer plaats over dan tevoren ... !!!
Het "buitenwerk" heb ik afgemaakt door het onkruid te wieden tussen de stenen aan de voordeur en die eens met een sopje te schuren. Geradbraakt wou ik een lekker lang en warm badje nemen maar toen zag ik al de CD's nog op de grond staan. Ah jaaaa, het salontafeltje had ik ook naar de garage verhuisd ! En toen heb ik nog twee RAST tafeltjes van Ikea in mekaar gezet. Amaai mijn vingers en mijn polsen !
Het lange warme bad is er uiteindelijk toch gekomen en het heeft daarna niet lang meer geduurd of ik was in dromenland ...
Tijdens de garagewerken, heb ik nog een natuurramp voorkomen ... ? of veroorzaakt ... ? Plots hoorde ik een vreselijk gepiep in de haag. Ik ging kijken en zag een vogeltje (musje ?) in de haag paniekerig heen en weer wippen. En bovenop de haag zat een roofvogel die het vogeltje van links naar rechts achtervolgde ! Hij was zo geconcentreerd op zijn jacht dat hij mij eerst zelfs niet opmerkte. Maar toen bewoog ik en maakte hij zich uit de voeten. Het vogeltje heeft nog vijf minuten lang zitten napiepen in de haag ...
Ik ben natuurlijk dadelijk gaan zoeken welk soort roofvogel ik gezien had. Niet gemakkelijk, hoor ! Hij was maar zo groot als een duif maar had echt het "karruur" en de kop van een vervaarlijke rover. Ik dacht automatisch aan een kiekendief. Maar volgens de foto's in mijn boekjes zou het eerder een slechtvalk geweest zijn. Nu blijkt de slechtvalk tamelijk zeldzaam te zijn in onze contreien. Vandaar dus mijn vraag : heb ik nu een natuurramp voorkomen door het kleine vogeltje te redden of heb ik net een natuurramp veroorzaakt door die zeldzame rover zijn prooi te ontnemen ?
Het begon echter niet al te best. Zaterdag ben ik opgestaan met een koortsachtig gevoel : bibberen, zweten, alles deed pijn ... Maar dat heb ik opgelost door, na de afwas en de boodschappen, met een flinke pilletjescocktail weer in bed te kruipen. En zo ging het zondag al veel beter, dank u.
Zondag was het kaartdag in Merelbeke. 't Was eigenlijk kaartdag-plus ! De klokken hadden eieren gebracht en vooral Maarten en Noélys hebben hun best gedaan en veel eieren geraapt. Dan was er ook nog de 40ste huwelijksverjaardag van Paula en Jos : champagne ! En ik heb mooie kaarten gekregen tijdens het kaartspel. Ik heb in de tweede ronde wel dik verloren (126 punten) maar ik heb mij toch goed geamuseerd. Vooral na dat spelletje waar Wim vroeg en ik meeging en we welgeteld TWEE slagen haalden ! Toen heb ik mij moeten haasten dat ik op toilet zat, of ik had in mijn broek gedaan van 't lachen ...
Maandag was dan weer zo 'n extra verlofdag, waarmee ik nooit goed weet wat aan te vangen. De tuin riep om aandacht natuurlijk maar dat zag ik nog niet zo direct zitten. Dus, waarom niet eens de garage leegemaakt, helemaal gepoetst en terug gereorganiseerd ? Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik alles uit de garage buiten gezet had, heb ik mij wel even afgevraagd hoe dat allemaal uit die garage kon komen. En toen alles weer IN de garage stond, had ik zelfs nog meer plaats over dan tevoren ... !!!
Het "buitenwerk" heb ik afgemaakt door het onkruid te wieden tussen de stenen aan de voordeur en die eens met een sopje te schuren. Geradbraakt wou ik een lekker lang en warm badje nemen maar toen zag ik al de CD's nog op de grond staan. Ah jaaaa, het salontafeltje had ik ook naar de garage verhuisd ! En toen heb ik nog twee RAST tafeltjes van Ikea in mekaar gezet. Amaai mijn vingers en mijn polsen !
Het lange warme bad is er uiteindelijk toch gekomen en het heeft daarna niet lang meer geduurd of ik was in dromenland ...
Tijdens de garagewerken, heb ik nog een natuurramp voorkomen ... ? of veroorzaakt ... ? Plots hoorde ik een vreselijk gepiep in de haag. Ik ging kijken en zag een vogeltje (musje ?) in de haag paniekerig heen en weer wippen. En bovenop de haag zat een roofvogel die het vogeltje van links naar rechts achtervolgde ! Hij was zo geconcentreerd op zijn jacht dat hij mij eerst zelfs niet opmerkte. Maar toen bewoog ik en maakte hij zich uit de voeten. Het vogeltje heeft nog vijf minuten lang zitten napiepen in de haag ...
Ik ben natuurlijk dadelijk gaan zoeken welk soort roofvogel ik gezien had. Niet gemakkelijk, hoor ! Hij was maar zo groot als een duif maar had echt het "karruur" en de kop van een vervaarlijke rover. Ik dacht automatisch aan een kiekendief. Maar volgens de foto's in mijn boekjes zou het eerder een slechtvalk geweest zijn. Nu blijkt de slechtvalk tamelijk zeldzaam te zijn in onze contreien. Vandaar dus mijn vraag : heb ik nu een natuurramp voorkomen door het kleine vogeltje te redden of heb ik net een natuurramp veroorzaakt door die zeldzame rover zijn prooi te ontnemen ?
donderdag, april 08, 2004
Woensdagavond 20.45 uur. Ik ga voor mezelf een handjevol snoep halen in de keuken en, terwijl ik het licht aansteek ... wie landt daar op een tak vlak voor het keukenvenster ? Ransje !
Ik doe snel het licht weer uit en blijf muisstil mijn bezoeker staan bewonderen. Hij kijkt speurend naar beneden, tussen de plantjes, want dààr zitten de muisjes. Ah jaaaa ! En ik kan het weten want het is dààr dat ik ze in de winter eten geef ... !
Gisterenmiddag heb ik op kantoor een Godzilla gevouwen ... Heel ingewikkeld maar toch te doen. Ik heb echter ondervonden dat je voor zulk preciziewerk wel degelijk speciaal origami papier nodig hebt. En het paasei heeft mij zijn geheim nog niet prijs gegeven maar ik heb er nog niet echt naar gezocht. Niet alleen de breedte van het papier maar ook de lengte spelen een rol, denk ik.
Aangezien ik mijn ruggetje nog wat aan het ontzien ben, zal er deze week geen paasei meer gevouwen worden, vrees ik ...
Ik doe snel het licht weer uit en blijf muisstil mijn bezoeker staan bewonderen. Hij kijkt speurend naar beneden, tussen de plantjes, want dààr zitten de muisjes. Ah jaaaa ! En ik kan het weten want het is dààr dat ik ze in de winter eten geef ... !
Gisterenmiddag heb ik op kantoor een Godzilla gevouwen ... Heel ingewikkeld maar toch te doen. Ik heb echter ondervonden dat je voor zulk preciziewerk wel degelijk speciaal origami papier nodig hebt. En het paasei heeft mij zijn geheim nog niet prijs gegeven maar ik heb er nog niet echt naar gezocht. Niet alleen de breedte van het papier maar ook de lengte spelen een rol, denk ik.
Aangezien ik mijn ruggetje nog wat aan het ontzien ben, zal er deze week geen paasei meer gevouwen worden, vrees ik ...
dinsdag, april 06, 2004
Gisteren een mooi boekje gevonden bij Lieve : Origami !
Er stonden eieren in en die wou ik wel eens proberen, nu Pasen in aantocht is. Mijn eerste poging leverde al dadelijk een pracht van een geel eitje op. Helaas heb ik het verknoeid door het met lijm aan mekaar te plakken. Het boekje zei : "Schuif het in mekaar of kleef beide helften aan elkaar". Dat schuiven zag ik niet zo zitten en dus door rijkelijk met de lijm rond te gaan, is het geheel een beetje scheefgetrokken. 't Is meer een ei van een kip met constipatie geworden ...
Dan maar een tweede poging gewaagd. Ik kreeg een pracht van een paars plooiwerkje ... dat bij het in mekaar zetten (op de goede en héél moeilijke manier !) echter de vorm van een appel had !
Hieruit concludeer ik dat de afmetingen van het papier heel belangrijk zijn. Dus moet ik nu proberen uit te zoeken wat de ideale ei-afmetingen zijn ...
't Is anders heel plezant, zo vanalles en nog wat uit papier te vouwen. Alleen moet ge er eens op tijd mee ophouden want anders wordt het nefast voor de schouders en het ruggetje. En die kan je niet zomaar met een paar duwtjes weer in de juiste "plooi" krijgen ... !
Er stonden eieren in en die wou ik wel eens proberen, nu Pasen in aantocht is. Mijn eerste poging leverde al dadelijk een pracht van een geel eitje op. Helaas heb ik het verknoeid door het met lijm aan mekaar te plakken. Het boekje zei : "Schuif het in mekaar of kleef beide helften aan elkaar". Dat schuiven zag ik niet zo zitten en dus door rijkelijk met de lijm rond te gaan, is het geheel een beetje scheefgetrokken. 't Is meer een ei van een kip met constipatie geworden ...
Dan maar een tweede poging gewaagd. Ik kreeg een pracht van een paars plooiwerkje ... dat bij het in mekaar zetten (op de goede en héél moeilijke manier !) echter de vorm van een appel had !
Hieruit concludeer ik dat de afmetingen van het papier heel belangrijk zijn. Dus moet ik nu proberen uit te zoeken wat de ideale ei-afmetingen zijn ...
't Is anders heel plezant, zo vanalles en nog wat uit papier te vouwen. Alleen moet ge er eens op tijd mee ophouden want anders wordt het nefast voor de schouders en het ruggetje. En die kan je niet zomaar met een paar duwtjes weer in de juiste "plooi" krijgen ... !
maandag, april 05, 2004
De laatste dagen was er, rond schemertijd, telkens groot merelalarm in de Coige. Dat zou kunnen wijzen op de aanwezigheid van een of ander uiltje ! Toch kon ik geen Steentje of Ransje bespeuren.
Tot ik zaterdagavond om kwart voor negen toevallig eens uit het keukenraam keek ... In een boom zat Ransje met een lekker hapje tussen de klauwtjes ! En smullen dat ie deed ! Ik ging naar boven om hem beter te kunnen zien vanuit het dakraam. Niet te doen : de lichten van de achterburen schenen mij in de ogen. Dan maar terug naar het keukenraam. Ooooo ! Ransje zat niet meer in de boom ... Misschien, als ik nu eens buiten ging kijken, zou ik hem dan terugvinden ? Ik kwam voorzichtig buiten op het terras en daar vloog Ransje weg uit het veld. Of hij zijn lekker hapje nog in de klauwen had, dat kon ik niet meer zien.
Uiltjes-kijken-tijd is dus weer aangebroken !
Zondag heb ik de Billi boekenkast gemonteerd, ze bij op de logeerkamer gezet, al enkele oudere boeken naar boven verhuisd en mijn nieuwe boeken in de living een plaatsje gegeven. Grote paniek : nu zie ik allemaal lege schappen. Help ! Ik heb te weinig boeken !!!
Weetje van de week : EURO briefjes strijk je best met de stand van het strijkijzer op het eerste bolletje ...
Nog een prettig week toegewenst !
Tot ik zaterdagavond om kwart voor negen toevallig eens uit het keukenraam keek ... In een boom zat Ransje met een lekker hapje tussen de klauwtjes ! En smullen dat ie deed ! Ik ging naar boven om hem beter te kunnen zien vanuit het dakraam. Niet te doen : de lichten van de achterburen schenen mij in de ogen. Dan maar terug naar het keukenraam. Ooooo ! Ransje zat niet meer in de boom ... Misschien, als ik nu eens buiten ging kijken, zou ik hem dan terugvinden ? Ik kwam voorzichtig buiten op het terras en daar vloog Ransje weg uit het veld. Of hij zijn lekker hapje nog in de klauwen had, dat kon ik niet meer zien.
Uiltjes-kijken-tijd is dus weer aangebroken !
Zondag heb ik de Billi boekenkast gemonteerd, ze bij op de logeerkamer gezet, al enkele oudere boeken naar boven verhuisd en mijn nieuwe boeken in de living een plaatsje gegeven. Grote paniek : nu zie ik allemaal lege schappen. Help ! Ik heb te weinig boeken !!!
Weetje van de week : EURO briefjes strijk je best met de stand van het strijkijzer op het eerste bolletje ...
Nog een prettig week toegewenst !
maandag, maart 29, 2004
Enkele weken geleden stuurde Kozzinneke Ann mij een mailtje : "Ik wil het huis uit op 27 maart. Gaan we naar de film ?" Ik dacht dat Nicole en Marc bezoek zouden krijgen die zaterdag. Dus de vraag van Ann riep bij mij geen enkele verwondering op. En natuurlijk ben ik voor een filmpje wel altijd te vinden. Later kwam er nog een mailtje : "Oh ja, en gaan we daarna een stukje eten ?" Dat moet ge mij geen twee keer vragen !
Ondertussen was ik aan het surfen geslagen om een geschikt filmke te zoeken. Er was niet veel keuze maar Big Fish zei mij wel iets. In alle geval, we zouden wel zien op die bewuste zaterdag zelf.
Zaterdag wist ik absoluut niet meer om welk uur wij afgesproken hadden. Hàdden we wel een uur afgesproken ? Om kwart over zes was ik klaar en besloot ik maar naar Kortenberg te gaan : zo was er tijd genoeg om nog wat over Dina en Luna te kletsen en om dan op 't gemakske naar Leuven te rijden. Oh ja, ik moest Ann nog vragen of ze een Happy Days kaart had, voor korting op de film. En ik zou ook voorstellen om na de film rechtstreeks naar de Domus te gaan, want aan het station kreeg je zo laat geen eten meer en het Leffe Café zou wel vol zitten.
In de Bosstraat deed Ann de deur open en ze zei dat ze even naar het toilet moest. Ik dacht nog : we gaan hier toch niet direct vertrekken, zeker ? Met Nicole en Marc begonnen ik over de tweeling te vertellen. Marc zei : "Zet u efkes neer." Maar ik had al de ganse namiddag zitten breien en wou liefst blijven staan.
Na een tijdje kwam Gert de Bosstraat binnen. Ik stelde mij daar geen enkele vraag bij : die jongen heetf het volste recht om zijn ouders te bezoeken, natuurlijk. En daarna ging hij waarschijnlijk een stappeke in de wereld zetten, dacht ik.
We lammeerden gezellig voort. Tot ik een vrouwspersoon langs het venster naar de voordeur zag gaan. Ik stond recht (was ondertussen toch maar een beetje gaan zitten) en nam mijn jas met het gedacht : daar is het bezoek, we zullen maar eens voortgaan, zeker ? Maar op datzelfde moment zag ik Frank langs het venster passeren. Was die "dame" dan niet Els ? Kwamen die in Kortenberg om iets te brengen of te halen ? CD's of zo ?
Toen Els en Frank binnen kwamen, vroeg ik nog : "Wat doen jullie hier ?" En vanaf dat moment werd het allemaal heeeeeeeeel confuus. Walter kwam binnen. Hij had het gezicht van Maarten uit een foto geknipt en hield dat voor zijn gezicht : "Ik ben de afgevaardigde van deze Kozze !". En dan kwam Wim nog binnen. En plots kreeg ik allemaal cadeautjes. En dan kwamen Hilde en Peter binnen. En ik kreeg nog meer cadeautjes. En 27 maart werd uitgeroepen tot "Meutjesdag". En ik heb, geloof ik, ook gezegd : "Maar ik ben al verjaard !" en "Ik verjaar niet meer hoor !".
Wim had foto's bij van Dina en Luna. Ik opende mijn cadeautjes : een cadeaubon van Botanica, een "tegoedbon voor een steenuilennestkastje" dat zal vervaardigde worden door een specialist terzake (het telefoonnummer van Wim stond erop), een CD van Eric Clapton en een mooi plantje in een keitoffe "poezen"-cachepot (het geheel was verpakt in Burberry papier).
Na nog veel uitleggen (Ann : "Ik doe dat niet meer hoor, zo liegen !"), zaten we plots allemaal in de auto en reden we weg. Eindstop was Chen's Wok Palace. Een chinees-à-volonté. Op de parking daar kwamen ook nog Babs en Koen aangereden. En met de ganse bende hebben we bij Chen lekker gewokt en gezellig geleuterd.
In de late uurtjes zijn we met de "lokalen" nog iets gaan drinken in de Annex. Eerst kwam daar nog Patrick binnen, met een rode roos ter ere van "Meutjesdag". Hij was gaan "gospelen" en had spijtig genoeg het eetfestijn moeten missen. Nog later vielen Lieve en Cois er ook binnen. Koen en Babs waren naar huis gegaan en de babysit bij Noélys zat er dus op.
Om een lang verhaal kort te maken : om 2:03 uur stapte ik in bed. Net op tijd om mijn klok voor de zomertijd naar 3 uur te verzetten.
Achteraf werd mij nog het een en het ander duidelijk :
Marc : "Zet u efkes neer". Ik was te vroeg gearriveerd en ze moesten mij aan den babbel houden.
Ann : 'Ik ga naar het toilet". Toen heeft ze waarschijnlijk dat SMS'je rondgestuurd : "help de meut is al hier !". Walter heeft mij dat berichtje later laten zien.
Vrijdag na de kwis had iedereen (nogal nadrukkelijk, naar het schijnt) gezegd : "Tot 11 april !", voor de volgende kaartavond.
Koen, vorig weekend : "Moeke en vake komen volgend weekend babysitten en voor het eerst zullen ze zelf Noélysje in bed moeten steken".
Zondag was ik nog altijd van mijn melk. Ik was 's ochtends beginnen breien, tot Lieve en Cois mij zouden komen halen om naar de tweeling te gaan kijken. Na twee uren breien, was ik terug bij AF : al wat ik gebreid had heb ik weer moeten uithalen. Mijn kop stond er niet naar. Ik zat de ganse tijd aan de fantastische verrassing van zaterdag te denken ! Hoe had ik mij zo in de luren kunnen laten leggen ?
Maar 't waren héél plezante (l)uren, hoor !!!
Ondertussen was ik aan het surfen geslagen om een geschikt filmke te zoeken. Er was niet veel keuze maar Big Fish zei mij wel iets. In alle geval, we zouden wel zien op die bewuste zaterdag zelf.
Zaterdag wist ik absoluut niet meer om welk uur wij afgesproken hadden. Hàdden we wel een uur afgesproken ? Om kwart over zes was ik klaar en besloot ik maar naar Kortenberg te gaan : zo was er tijd genoeg om nog wat over Dina en Luna te kletsen en om dan op 't gemakske naar Leuven te rijden. Oh ja, ik moest Ann nog vragen of ze een Happy Days kaart had, voor korting op de film. En ik zou ook voorstellen om na de film rechtstreeks naar de Domus te gaan, want aan het station kreeg je zo laat geen eten meer en het Leffe Café zou wel vol zitten.
In de Bosstraat deed Ann de deur open en ze zei dat ze even naar het toilet moest. Ik dacht nog : we gaan hier toch niet direct vertrekken, zeker ? Met Nicole en Marc begonnen ik over de tweeling te vertellen. Marc zei : "Zet u efkes neer." Maar ik had al de ganse namiddag zitten breien en wou liefst blijven staan.
Na een tijdje kwam Gert de Bosstraat binnen. Ik stelde mij daar geen enkele vraag bij : die jongen heetf het volste recht om zijn ouders te bezoeken, natuurlijk. En daarna ging hij waarschijnlijk een stappeke in de wereld zetten, dacht ik.
We lammeerden gezellig voort. Tot ik een vrouwspersoon langs het venster naar de voordeur zag gaan. Ik stond recht (was ondertussen toch maar een beetje gaan zitten) en nam mijn jas met het gedacht : daar is het bezoek, we zullen maar eens voortgaan, zeker ? Maar op datzelfde moment zag ik Frank langs het venster passeren. Was die "dame" dan niet Els ? Kwamen die in Kortenberg om iets te brengen of te halen ? CD's of zo ?
Toen Els en Frank binnen kwamen, vroeg ik nog : "Wat doen jullie hier ?" En vanaf dat moment werd het allemaal heeeeeeeeel confuus. Walter kwam binnen. Hij had het gezicht van Maarten uit een foto geknipt en hield dat voor zijn gezicht : "Ik ben de afgevaardigde van deze Kozze !". En dan kwam Wim nog binnen. En plots kreeg ik allemaal cadeautjes. En dan kwamen Hilde en Peter binnen. En ik kreeg nog meer cadeautjes. En 27 maart werd uitgeroepen tot "Meutjesdag". En ik heb, geloof ik, ook gezegd : "Maar ik ben al verjaard !" en "Ik verjaar niet meer hoor !".
Wim had foto's bij van Dina en Luna. Ik opende mijn cadeautjes : een cadeaubon van Botanica, een "tegoedbon voor een steenuilennestkastje" dat zal vervaardigde worden door een specialist terzake (het telefoonnummer van Wim stond erop), een CD van Eric Clapton en een mooi plantje in een keitoffe "poezen"-cachepot (het geheel was verpakt in Burberry papier).
Na nog veel uitleggen (Ann : "Ik doe dat niet meer hoor, zo liegen !"), zaten we plots allemaal in de auto en reden we weg. Eindstop was Chen's Wok Palace. Een chinees-à-volonté. Op de parking daar kwamen ook nog Babs en Koen aangereden. En met de ganse bende hebben we bij Chen lekker gewokt en gezellig geleuterd.
In de late uurtjes zijn we met de "lokalen" nog iets gaan drinken in de Annex. Eerst kwam daar nog Patrick binnen, met een rode roos ter ere van "Meutjesdag". Hij was gaan "gospelen" en had spijtig genoeg het eetfestijn moeten missen. Nog later vielen Lieve en Cois er ook binnen. Koen en Babs waren naar huis gegaan en de babysit bij Noélys zat er dus op.
Om een lang verhaal kort te maken : om 2:03 uur stapte ik in bed. Net op tijd om mijn klok voor de zomertijd naar 3 uur te verzetten.
Achteraf werd mij nog het een en het ander duidelijk :
Marc : "Zet u efkes neer". Ik was te vroeg gearriveerd en ze moesten mij aan den babbel houden.
Ann : 'Ik ga naar het toilet". Toen heeft ze waarschijnlijk dat SMS'je rondgestuurd : "help de meut is al hier !". Walter heeft mij dat berichtje later laten zien.
Vrijdag na de kwis had iedereen (nogal nadrukkelijk, naar het schijnt) gezegd : "Tot 11 april !", voor de volgende kaartavond.
Koen, vorig weekend : "Moeke en vake komen volgend weekend babysitten en voor het eerst zullen ze zelf Noélysje in bed moeten steken".
Zondag was ik nog altijd van mijn melk. Ik was 's ochtends beginnen breien, tot Lieve en Cois mij zouden komen halen om naar de tweeling te gaan kijken. Na twee uren breien, was ik terug bij AF : al wat ik gebreid had heb ik weer moeten uithalen. Mijn kop stond er niet naar. Ik zat de ganse tijd aan de fantastische verrassing van zaterdag te denken ! Hoe had ik mij zo in de luren kunnen laten leggen ?
Maar 't waren héél plezante (l)uren, hoor !!!
donderdag, maart 25, 2004
Vannacht heeft de ooievaar twee dochtertjes gebracht bij Katty en Wim : Dina en Luna !!!!!
Allez, de ooievaar ... 't was eigenlijk Rudolf, die Katty een beetje geholpen heeft om Dina en Luna op de wereld te zetten. Maar ja, daar in Sint-Niklaas doen ze het altijd een beetje anders, hé ;-)
En neen, ik denk niet dat Rudolf een rode neus heeft ! :-)))))))
De drie meisjes moeten nu flink liggen bekomen van deze grote gebeurtenis.
Ik hoop dat het gezinnetje van de Heidebloemstraat heel snel weer verenigd wordt !
PROFICIAT ALLEMAAL !!!!!
Allez, de ooievaar ... 't was eigenlijk Rudolf, die Katty een beetje geholpen heeft om Dina en Luna op de wereld te zetten. Maar ja, daar in Sint-Niklaas doen ze het altijd een beetje anders, hé ;-)
En neen, ik denk niet dat Rudolf een rode neus heeft ! :-)))))))
De drie meisjes moeten nu flink liggen bekomen van deze grote gebeurtenis.
Ik hoop dat het gezinnetje van de Heidebloemstraat heel snel weer verenigd wordt !
PROFICIAT ALLEMAAL !!!!!
woensdag, maart 24, 2004
Slecht nieuws voor De Post : onze postbode KAN NIET LEZEN !!!
Bij het naar huis gaan, kleefde mijn collega gisteren het briefje "GEEN POST" naast de bel. Een half uurtje later belt er iemand aan de deur. Ik antwoord per parlofoon en hoor : "Ik kom eens horen of er post is."
Akkoord, 't was een vervang-postbode en die kent de gang van zaken misschien niet zo goed. Maar moeten we ons briefje met "GEEN POST" nu vervangen door "Beste Postbode, we hebben geen post mee te geven vandaag. U hoeft ook niet te bellen want het zou wel eens kunnen zijn dat er niemand meer aanwezig is en dan staat u hier morgen nog voor de deur." ... ?
Het worden spannende tijden op de openbare weg ! Gisterenmiddag besloot ik een chineesje te gaan halen in Kortenberg. Op de terugweg naar Zaventem stond de Politie controle te houden op de brug over de Ring. Heel relax : 1 camionnette, 3 agenten ... Ze stonden al een rood autootje te controleren en uit de file die vóór mij reed pikten ze ... terug een rood autootje uit !
Ik vraag mij nu af of ze naar iets speciaals op zoek waren. Of deden ze gewoon een spelletje : vandaag pikken we er eens alle rode wagentjes uit ... ?
Gisterenavond in het naar huis rijden werd ik in Moorsel in de verte een flitslicht gewaar ! Er hing geen onweer in de lucht dus haalde ik al mijn mooiste glimlach boven voor de foto, tot ik aan de andere kant van de weg een wit wagentje zag staan. Een gewoon wit wagentje, met twee meneren erin en met op de voorbumper een wit dingetje en een groen dingetje. En dat witte dingetje flitste er lustig op los, telkens er een wagen op het baanvak naast het mijne uit de andere richting voorbijkwam.
Ik rijd nu al tien jaar langs deze straat, op alle mogelijke uren van de dag en de nacht. Nog nooit heb ik ze daar zien flitsen ... Maar ja, het zijn nu andere tijden, nietwaar ? Opletten op de weg is en blijft dus de boodschap. Ik krijg er echter wel een fobie van : op den duur zoek ik overal flitspalen en kijk ik alleen nog naar de verkeersborden en naar de kilometrique in mijn wagen ... en zie ik niet meer wat er voor mij op de weg gebeurt ... !!!
En van verkeersveiligheid en zo gesproken : vanmorgen zet ik de wagen stil in de parking en wil ik mijn veiligheidsgordel losmaken om uit te stappen ... Ik had mijn veiligheidsgordel helemaal niet om !!! Dat is mij in de laatste twintig jaren ook nog nooit gebeurd ...
Wie weet schrijf ik binnenkort wel een verhandeling over "Stress in het verkeer" ...
Bij het naar huis gaan, kleefde mijn collega gisteren het briefje "GEEN POST" naast de bel. Een half uurtje later belt er iemand aan de deur. Ik antwoord per parlofoon en hoor : "Ik kom eens horen of er post is."
Akkoord, 't was een vervang-postbode en die kent de gang van zaken misschien niet zo goed. Maar moeten we ons briefje met "GEEN POST" nu vervangen door "Beste Postbode, we hebben geen post mee te geven vandaag. U hoeft ook niet te bellen want het zou wel eens kunnen zijn dat er niemand meer aanwezig is en dan staat u hier morgen nog voor de deur." ... ?
Het worden spannende tijden op de openbare weg ! Gisterenmiddag besloot ik een chineesje te gaan halen in Kortenberg. Op de terugweg naar Zaventem stond de Politie controle te houden op de brug over de Ring. Heel relax : 1 camionnette, 3 agenten ... Ze stonden al een rood autootje te controleren en uit de file die vóór mij reed pikten ze ... terug een rood autootje uit !
Ik vraag mij nu af of ze naar iets speciaals op zoek waren. Of deden ze gewoon een spelletje : vandaag pikken we er eens alle rode wagentjes uit ... ?
Gisterenavond in het naar huis rijden werd ik in Moorsel in de verte een flitslicht gewaar ! Er hing geen onweer in de lucht dus haalde ik al mijn mooiste glimlach boven voor de foto, tot ik aan de andere kant van de weg een wit wagentje zag staan. Een gewoon wit wagentje, met twee meneren erin en met op de voorbumper een wit dingetje en een groen dingetje. En dat witte dingetje flitste er lustig op los, telkens er een wagen op het baanvak naast het mijne uit de andere richting voorbijkwam.
Ik rijd nu al tien jaar langs deze straat, op alle mogelijke uren van de dag en de nacht. Nog nooit heb ik ze daar zien flitsen ... Maar ja, het zijn nu andere tijden, nietwaar ? Opletten op de weg is en blijft dus de boodschap. Ik krijg er echter wel een fobie van : op den duur zoek ik overal flitspalen en kijk ik alleen nog naar de verkeersborden en naar de kilometrique in mijn wagen ... en zie ik niet meer wat er voor mij op de weg gebeurt ... !!!
En van verkeersveiligheid en zo gesproken : vanmorgen zet ik de wagen stil in de parking en wil ik mijn veiligheidsgordel losmaken om uit te stappen ... Ik had mijn veiligheidsgordel helemaal niet om !!! Dat is mij in de laatste twintig jaren ook nog nooit gebeurd ...
Wie weet schrijf ik binnenkort wel een verhandeling over "Stress in het verkeer" ...
vrijdag, maart 19, 2004
Gisteren voelde ik mij eigenlijk niet zo avontuurlijk. Maar … soms kan dat zo opkomen, nietwaar ?
Om zes uur kom ik uit de zoning aan de Leuvensesteenweg en daar staat het verkeer stil. Kalm blijven is de boodschap, naar huis rijden zal vandaag wat langer duren dan anders …
In Sterrebeek arriveer ik uiteindelijk in de Zavelstraat en daar staat het verkeer stil. Ah jaaaaaa : de Tramlaan ligt open.
Het duurt echter zó lang eer het mijn beurt is om door het groen de Tramlaan over te steken, dat ik op het laatste moment beslis : ik rij naar huis langs Tervuren ! Ik neem de Tramlaan in de verkeerde richting en vind het straatje linksaf dat mij naar Tervuren zou moeten brengen.
Noteer dat ik dit al verschillende keren geprobeerd heb, toen ik mijn belastingbrief wou gaan binnenbrengen. Het is mij echter nog nooit écht vlot gelukt om op die manier naar Tervuren te rijden … En deze keer had ik zelfs de zon niet om mij te oriënteren !
Dus rijd ik, en rijd ik, en ik zie ergens Wezembeek, en ik rijd, en ik rijd … Bijna NIETS kwam mij bekend voor : sinds vorig jaar (2 jaar geleden ?) hebben ze daar ontelbare ronde punten aangelegd.
Aan een extra large rondpunt, met een hele resem auto’s achter mij, moet ik nogal snel beslissen en ik kies voor Kraainem. Maar naarmate ik in die richting de verkeersstroom volg, begint het mij te dagen : dit is heel erg fout !
Doch we blijven kalm. Aan het volgende kruispunt met verkeerslichten, beslis ik te « doen alsof ik weet wat ik aan het doen ben » en sla geroutineerd rechtsaf. Een eindje in die straat maak ik een U-bocht en begeef mij terug naar het kruispunt, waar ik terugkeer naar Wezembeek. Ja ja, die gemeente moet goed geboerd hebben de laatste tijd : ik moet er over het ene rondpunt na het andere en zie nog steeds geen « bekende » dingen rondom mij.
Tot eindelijk … eindelijk … in de verte toch de « grote bocht » verschijnt ! Al mijn avontuurlijke reizen door Wezembeek en omstreken zijn tot nu toe steeds geëindigd aan de « grote bocht ». Een beetje daarna kom ik dan terecht op de Mechelse Steenweg en ken ik de weg naar het museum van Tervuren.
Aan de Tervuurse steenweg had ik nog het schitterende idee om tot aan het grote rondpunt (!) te rijden, want ik zag het niet zitten om, met mijn ogen dicht, die drukke steenweg in de « andere » richting op te rijden. Na een rondje op de ronde-punten-molen, zat ik in de juiste richting en begaf mij richting Leefdaal.
Aan de Vier Winden dacht ik nog even in te slaan om langs Moorsel in de Coige te belanden maar ik stond verkeerd voorgesorteerd en heb dan maar mijn neus gevolgd, verder langs de Tervuurse steenweg, richting Kruisstraat.
En, ja hoor ! Om enkele minuten na zeven uur kon ik mijn huisje binnenstappen … Heb ik toch mooi 1 uur lol, leut en avontuur gehad !
Om zes uur kom ik uit de zoning aan de Leuvensesteenweg en daar staat het verkeer stil. Kalm blijven is de boodschap, naar huis rijden zal vandaag wat langer duren dan anders …
In Sterrebeek arriveer ik uiteindelijk in de Zavelstraat en daar staat het verkeer stil. Ah jaaaaaa : de Tramlaan ligt open.
Het duurt echter zó lang eer het mijn beurt is om door het groen de Tramlaan over te steken, dat ik op het laatste moment beslis : ik rij naar huis langs Tervuren ! Ik neem de Tramlaan in de verkeerde richting en vind het straatje linksaf dat mij naar Tervuren zou moeten brengen.
Noteer dat ik dit al verschillende keren geprobeerd heb, toen ik mijn belastingbrief wou gaan binnenbrengen. Het is mij echter nog nooit écht vlot gelukt om op die manier naar Tervuren te rijden … En deze keer had ik zelfs de zon niet om mij te oriënteren !
Dus rijd ik, en rijd ik, en ik zie ergens Wezembeek, en ik rijd, en ik rijd … Bijna NIETS kwam mij bekend voor : sinds vorig jaar (2 jaar geleden ?) hebben ze daar ontelbare ronde punten aangelegd.
Aan een extra large rondpunt, met een hele resem auto’s achter mij, moet ik nogal snel beslissen en ik kies voor Kraainem. Maar naarmate ik in die richting de verkeersstroom volg, begint het mij te dagen : dit is heel erg fout !
Doch we blijven kalm. Aan het volgende kruispunt met verkeerslichten, beslis ik te « doen alsof ik weet wat ik aan het doen ben » en sla geroutineerd rechtsaf. Een eindje in die straat maak ik een U-bocht en begeef mij terug naar het kruispunt, waar ik terugkeer naar Wezembeek. Ja ja, die gemeente moet goed geboerd hebben de laatste tijd : ik moet er over het ene rondpunt na het andere en zie nog steeds geen « bekende » dingen rondom mij.
Tot eindelijk … eindelijk … in de verte toch de « grote bocht » verschijnt ! Al mijn avontuurlijke reizen door Wezembeek en omstreken zijn tot nu toe steeds geëindigd aan de « grote bocht ». Een beetje daarna kom ik dan terecht op de Mechelse Steenweg en ken ik de weg naar het museum van Tervuren.
Aan de Tervuurse steenweg had ik nog het schitterende idee om tot aan het grote rondpunt (!) te rijden, want ik zag het niet zitten om, met mijn ogen dicht, die drukke steenweg in de « andere » richting op te rijden. Na een rondje op de ronde-punten-molen, zat ik in de juiste richting en begaf mij richting Leefdaal.
Aan de Vier Winden dacht ik nog even in te slaan om langs Moorsel in de Coige te belanden maar ik stond verkeerd voorgesorteerd en heb dan maar mijn neus gevolgd, verder langs de Tervuurse steenweg, richting Kruisstraat.
En, ja hoor ! Om enkele minuten na zeven uur kon ik mijn huisje binnenstappen … Heb ik toch mooi 1 uur lol, leut en avontuur gehad !
woensdag, maart 17, 2004
… Ik weet het ! Nu is het wel heel lang geleden, niet ? Maar ik heb het dan ook zo drukdrukdrukdrukdruk …
Vorige week bijvoorbeeld nog : een ganse week verlof ! Een ganse week met zus het land afgeschuimd, o.a. op zoek naar breiwol. En weet je wat ? Breiwolwinkels BESTAAN NIET MEER !
Nu vraag je je misschien af waarom ik zo plots breiwol nodig heb ? Wel, omdat er bij Katty en Wim een tweeling zit aan te komen, verdorie ! En dat ik daar nog niets over geschreven heb … Hoe is het mogelijk ???
Ja, ja ! Meutje gaat weer eens groottante worden. En deze keer zomaar van twee bengels tegelijk. Dat het bengels zullen zijn, daar ben ik nu al van overtuigd. De « onderste » is namelijk een dwarsligger. Letterlijk EN figuurlijk ! Katty en Wim weten al wel welk geslacht de baby heeft die bovenaan ligt (dat mogen wij natuurlijk nog niet weten !). Maar van de wringer die onderaan ligt, kon tot nu toe nog niet vastgesteld worden of het een « hij » of een « zij » is … Dat belooft !
Katty is nu al enkele weken serieus aan het rusten. Het zou ideaal zijn, mochten ze het met hun drietjes nog twee weekjes uithouden. Dan hoeven ze voor de geboorte niet naar een ander hospitaal te verhuizen. Dus : « Volhouden, mannen !!! »
Dat geeft mij dan ook nog wat meer tijd om sokjes te breien. Ik heb al drie paar klaar. Mijn probleem is echter dat ik niet weet of ik de goeie maat heb. Babies zijn klein, akkoord. En die zullen dan wel kleine voetjes hebben … Maar hoe klein juist ? Katty en Wim moeten maar eens aan Rudolf vragen of hij, bij een volgende echo, de voetjes eens extra wil meten. Dan weet ik tenminste of ik goed bezig ben.
Meer feestelijk nieuws : op 31 juli trouwen Hilde en Peter ! PROFICIAT !!! Maar dat brengt mij in de volgende benarde situatie : wat ga ik aantrekken ? Ik heb een kleerkast vol met « geklede » … euh … kleren, waarvan ik er veel zelfs nog nooit aangehad heb ! De vraag is echter : kan ik er nog in ? Ik denk dat NU het moment aangebroken is om eens rustig maar toch weloverwogen aan een dieet te denken …
Wat staat er nog meer op de agenda ? Op 11 april zijn Paula en Jos 40 jaar getrouwd !!! Joepie ! Nog feest ! Maar … dat betekent wel dat het dieet niet langer uitgesteld kan worden !!!
Ge ziet het, mijn agenda geraakt aardig vol met allemaal leuke dingen. En ondertussen hou ik mij ook nog bezig met allemaal leuke dingen, zoals daar zijn : sokjes breien en, vanaf volgende week, mijn atelier reorganiseren !!! Want maandag ga ik met Ann naar Ikea om Ivar en Billi rekken te halen. En dan is er geen weg meer terug : die moeten dan in mekaar gezet en gevuld worden !
Ik weet alleen niet goed HOE ik dat in mijn kleine overvolle huisje ga kunnen verwezenlijken …
Vorige week bijvoorbeeld nog : een ganse week verlof ! Een ganse week met zus het land afgeschuimd, o.a. op zoek naar breiwol. En weet je wat ? Breiwolwinkels BESTAAN NIET MEER !
Nu vraag je je misschien af waarom ik zo plots breiwol nodig heb ? Wel, omdat er bij Katty en Wim een tweeling zit aan te komen, verdorie ! En dat ik daar nog niets over geschreven heb … Hoe is het mogelijk ???
Ja, ja ! Meutje gaat weer eens groottante worden. En deze keer zomaar van twee bengels tegelijk. Dat het bengels zullen zijn, daar ben ik nu al van overtuigd. De « onderste » is namelijk een dwarsligger. Letterlijk EN figuurlijk ! Katty en Wim weten al wel welk geslacht de baby heeft die bovenaan ligt (dat mogen wij natuurlijk nog niet weten !). Maar van de wringer die onderaan ligt, kon tot nu toe nog niet vastgesteld worden of het een « hij » of een « zij » is … Dat belooft !
Katty is nu al enkele weken serieus aan het rusten. Het zou ideaal zijn, mochten ze het met hun drietjes nog twee weekjes uithouden. Dan hoeven ze voor de geboorte niet naar een ander hospitaal te verhuizen. Dus : « Volhouden, mannen !!! »
Dat geeft mij dan ook nog wat meer tijd om sokjes te breien. Ik heb al drie paar klaar. Mijn probleem is echter dat ik niet weet of ik de goeie maat heb. Babies zijn klein, akkoord. En die zullen dan wel kleine voetjes hebben … Maar hoe klein juist ? Katty en Wim moeten maar eens aan Rudolf vragen of hij, bij een volgende echo, de voetjes eens extra wil meten. Dan weet ik tenminste of ik goed bezig ben.
Meer feestelijk nieuws : op 31 juli trouwen Hilde en Peter ! PROFICIAT !!! Maar dat brengt mij in de volgende benarde situatie : wat ga ik aantrekken ? Ik heb een kleerkast vol met « geklede » … euh … kleren, waarvan ik er veel zelfs nog nooit aangehad heb ! De vraag is echter : kan ik er nog in ? Ik denk dat NU het moment aangebroken is om eens rustig maar toch weloverwogen aan een dieet te denken …
Wat staat er nog meer op de agenda ? Op 11 april zijn Paula en Jos 40 jaar getrouwd !!! Joepie ! Nog feest ! Maar … dat betekent wel dat het dieet niet langer uitgesteld kan worden !!!
Ge ziet het, mijn agenda geraakt aardig vol met allemaal leuke dingen. En ondertussen hou ik mij ook nog bezig met allemaal leuke dingen, zoals daar zijn : sokjes breien en, vanaf volgende week, mijn atelier reorganiseren !!! Want maandag ga ik met Ann naar Ikea om Ivar en Billi rekken te halen. En dan is er geen weg meer terug : die moeten dan in mekaar gezet en gevuld worden !
Ik weet alleen niet goed HOE ik dat in mijn kleine overvolle huisje ga kunnen verwezenlijken …
dinsdag, februari 17, 2004
Er heerst een Robotoorlog in Diependaal ! Je kan er alles over lezen bij Meutje op de Sofa.
Maar gisteren zat Meutje zelf bijna midden in een vrachtwagenoorlog ... !
Ik wou naar huis via de E314. Ik kon niet zo dadelijk mee invoegen omdat er op het rechtse rijvak een vrachtwagen kwam aangedenderd ... En nog één ... En nog één !!! En dan was mijn oprijstrook ... euh ... "op" en moest ik stoppen. Toen de drie kolossen voorbijwaren, positioneerde ik mij op de E314 en begon gas te geven. Ondertussen stak mij een andere personenwagen voorbij. En dan zag ik het voor mij gebeuren : vrachtwagen 2 snijdt die personenwagen af en begint vrachtwagen 1 voorbij te steken ! Personenwagen A slaat de remmen dicht en blijft achter vrachtwagen 2 rijden terwijl die naast vrachtwagen 1 rijdt. Ik hou wijselijk wat afstand en dan rijdt mij personenwagen B voorbij. Terwijl die tweede auto personenwagen A nadert, gooit vrachtwagen 3 zich op het linker rijvak en zet de achtervolging van vrachtwagen 2 in. Personenwagen B is ook genoodzaakt alle remmen dicht te gooien en hoe personenwagen A zich op dat moment voelt (tussen de racende vrachtwagens 1 en 2) kan ik mij niet echt voorstellen ... Ter informatie : vrachtwagen 3 heeft een aanhangwagen waar een auto op staat. Die aanhangwagen slingert vervaarlijk van links naar rechts ... Ik blijf nog steeds wijselijk afstand houden want nu ben ik toch liever een verre toeschouwer dan een aktieve deelnemer aan het gebeuren.
Wanneer we aan de afrit Leuven komen, hebben de vrachtwagens zich geherpositioneerd. De volgorde is nu : vrachtwagen 3, daarachter vrachtwagen 2 en als laatste vrachtwagen 1. 3 en 2 nemen, net als ik, de afrit Leuven. Ik wil weg van deze gekken en de ganse bocht naar Leuven neem ik aan 125 km per uur om ze voorbij te geraken. Als ik ter hoogte van vrachtwagen 3 kom (die met de aanhangwagen) begint die zich naar links te bewegen. Ik vermoed dat hij mij een beetje bang wil maken. Ondanks het feit dat hij al over de witte lijn komt, ben ik ondertussen zo boos geworden dat ik er mij niets meer van aantrek : ik trek mijn schouders in, doe mijn ogen dicht en geef nog wat gas.
Net op tijd kon ik mij weer op het rechter baanvak begeven en beginnen afremmen om de afrit Bertem niet te missen ...
'k Was er efkens niet goed van ... !
Maar gisteren zat Meutje zelf bijna midden in een vrachtwagenoorlog ... !
Ik wou naar huis via de E314. Ik kon niet zo dadelijk mee invoegen omdat er op het rechtse rijvak een vrachtwagen kwam aangedenderd ... En nog één ... En nog één !!! En dan was mijn oprijstrook ... euh ... "op" en moest ik stoppen. Toen de drie kolossen voorbijwaren, positioneerde ik mij op de E314 en begon gas te geven. Ondertussen stak mij een andere personenwagen voorbij. En dan zag ik het voor mij gebeuren : vrachtwagen 2 snijdt die personenwagen af en begint vrachtwagen 1 voorbij te steken ! Personenwagen A slaat de remmen dicht en blijft achter vrachtwagen 2 rijden terwijl die naast vrachtwagen 1 rijdt. Ik hou wijselijk wat afstand en dan rijdt mij personenwagen B voorbij. Terwijl die tweede auto personenwagen A nadert, gooit vrachtwagen 3 zich op het linker rijvak en zet de achtervolging van vrachtwagen 2 in. Personenwagen B is ook genoodzaakt alle remmen dicht te gooien en hoe personenwagen A zich op dat moment voelt (tussen de racende vrachtwagens 1 en 2) kan ik mij niet echt voorstellen ... Ter informatie : vrachtwagen 3 heeft een aanhangwagen waar een auto op staat. Die aanhangwagen slingert vervaarlijk van links naar rechts ... Ik blijf nog steeds wijselijk afstand houden want nu ben ik toch liever een verre toeschouwer dan een aktieve deelnemer aan het gebeuren.
Wanneer we aan de afrit Leuven komen, hebben de vrachtwagens zich geherpositioneerd. De volgorde is nu : vrachtwagen 3, daarachter vrachtwagen 2 en als laatste vrachtwagen 1. 3 en 2 nemen, net als ik, de afrit Leuven. Ik wil weg van deze gekken en de ganse bocht naar Leuven neem ik aan 125 km per uur om ze voorbij te geraken. Als ik ter hoogte van vrachtwagen 3 kom (die met de aanhangwagen) begint die zich naar links te bewegen. Ik vermoed dat hij mij een beetje bang wil maken. Ondanks het feit dat hij al over de witte lijn komt, ben ik ondertussen zo boos geworden dat ik er mij niets meer van aantrek : ik trek mijn schouders in, doe mijn ogen dicht en geef nog wat gas.
Net op tijd kon ik mij weer op het rechter baanvak begeven en beginnen afremmen om de afrit Bertem niet te missen ...
'k Was er efkens niet goed van ... !
vrijdag, januari 30, 2004
Vanmorgen gehoord op de radio :
Verhofstadt heeft een brief geschreven aan Flahaut om hem op de vingers te tikken. Want ... Flahaut heeft in een interview "negatieve" dingen gezegd over de V.S. !!! :-O
Hij zei dat het amerikaanse leger niet efficient was en dat hij zelf op een democraat zou stemmen, mocht hij amerikaan zijn ...
Dat is bij Powell in het verkeerde keelgat geschoten. Powell heeft Michel gebeld met de vraag om Flahaut op de vingers te tikken. Ik vermoed dat Michel hierna Verhofstadt aan de mouw getrokken heeft en ons Opperkonijn, zoals steeds buigend als een knipmes voor zijn Big Brother, heeft Flahaut dan maar een briefje geschreven ...
Nu kan ik mis zijn - ik kom niet veel buiten, ik heb geen TV en lees geen kranten - maar "FREEDOM OF SPEECH", bestaat dat niet meer ? On the other hand, dear Powell : "de quoi je me mêle ???"
Tegen ambraszoekers die zich moeiden met dingen waar ze geen uitstaans mee hadden, zeiden wij vroeger : "Vas jouer dans ta rue, manneke !"
Verhofstadt heeft een brief geschreven aan Flahaut om hem op de vingers te tikken. Want ... Flahaut heeft in een interview "negatieve" dingen gezegd over de V.S. !!! :-O
Hij zei dat het amerikaanse leger niet efficient was en dat hij zelf op een democraat zou stemmen, mocht hij amerikaan zijn ...
Dat is bij Powell in het verkeerde keelgat geschoten. Powell heeft Michel gebeld met de vraag om Flahaut op de vingers te tikken. Ik vermoed dat Michel hierna Verhofstadt aan de mouw getrokken heeft en ons Opperkonijn, zoals steeds buigend als een knipmes voor zijn Big Brother, heeft Flahaut dan maar een briefje geschreven ...
Nu kan ik mis zijn - ik kom niet veel buiten, ik heb geen TV en lees geen kranten - maar "FREEDOM OF SPEECH", bestaat dat niet meer ? On the other hand, dear Powell : "de quoi je me mêle ???"
Tegen ambraszoekers die zich moeiden met dingen waar ze geen uitstaans mee hadden, zeiden wij vroeger : "Vas jouer dans ta rue, manneke !"
vrijdag, januari 23, 2004
Koekjes eten.
Vóór Nieuwjaar, heb ik Kuifje-dozen gekocht : mooie blikken koekendozen (mét inhoud) van Delacre.
Ik had eerst slechts één doos gekocht, onder het motto : een koekje in de kast komt altijd wel gepast. Thuis gekomen zag ik op de verpakking staan : "Verzamel ze !". Er waren drie verschillende dozen beschikbaar. De schade zou dus beperkt blijven. En, Befehl ist Befehl, de volgende week ging ik hoopvol naar de twee andere Kuifje-dozen op zoek.
Ik héb ze gevonden ... PLUS nog een véél mooiere doos, van Buisctuits de l'Aër, gevuld met "Palets et Galettes de Bretagne", en met een prachtige poezenkop op het deksel.
Maar dan begon het eigenlijke werk : de dozen leegkrijgen. Met Nieuwjaar heb ik enkele koekjes door de strot van mijn logés kunnen duwen maar het schoot niet echt op. Dus moest er een vernuftig "systeem" ontwikkeld worden.
In een Delacre doos zitten twee afzonderlijk verpakte vlootjes en in elk vlootje zitten 12 verschillende soorten koekjes. Mijn plan is dus : telkens ik koekjes wil eten, MOET ik er van elke beschikbare soort eentje nemen. Dat zijn dan 12 koekjes per snoepbeurt. Wees gerust, dat kan je slechts 3 maal na mekaar doen. Dan zijn er al twee soorten "uitgeput" (de lekkerste eerst, natuurlijk !). Dus bij de volgende beurten heb je nog 10 koekjes, en dan nog 8 en dan nog 7 enz ... Voor je het weet is de doos leeg ! En inderdaad, we zijn nu bijna eind januari en de koekjes uit de drie Kuifje-dozen zijn verorberd.
Ik weet het, het had nog sneller gekund, als ik bij elke snoepbeurt steeds 12 koekjes zou genomen hebben. Maar dat is dan weer een ander "systeem", zie je. En ge moet geen verschillende systemen door elkaar smijten, vind ik ...
De Kuifje-dozen zijn nu leeg en dus kon ik gisterenavond aan de "Palets et Galettes de Bretagne" beginnen. Toen ik de doos opende, zag ik meteen dat het Delacre-systeem hier niet zou werken : in de doos zaten 2 soorten koekjes ("Palets" en "Galettes", dus) maar de "Palets" zijn twee keer zo dik als de "Galettes". Conclusie : meer "Galettes" dan "Palets" ... !
Ik heb alle koekjes geteld (21 "Palets" en 42 "Galettes") en kon dadelijk een nieuw "systeem" uitdokteren : per snoepbeurt moet het aantal "Galettes" steeds het dubbele zijn van het aantal "Palets". Ik denk zelfs dat ik hiermee het "systeem" van de Biscuiterie de l'Aër zelf gekraakt heb ... !
En neen, aan psychiaters ga ik géén geld uitgeven. Anders kan ik binnenkort geen koekjes meer kopen ... !!!
Vóór Nieuwjaar, heb ik Kuifje-dozen gekocht : mooie blikken koekendozen (mét inhoud) van Delacre.
Ik had eerst slechts één doos gekocht, onder het motto : een koekje in de kast komt altijd wel gepast. Thuis gekomen zag ik op de verpakking staan : "Verzamel ze !". Er waren drie verschillende dozen beschikbaar. De schade zou dus beperkt blijven. En, Befehl ist Befehl, de volgende week ging ik hoopvol naar de twee andere Kuifje-dozen op zoek.
Ik héb ze gevonden ... PLUS nog een véél mooiere doos, van Buisctuits de l'Aër, gevuld met "Palets et Galettes de Bretagne", en met een prachtige poezenkop op het deksel.
Maar dan begon het eigenlijke werk : de dozen leegkrijgen. Met Nieuwjaar heb ik enkele koekjes door de strot van mijn logés kunnen duwen maar het schoot niet echt op. Dus moest er een vernuftig "systeem" ontwikkeld worden.
In een Delacre doos zitten twee afzonderlijk verpakte vlootjes en in elk vlootje zitten 12 verschillende soorten koekjes. Mijn plan is dus : telkens ik koekjes wil eten, MOET ik er van elke beschikbare soort eentje nemen. Dat zijn dan 12 koekjes per snoepbeurt. Wees gerust, dat kan je slechts 3 maal na mekaar doen. Dan zijn er al twee soorten "uitgeput" (de lekkerste eerst, natuurlijk !). Dus bij de volgende beurten heb je nog 10 koekjes, en dan nog 8 en dan nog 7 enz ... Voor je het weet is de doos leeg ! En inderdaad, we zijn nu bijna eind januari en de koekjes uit de drie Kuifje-dozen zijn verorberd.
Ik weet het, het had nog sneller gekund, als ik bij elke snoepbeurt steeds 12 koekjes zou genomen hebben. Maar dat is dan weer een ander "systeem", zie je. En ge moet geen verschillende systemen door elkaar smijten, vind ik ...
De Kuifje-dozen zijn nu leeg en dus kon ik gisterenavond aan de "Palets et Galettes de Bretagne" beginnen. Toen ik de doos opende, zag ik meteen dat het Delacre-systeem hier niet zou werken : in de doos zaten 2 soorten koekjes ("Palets" en "Galettes", dus) maar de "Palets" zijn twee keer zo dik als de "Galettes". Conclusie : meer "Galettes" dan "Palets" ... !
Ik heb alle koekjes geteld (21 "Palets" en 42 "Galettes") en kon dadelijk een nieuw "systeem" uitdokteren : per snoepbeurt moet het aantal "Galettes" steeds het dubbele zijn van het aantal "Palets". Ik denk zelfs dat ik hiermee het "systeem" van de Biscuiterie de l'Aër zelf gekraakt heb ... !
En neen, aan psychiaters ga ik géén geld uitgeven. Anders kan ik binnenkort geen koekjes meer kopen ... !!!
maandag, januari 19, 2004
JOECHEI !
Wat zijn we blij !
Er is weer een jaartje bij ... (en allemaal "bonus", man !)
Gelukkig Nieuw Jaar aan mij !!!
En ik heb mijn 50ste levensjaar in schoonheid beëindigd ... denk ik ...
Ik besloot om dit jaar zelf aan "den bak" te slaan : inplaats van taarten bij de bakker te halen voor de collega's, zou ik enkele cakes en een tiramisu maken.
Zo gezegd, zo gedaan. Zaterdag ging ik de nodige tiramisu-ingrediënten halen in de winkel. Zondagmorgen, om 8.30, schiet ik in paniek wakker : "Ik heb geen Mascarpone meegebracht !" Vraag mij niet waarom ik die vergeten ben. 't Zal wel met mijn gezegende leeftijd te maken hebben, zeker ? Maar probeer gij maar eens tiramisu te maken ZONDER Mascarpone ... ! Gelukkig is de GB open op zondagvoormiddag en heb ik mijn vergetelheid nog recht kunnen zetten.
De gewone cake, de appelcake en de chocoladecake kwamen mooi uit de oven. Het was echter al zo vol in de keuken - ik was nog aan de tiramisu bezig - dat ik besloot om de cakes in de garage te laten afkoelen. Daar de goede God mij twee handen gegeven heeft, nam ik in elke hand een cake. Ik bleef echter met mijn mouw in de klink van de garagedeur hangen en daar vloog een van de cakes met een sierlijk boogje op de grond.
Wist je trouwens dat voor cake hetzelfde principe geldt als voor de besmeerde boterham ? De cake landde namelijk ook op zijn bovenkant !
Hopelijk laat ik hiermee de onhandigheden achter mij en begin ik aan een rijper en bezadigder deel van mijn leven ... Of was dit nog maar een voorproefje en ga ik een nog turbulentere tijd tegemoet ???
...
Vanmorgen maakte ik de bedenking dat mijn gebit eigenlijk een mooi overzicht geeft van mijn leven :
ik heb nooit wijsheidstanden gehad, ik heb nog altijd één melktandje, mijn valse tand is eruit en die wordt niet meer vervangen (zie ok TV) en, last but not least, ik heb niet veel tanden meer maar de bieterkes die er nog zijn mogen gezien worden !!!
Wat zijn we blij !
Er is weer een jaartje bij ... (en allemaal "bonus", man !)
Gelukkig Nieuw Jaar aan mij !!!
En ik heb mijn 50ste levensjaar in schoonheid beëindigd ... denk ik ...
Ik besloot om dit jaar zelf aan "den bak" te slaan : inplaats van taarten bij de bakker te halen voor de collega's, zou ik enkele cakes en een tiramisu maken.
Zo gezegd, zo gedaan. Zaterdag ging ik de nodige tiramisu-ingrediënten halen in de winkel. Zondagmorgen, om 8.30, schiet ik in paniek wakker : "Ik heb geen Mascarpone meegebracht !" Vraag mij niet waarom ik die vergeten ben. 't Zal wel met mijn gezegende leeftijd te maken hebben, zeker ? Maar probeer gij maar eens tiramisu te maken ZONDER Mascarpone ... ! Gelukkig is de GB open op zondagvoormiddag en heb ik mijn vergetelheid nog recht kunnen zetten.
De gewone cake, de appelcake en de chocoladecake kwamen mooi uit de oven. Het was echter al zo vol in de keuken - ik was nog aan de tiramisu bezig - dat ik besloot om de cakes in de garage te laten afkoelen. Daar de goede God mij twee handen gegeven heeft, nam ik in elke hand een cake. Ik bleef echter met mijn mouw in de klink van de garagedeur hangen en daar vloog een van de cakes met een sierlijk boogje op de grond.
Wist je trouwens dat voor cake hetzelfde principe geldt als voor de besmeerde boterham ? De cake landde namelijk ook op zijn bovenkant !
Hopelijk laat ik hiermee de onhandigheden achter mij en begin ik aan een rijper en bezadigder deel van mijn leven ... Of was dit nog maar een voorproefje en ga ik een nog turbulentere tijd tegemoet ???
...
Vanmorgen maakte ik de bedenking dat mijn gebit eigenlijk een mooi overzicht geeft van mijn leven :
ik heb nooit wijsheidstanden gehad, ik heb nog altijd één melktandje, mijn valse tand is eruit en die wordt niet meer vervangen (zie ok TV) en, last but not least, ik heb niet veel tanden meer maar de bieterkes die er nog zijn mogen gezien worden !!!
vrijdag, januari 16, 2004
Meutje's puzzelavontuur. (vervolg)
Woensdagavond heb ik dus wreed veel lol gehad met Mzsteriax III 4.6 (sorry, 't was niet 4.5 ! ja wat wil je ? dat zijn ook cijfertjes, hé ...) : de Viking die met zijn boot rond drie boeien moet varen.
Ondanks de zes volgeschreven A4's, was ik er toch niet uitgeraakt en ik heb het donderdagmiddag, tussen de boterhammekes met ballekenskoek door, nog maar eens geprobeerd.
Kijk, ik wéét wat mijn probleem is met (a+b=c). Ik herinner mij vaag dat je vanalles MAG en NIET MAG doen maar ik kan mij daar allemaal heel weinig bij voorstellen. Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik ook een beetje slordig ben, als het erop aankomt met a, b en c te goochelen. Het kan al eens gebeuren dat er een min-teken zomaar in het niets verdwijnt als ik dingen van de ene kant van het "="-teken naar de andere kant begin te gooien. En bij het wegwerken van die getalletjes ONDER de breukstreep, durf ik ook al eens (te) creatief zijn.
Zo zat ik donderdagmiddag bijvoorbeeld te jongleren met 210 = AB + BC + CA/4. Na een zestal lijnen kwam ik dan uit op 210 = AB + BC + CA ! Zeg nu zelf, dat moet ge toch kunnen, nietwaar ? Zover ben ik dan wel mee, dat ik weet dat dat niet kan. Maar voor de rest denk ik dat ik een verkeerd idee overgehouden heb van de "moderne" wiskunde die ze in de Humaniora op ons uitgeprobeerd hebben ...
En dan zat ik gisteren ook nog met het volgende kleine probleempje : woensdag was de tijd van de totale reis 320 minuten. Wiskundig berekend door Meut. Punt, uit. Wel, donderdagmiddag was de totale tijd van de hele reis plotsklaps 330 minuten. Weer door Meutje berekend. Weer geen speld tussen te krijgen. Ziet ge, zo ben ik dan wel : als ik eindelijk iets berekend heb, dan IS dat zo !
Kan ik het helpen dat er woensdagavond in mijn living waarschijnlijk meer wind stond dan donderdagmiddag op kantoor ? Kan gebeuren, natuurlijk. Maar daar sta je dan wel met je (moderne) wiskunde ... !
Enfin, je raad het al : ik heb de oplossing van 4.6 gevonden en ging vol goede moed mijn Broertje vervoegen aan de bron van 4.7. Maar hij was er al vertrokken, verdorie ! Zit ik daar nu, alleen, te staren onder een schots rokje ... En ondertussen zie ik al de kleuren van de regenboog ! Niet te doen, jong !
En Broer heeft mij al verwittigd dat 4.8 (waar hij momenteel aanbeland is) weer over rekenen gaat.
En Broer vindt het dit keer zelf ook geen makkie ...
Dat belooft !
'k Zal dit weekend voor alle zekerheid mijn wijnvoorraad maar aanvullen ...
(een half uurtje later) :
Ondertussen ben ik bij Broertje geraakt ! 4.7 was toch een hele leuke !
Eigenlijk was ik goe bezig ... Zelfs zonder eerst in de "bron" te gaan kijken (met dank aan Broertje voor de tip !). Ik was aan het puzzelen geslagen met de eerste letters van de woorden voor en achter de vraagtekens. Maar ja, ik had er dus wel wat teveel en het zou waarschijnlijk nog daaaagen geduurd hebben voor ik de oplossing er misschien ooit wel eens in zou tegenkomen ...
Bon, ik vind dus de "bron", ik schrijf de lettertjes op, en wat blijkt ? Ik heb alle lettertjes van RAADSEL ! Nu had Broer mij verzekerd dat het (toch wel) een persoon was die we zochten. GROOT MYSTERIE ! Zoals ook nog vermeld in de "bron", maak ik dus de boog en bekom ALASDER of ALSADER. Ik denk nog, dat zal wel een of ander figuur uit de mythologie zijn. En over de plaats van groen en geel in de regenboog (ROGGBIV, maar welke G komt eerst ?) valt te discuteren. Maar, neen hoor ! Noch "alasder", noch "alsader" werden geaccepteerd.
Tot ik de prut uit mijn ogen veegde en zag dat ik ergens een lijntje versprongen was. En dus zit ik nu, samen met Broer bij (#*#) plus (#*#*#) is ...
... Ja jongens, het zal echt wel nodig zijn om morgen die flessen wijn in de Colruyt te gaan halen ... Zucht ! ...
Woensdagavond heb ik dus wreed veel lol gehad met Mzsteriax III 4.6 (sorry, 't was niet 4.5 ! ja wat wil je ? dat zijn ook cijfertjes, hé ...) : de Viking die met zijn boot rond drie boeien moet varen.
Ondanks de zes volgeschreven A4's, was ik er toch niet uitgeraakt en ik heb het donderdagmiddag, tussen de boterhammekes met ballekenskoek door, nog maar eens geprobeerd.
Kijk, ik wéét wat mijn probleem is met (a+b=c). Ik herinner mij vaag dat je vanalles MAG en NIET MAG doen maar ik kan mij daar allemaal heel weinig bij voorstellen. Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik ook een beetje slordig ben, als het erop aankomt met a, b en c te goochelen. Het kan al eens gebeuren dat er een min-teken zomaar in het niets verdwijnt als ik dingen van de ene kant van het "="-teken naar de andere kant begin te gooien. En bij het wegwerken van die getalletjes ONDER de breukstreep, durf ik ook al eens (te) creatief zijn.
Zo zat ik donderdagmiddag bijvoorbeeld te jongleren met 210 = AB + BC + CA/4. Na een zestal lijnen kwam ik dan uit op 210 = AB + BC + CA ! Zeg nu zelf, dat moet ge toch kunnen, nietwaar ? Zover ben ik dan wel mee, dat ik weet dat dat niet kan. Maar voor de rest denk ik dat ik een verkeerd idee overgehouden heb van de "moderne" wiskunde die ze in de Humaniora op ons uitgeprobeerd hebben ...
En dan zat ik gisteren ook nog met het volgende kleine probleempje : woensdag was de tijd van de totale reis 320 minuten. Wiskundig berekend door Meut. Punt, uit. Wel, donderdagmiddag was de totale tijd van de hele reis plotsklaps 330 minuten. Weer door Meutje berekend. Weer geen speld tussen te krijgen. Ziet ge, zo ben ik dan wel : als ik eindelijk iets berekend heb, dan IS dat zo !
Kan ik het helpen dat er woensdagavond in mijn living waarschijnlijk meer wind stond dan donderdagmiddag op kantoor ? Kan gebeuren, natuurlijk. Maar daar sta je dan wel met je (moderne) wiskunde ... !
Enfin, je raad het al : ik heb de oplossing van 4.6 gevonden en ging vol goede moed mijn Broertje vervoegen aan de bron van 4.7. Maar hij was er al vertrokken, verdorie ! Zit ik daar nu, alleen, te staren onder een schots rokje ... En ondertussen zie ik al de kleuren van de regenboog ! Niet te doen, jong !
En Broer heeft mij al verwittigd dat 4.8 (waar hij momenteel aanbeland is) weer over rekenen gaat.
En Broer vindt het dit keer zelf ook geen makkie ...
Dat belooft !
'k Zal dit weekend voor alle zekerheid mijn wijnvoorraad maar aanvullen ...
(een half uurtje later) :
Ondertussen ben ik bij Broertje geraakt ! 4.7 was toch een hele leuke !
Eigenlijk was ik goe bezig ... Zelfs zonder eerst in de "bron" te gaan kijken (met dank aan Broertje voor de tip !). Ik was aan het puzzelen geslagen met de eerste letters van de woorden voor en achter de vraagtekens. Maar ja, ik had er dus wel wat teveel en het zou waarschijnlijk nog daaaagen geduurd hebben voor ik de oplossing er misschien ooit wel eens in zou tegenkomen ...
Bon, ik vind dus de "bron", ik schrijf de lettertjes op, en wat blijkt ? Ik heb alle lettertjes van RAADSEL ! Nu had Broer mij verzekerd dat het (toch wel) een persoon was die we zochten. GROOT MYSTERIE ! Zoals ook nog vermeld in de "bron", maak ik dus de boog en bekom ALASDER of ALSADER. Ik denk nog, dat zal wel een of ander figuur uit de mythologie zijn. En over de plaats van groen en geel in de regenboog (ROGGBIV, maar welke G komt eerst ?) valt te discuteren. Maar, neen hoor ! Noch "alasder", noch "alsader" werden geaccepteerd.
Tot ik de prut uit mijn ogen veegde en zag dat ik ergens een lijntje versprongen was. En dus zit ik nu, samen met Broer bij (#*#) plus (#*#*#) is ...
... Ja jongens, het zal echt wel nodig zijn om morgen die flessen wijn in de Colruyt te gaan halen ... Zucht ! ...
donderdag, januari 15, 2004
Broertje en ik zijn samen aan het Mzsteriax-en. Gisteren zat hij bij de "bron" van 4.7 te wachten op een hint van mij. Helaas moest ik hem erop wijzen dat ik achterop geraakt was vanwege serieus dood gevallen op 4.2 en dat ik momenteel nog maar bij 4.5 komen kijken was.
Broer wist mij te vertellen dat 4.5 een makkie was, gewoon de regel van drie. Maar Broer weet niet dat Meut voor de regel van drie minstens drie A4 vellen nodig heeft. Voor Meut is dat de zogezegde "blad-van-drie"-regel. En dat is niet omdat ik groot schrijf ... !
Een rekenpuzzel wordt voor mij meestal een leuk avondje puzzelen bij een glaasje wijn. Ik beloofde Broertje dus om (gisterenavond) mijn drankgebruik binnen de perken te houden, zodat ik hem snel zou inhalen en we samen verder zouden kunnen gaan op de tocht van Sjövakor ...
De rekengoden beslisten er echter anders over. Om 9 uur had ik mijn drie A4 vellen vol en was mijn eerste fles wijn leeg. Ik bekwam zulke leuke en onzinnige antwoorden, dat ik besloot een nieuwe fles wijn open te maken.
Opdat je zou kunnen volgen vertel ik hier in het kort het raadsel. De Viking moet met zijn boot rond drie boeien varen. A, B en C liggen in een perfect gelijkzijdige driehoek uit mekaar. Tussen twee boeien, vaart het schip een constante snelheid. Achteraf wist de Viking te vertellen dat hij over de eerste 3/4 van de ganse reis 3,5 uren gevaren had en over de laatste 3/4 van de ganse reis 4,5 uren. En hij had ook vastgesteld dat hij over de afstand BC 10 minuten langer gevaren had dan over de afstand AB. Waarom was de Viking niet gedurende de ganse reis op post gebleven ? Waarom had hij niet simpelweg zijn GANSE reis gecronometreerd ? Neen, nu mocht IK zijn logboek voor hem invullen ... ! Heel slordig hoor, Viking !
Ik ben er om te beginnen al even zoet mee geweest om de vraag te BEGRIJPEN. Hiervoor had ik ze mooi op ruitjespapier uitgetekend. Ik ontdekte zowaar redelijk snel dat de ganse reis 320 minuten geduurd heeft. Dat IS gewoon zo, ik heb het zo berekend. Punt, uit. En dan heb ik mijn beste (a+b=c) bovengehaald.
Om een lang verhaal kort te maken ... Zoals gezegd had ik om 9 uur al drie A4 vellen volgekribbeld. Mijn eindresultaat kwam erop neer dat het bootje over de laatste etappe (CA) exact 4 minuten gedaan had ! Dit vond ik zo een leuke dat dus die tweede fles wijn aangebroken werd. Op een vijfde A4, deed de boot zomaar eventjes -142,5 minuten over de afstand AB. Wat mijn simpele verstand begrijpt als : hij vaarde (voer ?) achteruit ! Een vijfde A4 leverde dan weer 1562,5 minuten over de afstand AB. Op blad nummer zes, hield hij zich blijkbaar beter aan de snelheidsbeperking want toen werd de afstand AB afgelegd in "slechts" 640 minuten. Wat nog altijd niet kon kloppen met dat totaal van 320 minuten ... Zoals je kan zien, concentreerde ik mij nog alleen op de afstand AB. Ik bekwam nog : AB = 196,1313131 minuten en AB = 9,333333 minuten. En toen vond ik het welletjes.
Het was ondertussen half elf en het leek mij raadzaam om mijn heil een verdieping hoger te gaan zoeken.
Vanmorgen leverde mij dat volgend raadsel op : aan het begin van de puzzelronde was fles wijn A voor 1/5 gevuld. Aan het einde van de puzzelronde was fles B voor 1/4 gevuld. Hoelang duurde het voor Meutje de 16 treden naar de slaapkamer beklommen had ?
En, zal Meutje ooit de afstanden AB, BC en AC in minuten kunnen uitdrukken ? Jawel, hoor ! Want vandaag pas ik de "enassem"-regel toe (enassem over AB nu eens 75 minuten gedaan had ? oei, da's te weinig ! enassem over AB nu eens 82 minuten gedaan had ? ...). Dat wordt vanzelfsprekend weer een leuk avondje puzzelen. En daarmee kom ik er zeker uit !
Broer wist mij te vertellen dat 4.5 een makkie was, gewoon de regel van drie. Maar Broer weet niet dat Meut voor de regel van drie minstens drie A4 vellen nodig heeft. Voor Meut is dat de zogezegde "blad-van-drie"-regel. En dat is niet omdat ik groot schrijf ... !
Een rekenpuzzel wordt voor mij meestal een leuk avondje puzzelen bij een glaasje wijn. Ik beloofde Broertje dus om (gisterenavond) mijn drankgebruik binnen de perken te houden, zodat ik hem snel zou inhalen en we samen verder zouden kunnen gaan op de tocht van Sjövakor ...
De rekengoden beslisten er echter anders over. Om 9 uur had ik mijn drie A4 vellen vol en was mijn eerste fles wijn leeg. Ik bekwam zulke leuke en onzinnige antwoorden, dat ik besloot een nieuwe fles wijn open te maken.
Opdat je zou kunnen volgen vertel ik hier in het kort het raadsel. De Viking moet met zijn boot rond drie boeien varen. A, B en C liggen in een perfect gelijkzijdige driehoek uit mekaar. Tussen twee boeien, vaart het schip een constante snelheid. Achteraf wist de Viking te vertellen dat hij over de eerste 3/4 van de ganse reis 3,5 uren gevaren had en over de laatste 3/4 van de ganse reis 4,5 uren. En hij had ook vastgesteld dat hij over de afstand BC 10 minuten langer gevaren had dan over de afstand AB. Waarom was de Viking niet gedurende de ganse reis op post gebleven ? Waarom had hij niet simpelweg zijn GANSE reis gecronometreerd ? Neen, nu mocht IK zijn logboek voor hem invullen ... ! Heel slordig hoor, Viking !
Ik ben er om te beginnen al even zoet mee geweest om de vraag te BEGRIJPEN. Hiervoor had ik ze mooi op ruitjespapier uitgetekend. Ik ontdekte zowaar redelijk snel dat de ganse reis 320 minuten geduurd heeft. Dat IS gewoon zo, ik heb het zo berekend. Punt, uit. En dan heb ik mijn beste (a+b=c) bovengehaald.
Om een lang verhaal kort te maken ... Zoals gezegd had ik om 9 uur al drie A4 vellen volgekribbeld. Mijn eindresultaat kwam erop neer dat het bootje over de laatste etappe (CA) exact 4 minuten gedaan had ! Dit vond ik zo een leuke dat dus die tweede fles wijn aangebroken werd. Op een vijfde A4, deed de boot zomaar eventjes -142,5 minuten over de afstand AB. Wat mijn simpele verstand begrijpt als : hij vaarde (voer ?) achteruit ! Een vijfde A4 leverde dan weer 1562,5 minuten over de afstand AB. Op blad nummer zes, hield hij zich blijkbaar beter aan de snelheidsbeperking want toen werd de afstand AB afgelegd in "slechts" 640 minuten. Wat nog altijd niet kon kloppen met dat totaal van 320 minuten ... Zoals je kan zien, concentreerde ik mij nog alleen op de afstand AB. Ik bekwam nog : AB = 196,1313131 minuten en AB = 9,333333 minuten. En toen vond ik het welletjes.
Het was ondertussen half elf en het leek mij raadzaam om mijn heil een verdieping hoger te gaan zoeken.
Vanmorgen leverde mij dat volgend raadsel op : aan het begin van de puzzelronde was fles wijn A voor 1/5 gevuld. Aan het einde van de puzzelronde was fles B voor 1/4 gevuld. Hoelang duurde het voor Meutje de 16 treden naar de slaapkamer beklommen had ?
En, zal Meutje ooit de afstanden AB, BC en AC in minuten kunnen uitdrukken ? Jawel, hoor ! Want vandaag pas ik de "enassem"-regel toe (enassem over AB nu eens 75 minuten gedaan had ? oei, da's te weinig ! enassem over AB nu eens 82 minuten gedaan had ? ...). Dat wordt vanzelfsprekend weer een leuk avondje puzzelen. En daarmee kom ik er zeker uit !
dinsdag, januari 13, 2004
EEN GELUKKIG NIEUWJAAR, ALLEMAAL !!!
(Dat belooft voor mijn verjaardagskaartjes van 2004 ... Allemaal met twee weken vertraging ... ?)
Ik zal maar dadelijk met de deur in huis vallen.
Dames en Heren van het Weer : graag wat uitleg, alstublieft !
Wat was dat allemaal met die "storm" van gisteren ? Ik ben in mijn geheugen teruggegaan naar die andere storm van in de jaren '90 en heb op basis daarvan mijn voorzorgen genomen : alle beschikbare dweilen en handdoeken heb ik voor vensters en deuren gelegd. Met een erwt in mijn gat, met de moed in de schoenen, met een hartje dat klopte in de keel, met flanellen benen, met kriebels in de buik - kortom, niets zat er nog juist aan mij ! - heb ik gisterenmorgen afscheid genomen van mijn huisje en de bewonertjes die ik moest achterlaten ...
Overdag ging ik regelmatig naar het weerbericht kijken, mezelf ondertussen maar opjuttend over wat ik zou vinden als ik (wie weet hoe laat 's avonds ?) in de Coige terug zou keren.
En wat vond ik, toen ik - op een overigens normaal uur - in de Coige terugkeerde : véél water ... op straat en in de tuin. Binnen in huis waren de hoekjes van twee handdoeken lichtjes vochtig geworden. En daar stond natuurlijk ook een Meut met een véél te hoge bloeddruk ...
Allez, nie neuten, zal ik maar zeggen. Ik ben hier duidelijk weer veel dank verschuldigd aan de Weergoden en aan mijn Engelbewaarder !
Ondertussen, op het Mzsteriax front ... Had ik gisteren puzzel 3.8 afgeprint. Dat zag er een leuke uit : anagrammen ! Ik was er helemaal klaar voor om een avondje lang lekker te zitten puzzelen. Thuisgekomen, bekeek ik het raadsel dat ik afgeprint had en ... vond dadelijk het antwoord !
Dan had ik toch meer plezier op vrijdagavond. Toen had ik een rekenpuzzel mee naar huis genomen. Een ganse avond heb ik zitten rekenen. Wel twaalf vellen papier heb ik vol gekribbeld. Bleek na ongeveer vijf uren dat ik het juiste antwoord reeds in het begin van de avond tegengekomen was ... ! Maar ik had het toen niet herkend omdat ik het minteken op mijn rekenmachientje niet zag !!!
Wel veel lol gehad, natuurlijk. En daar doe ik het toch eigenlijk voor ... ?
Zondagnamiddag, heb ik een verontrustend feit moeten vaststellen !
Jullie weten (of jullie weten niet) dat ik vorig jaar redelijk wat vinken en meesjes had die aan het raam kwamen tikken. Dat dacht ik te kunnen uitleggen als "ze zien zichzelf in de ruit weerspiegeld, denken dat het een rivaal is en gaan tot de aanval over".
En jullie weten het (of jullie weten het niet) maar, meesjes pikken een gaatjespatroon rond de opening van een nestkastje om hun "handtekening" te zetten. Om hun huisnummer erop te zetten, bij wijze van spreken. Zo van "Hier woon IK !".
Welnu, zondagnamiddag hing er een meesje aan de muur naast mijn terrasdeur en dat was op het raamkozijn aan het pikken ! Het zag zichzelf dus NIET in de ruit weerspiegeld. Het tikte helemaal niet tegen de ruit maar in het hout van de deur !
Ik denk dus dat het meesje zijn huisnummer in mijn terrasdeur aan het graveren was ... Binnenkort kan Meutje verhuizen ...
(Dat belooft voor mijn verjaardagskaartjes van 2004 ... Allemaal met twee weken vertraging ... ?)
Ik zal maar dadelijk met de deur in huis vallen.
Dames en Heren van het Weer : graag wat uitleg, alstublieft !
Wat was dat allemaal met die "storm" van gisteren ? Ik ben in mijn geheugen teruggegaan naar die andere storm van in de jaren '90 en heb op basis daarvan mijn voorzorgen genomen : alle beschikbare dweilen en handdoeken heb ik voor vensters en deuren gelegd. Met een erwt in mijn gat, met de moed in de schoenen, met een hartje dat klopte in de keel, met flanellen benen, met kriebels in de buik - kortom, niets zat er nog juist aan mij ! - heb ik gisterenmorgen afscheid genomen van mijn huisje en de bewonertjes die ik moest achterlaten ...
Overdag ging ik regelmatig naar het weerbericht kijken, mezelf ondertussen maar opjuttend over wat ik zou vinden als ik (wie weet hoe laat 's avonds ?) in de Coige terug zou keren.
En wat vond ik, toen ik - op een overigens normaal uur - in de Coige terugkeerde : véél water ... op straat en in de tuin. Binnen in huis waren de hoekjes van twee handdoeken lichtjes vochtig geworden. En daar stond natuurlijk ook een Meut met een véél te hoge bloeddruk ...
Allez, nie neuten, zal ik maar zeggen. Ik ben hier duidelijk weer veel dank verschuldigd aan de Weergoden en aan mijn Engelbewaarder !
Ondertussen, op het Mzsteriax front ... Had ik gisteren puzzel 3.8 afgeprint. Dat zag er een leuke uit : anagrammen ! Ik was er helemaal klaar voor om een avondje lang lekker te zitten puzzelen. Thuisgekomen, bekeek ik het raadsel dat ik afgeprint had en ... vond dadelijk het antwoord !
Dan had ik toch meer plezier op vrijdagavond. Toen had ik een rekenpuzzel mee naar huis genomen. Een ganse avond heb ik zitten rekenen. Wel twaalf vellen papier heb ik vol gekribbeld. Bleek na ongeveer vijf uren dat ik het juiste antwoord reeds in het begin van de avond tegengekomen was ... ! Maar ik had het toen niet herkend omdat ik het minteken op mijn rekenmachientje niet zag !!!
Wel veel lol gehad, natuurlijk. En daar doe ik het toch eigenlijk voor ... ?
Zondagnamiddag, heb ik een verontrustend feit moeten vaststellen !
Jullie weten (of jullie weten niet) dat ik vorig jaar redelijk wat vinken en meesjes had die aan het raam kwamen tikken. Dat dacht ik te kunnen uitleggen als "ze zien zichzelf in de ruit weerspiegeld, denken dat het een rivaal is en gaan tot de aanval over".
En jullie weten het (of jullie weten het niet) maar, meesjes pikken een gaatjespatroon rond de opening van een nestkastje om hun "handtekening" te zetten. Om hun huisnummer erop te zetten, bij wijze van spreken. Zo van "Hier woon IK !".
Welnu, zondagnamiddag hing er een meesje aan de muur naast mijn terrasdeur en dat was op het raamkozijn aan het pikken ! Het zag zichzelf dus NIET in de ruit weerspiegeld. Het tikte helemaal niet tegen de ruit maar in het hout van de deur !
Ik denk dus dat het meesje zijn huisnummer in mijn terrasdeur aan het graveren was ... Binnenkort kan Meutje verhuizen ...
maandag, december 29, 2003
De Bende van de Rode Pakken slaat weer toe !
Vorig jaar kon ik eigenlijk nog niet van een bende spreken. Hoeveel zal ik er toen gezien hebben ? Een stuk of drie ? Dat kun je moeilijk een “netwerk” noemen, niet ? Maar dit jaar zijn het er aanzienlijk meer ! En wat mij nog meer verontrust : die drie “groten” van vorig jaar hebben er tientallen kleine helpertjes bijgekregen !
Ze dragen allemaal hetzelfde uniform : zwarte laarzen en een rode muts, jas en broek met een wit biesje. En allemaal gebruiken ze dezelfde methode : zonder zich iets van eventuele voorbijgangers aan te trekken, klimmen ze langs een touw aan de voorgevel een of ander venster binnen.
Nu vraag ik u : kan dat zomaar ? Is er niemand die daar iets aan doet ? Help ! Politie ?
De buitenfeestverlichting loopt dit jaar ook de spuigaten uit. Vorig jaar was er al een grote opkomst van de zogenaamde “lichtslangen”. Maar waar de vrolijke versierders blijkbaar niet aan denken als ze zich zo een slang aanschaffen, is dat je die heel zorgvuldig en slechts na rijp beraad in je tuin kan draperen. Denk eraan : zo een lichtslang is een doorlopende lijn van licht. In het donker, als de slang brandt, zie je er elk centimetertje van !
Met “gewone” lichtjes, kan je weinig verkeerd doen. Je gooit ze in een boom of struik en in het donker krijg je steeds een mooi effect : hier een lichtje, daar een lichtje. (Natuurlijk alleen als je volgende regel in acht neemt : TE is nooit goed, behalve in TErvuren en in TE dikke tetten !) Alhoewel, met die gewone lichtjes kan je ook problemen krijgen ... In mijn kerstboom van zes, zeven meter hoog, branden er onderaan nog slechts een tiental lampjes. Alle andere lichtjes zijn waarschijnlijk kapot. Het is dus geen zicht en de lichtslingers blijven vanaf nu werkloos in mijn kerstboom hangen. Ah jaaaaa ! Ik krijg ze er immers niet meer uit.
Maar terug nu naar de lichtslangen. De gemeente Sterrebeek krijgt van mij zeker al een prijs voor wansmaak. Elk jaar zetten ze een grote prachtige kerstboom aan het kruispunt van de Tramlaan. Maar nu hangt daar al het tweede jaar op rij zo een lichtslang in, héél onbehoorlijk rond die boom gedraaid en onderaan is er geprobeerd om een guirlande-effect te bewerkstelligen. Ze zijn waarschijnlijk zelf nog nooit naar de boom gaan kijken, ’s avonds als de lichtjes branden. Ik bedoel maar : je moet dat toch ZIEN, hoe afschuwelijk dat is ? Help ! Gemeente ?
Over de privé buitenfeestverlichting mag ik mij eigenlijk niet uitlaten : smaak is goesting. Maar beste mensen, let toch even op het volgende. Je koopt een lichtslang want “die zal mooi staan om het hek rond de tuin mee af te boorden”. O.K. Maar, ofwel is de slang te kort voor het ganse hek, ofwel is de slang te lang voor het ganse hek. Er bestààt namelijk geen enkele slang die voor jou de juiste lengte heeft. Voor “nieuwbouwers” is het dan ook aan te raden om éérst de verkrijgbare lengtes van de lichtslangen op te vragen, alvorens aan het tuinhek, de omheining of het tuinhuisje te beginnen !
Je begint dus de slang te bevestigen en hier wordt steeds dezelde fout gemaakt : iedereen begint op de hoek – van het hek EN van de lichtslinger. Inderdaad, ge ziet wat ik bedoel. Bij de enen blijft er nog een “naakt” stuk tuinmuur over, bij de anderen is er een stuk slinger te veel dat dan in een zogezegde “decoratieve” krul verwerkt wordt ...
Over de KLEUREN van de lichtslangen kan ik kort zijn : NIET DOEN ! In Sterrebeek staat een huis (dat zijn buitenfeestverlichting wellicht gesubsidieerd ziet door het gemeentebestuur), waar vorig jaar langs gans de dakgoot een RODE lichtslinger hing ! De weinige huizen van lichte zeden die er nog overblijven langs de Leuvense steenweg, verbleken ernaast. En natuurlijk was die rode slinger langer dan de dakgoot. Dus werd hij, links van het huis, over een stuk omheining verder geleid. Die mensen moeten dat toen prachtig gevonden hebben want dit jaar hangt de rode slinger niet alleen aan de dakgoot, maar loopt hij ook over de omheining langs beide kanten van het huis ! En twee (of drie ?) slingers zal dan weer te lang geweest zijn want het ganse kunstwerk is opgesmukt met vele decoratieve krullen en hoekjes en kantjes. Als kers op de taart hangen er in het boompje voor het huis oranje en paarse en groene lichtjes te flikkeren.
Wil je nu toch absoluut een gekleurde lichtslang gebruiken, spreek dan even af met de buren ! JIJ kan het wel sober willen houden, met een witte en een groene slinger. Maar als je overbuur dan wild tekeer gaat met blauwe, gele en rode slangen, wordt het geheel een kwelling voor het oog van de voorbijgangers. En héél erg dicht bij huis zag ik er nog eentje : het dak van het tuinhuisje is afgeboord met een gele slinger die, vanwege nog een stukje over, afbuigt naar het raampje, waarna het tuinhuisvenstertje omkaderd wordt met een rode slang, die een beetje te lang is zodat er nog een treurig rood staartje naar beneden hangt.
NEEN, lieve mensen NEEN ! Denk ook eens aan Meutje die daar alle dagen twee keer voorbij komt, in het donker, als uw verlichting brandt ... Probeer alstublieft te begrijpen hoe moeilijk het voor mij wordt om tussen al deze licht- en kleurentoestanden mijn aandacht op de weg te houden.
Om nu zo ’s avonds in de winter mijn zonnebril op te zetten ... dat zie ik niet echt zitten.
Ik zou deze feestdagen ook graag ongevallenvrij doorbrengen, hoor !
Vorig jaar kon ik eigenlijk nog niet van een bende spreken. Hoeveel zal ik er toen gezien hebben ? Een stuk of drie ? Dat kun je moeilijk een “netwerk” noemen, niet ? Maar dit jaar zijn het er aanzienlijk meer ! En wat mij nog meer verontrust : die drie “groten” van vorig jaar hebben er tientallen kleine helpertjes bijgekregen !
Ze dragen allemaal hetzelfde uniform : zwarte laarzen en een rode muts, jas en broek met een wit biesje. En allemaal gebruiken ze dezelfde methode : zonder zich iets van eventuele voorbijgangers aan te trekken, klimmen ze langs een touw aan de voorgevel een of ander venster binnen.
Nu vraag ik u : kan dat zomaar ? Is er niemand die daar iets aan doet ? Help ! Politie ?
De buitenfeestverlichting loopt dit jaar ook de spuigaten uit. Vorig jaar was er al een grote opkomst van de zogenaamde “lichtslangen”. Maar waar de vrolijke versierders blijkbaar niet aan denken als ze zich zo een slang aanschaffen, is dat je die heel zorgvuldig en slechts na rijp beraad in je tuin kan draperen. Denk eraan : zo een lichtslang is een doorlopende lijn van licht. In het donker, als de slang brandt, zie je er elk centimetertje van !
Met “gewone” lichtjes, kan je weinig verkeerd doen. Je gooit ze in een boom of struik en in het donker krijg je steeds een mooi effect : hier een lichtje, daar een lichtje. (Natuurlijk alleen als je volgende regel in acht neemt : TE is nooit goed, behalve in TErvuren en in TE dikke tetten !) Alhoewel, met die gewone lichtjes kan je ook problemen krijgen ... In mijn kerstboom van zes, zeven meter hoog, branden er onderaan nog slechts een tiental lampjes. Alle andere lichtjes zijn waarschijnlijk kapot. Het is dus geen zicht en de lichtslingers blijven vanaf nu werkloos in mijn kerstboom hangen. Ah jaaaaa ! Ik krijg ze er immers niet meer uit.
Maar terug nu naar de lichtslangen. De gemeente Sterrebeek krijgt van mij zeker al een prijs voor wansmaak. Elk jaar zetten ze een grote prachtige kerstboom aan het kruispunt van de Tramlaan. Maar nu hangt daar al het tweede jaar op rij zo een lichtslang in, héél onbehoorlijk rond die boom gedraaid en onderaan is er geprobeerd om een guirlande-effect te bewerkstelligen. Ze zijn waarschijnlijk zelf nog nooit naar de boom gaan kijken, ’s avonds als de lichtjes branden. Ik bedoel maar : je moet dat toch ZIEN, hoe afschuwelijk dat is ? Help ! Gemeente ?
Over de privé buitenfeestverlichting mag ik mij eigenlijk niet uitlaten : smaak is goesting. Maar beste mensen, let toch even op het volgende. Je koopt een lichtslang want “die zal mooi staan om het hek rond de tuin mee af te boorden”. O.K. Maar, ofwel is de slang te kort voor het ganse hek, ofwel is de slang te lang voor het ganse hek. Er bestààt namelijk geen enkele slang die voor jou de juiste lengte heeft. Voor “nieuwbouwers” is het dan ook aan te raden om éérst de verkrijgbare lengtes van de lichtslangen op te vragen, alvorens aan het tuinhek, de omheining of het tuinhuisje te beginnen !
Je begint dus de slang te bevestigen en hier wordt steeds dezelde fout gemaakt : iedereen begint op de hoek – van het hek EN van de lichtslinger. Inderdaad, ge ziet wat ik bedoel. Bij de enen blijft er nog een “naakt” stuk tuinmuur over, bij de anderen is er een stuk slinger te veel dat dan in een zogezegde “decoratieve” krul verwerkt wordt ...
Over de KLEUREN van de lichtslangen kan ik kort zijn : NIET DOEN ! In Sterrebeek staat een huis (dat zijn buitenfeestverlichting wellicht gesubsidieerd ziet door het gemeentebestuur), waar vorig jaar langs gans de dakgoot een RODE lichtslinger hing ! De weinige huizen van lichte zeden die er nog overblijven langs de Leuvense steenweg, verbleken ernaast. En natuurlijk was die rode slinger langer dan de dakgoot. Dus werd hij, links van het huis, over een stuk omheining verder geleid. Die mensen moeten dat toen prachtig gevonden hebben want dit jaar hangt de rode slinger niet alleen aan de dakgoot, maar loopt hij ook over de omheining langs beide kanten van het huis ! En twee (of drie ?) slingers zal dan weer te lang geweest zijn want het ganse kunstwerk is opgesmukt met vele decoratieve krullen en hoekjes en kantjes. Als kers op de taart hangen er in het boompje voor het huis oranje en paarse en groene lichtjes te flikkeren.
Wil je nu toch absoluut een gekleurde lichtslang gebruiken, spreek dan even af met de buren ! JIJ kan het wel sober willen houden, met een witte en een groene slinger. Maar als je overbuur dan wild tekeer gaat met blauwe, gele en rode slangen, wordt het geheel een kwelling voor het oog van de voorbijgangers. En héél erg dicht bij huis zag ik er nog eentje : het dak van het tuinhuisje is afgeboord met een gele slinger die, vanwege nog een stukje over, afbuigt naar het raampje, waarna het tuinhuisvenstertje omkaderd wordt met een rode slang, die een beetje te lang is zodat er nog een treurig rood staartje naar beneden hangt.
NEEN, lieve mensen NEEN ! Denk ook eens aan Meutje die daar alle dagen twee keer voorbij komt, in het donker, als uw verlichting brandt ... Probeer alstublieft te begrijpen hoe moeilijk het voor mij wordt om tussen al deze licht- en kleurentoestanden mijn aandacht op de weg te houden.
Om nu zo ’s avonds in de winter mijn zonnebril op te zetten ... dat zie ik niet echt zitten.
Ik zou deze feestdagen ook graag ongevallenvrij doorbrengen, hoor !
vrijdag, december 12, 2003
En jawel, dames en heren, Meutje heeft vanmorgen "geschauverdoaind" ... !
Ik kom in de Zavelstraat in Sterrebeek en zie enkele tientallen meters voor mij een fietser rijden. En nog tien meter dààrvoor staat een auto schuin, met zijn snuit op de stoep en met zijn achterste op de straat. Ik denk nog : "Wat zijn dat nu voor manieren !"
Ik nader de fietser en maak de bedenking dat die jongen-op-de-fiets die "raar" geparkeerde wagen gaat voorbijsteken. Aangezien ik niet van plan ben daar zelf ook nog eens voorbij te rijden, trap ik lichtjes op de rem en ... Voor ik het weet sta ik ook schuin, met mijn snuit op de stoep en met mijn achterste op de straat ... !
Ik heb mijn vier pinkers opgezet en netjes gewacht tot die zes of zeven auto's achter mij met een boogje rond mij reden. Die zullen natuurlijk óók gedacht hebben : "Wat staat dat Mazdaatje hier te doen ???"
Bleek dat er in de Zavelstraat over ongeveer 100 meter een gladde plek was ... Nogal een geluk dat ik twee wielen op de stoep staan had. Anders was ik daar nu nog aan het proberen om te vertrekken !
Ik kom in de Zavelstraat in Sterrebeek en zie enkele tientallen meters voor mij een fietser rijden. En nog tien meter dààrvoor staat een auto schuin, met zijn snuit op de stoep en met zijn achterste op de straat. Ik denk nog : "Wat zijn dat nu voor manieren !"
Ik nader de fietser en maak de bedenking dat die jongen-op-de-fiets die "raar" geparkeerde wagen gaat voorbijsteken. Aangezien ik niet van plan ben daar zelf ook nog eens voorbij te rijden, trap ik lichtjes op de rem en ... Voor ik het weet sta ik ook schuin, met mijn snuit op de stoep en met mijn achterste op de straat ... !
Ik heb mijn vier pinkers opgezet en netjes gewacht tot die zes of zeven auto's achter mij met een boogje rond mij reden. Die zullen natuurlijk óók gedacht hebben : "Wat staat dat Mazdaatje hier te doen ???"
Bleek dat er in de Zavelstraat over ongeveer 100 meter een gladde plek was ... Nogal een geluk dat ik twee wielen op de stoep staan had. Anders was ik daar nu nog aan het proberen om te vertrekken !
vrijdag, november 28, 2003
Er zit niet veel geschrijf in, tegenwoordig. 'k Moet mijn verlof opnemen en daardoor heb ik het extra druk als ik toch op kantoor zit ... :-(
Maar als er een nieuw experiment uitgevoerd wordt, ben ik wel de eerste om u op de hoogte te houden ! Allez, experiment ... 't is te zeggen ... Als er een ongelukje gebeurt, kan je daar best altijd de positieve kanten van zoeken, nietwaar ?
Wel, het volgende gebeurde vorig weekend. Ik nam een karton melk uit de voorraad in de garage, het viel uit mijn handen van op 1,70 m naar beneden (zoals al zo dikwijls gebeurd is - zonder verdere gevolgen), deze keer barstte het open en de ganse liter melk werd netjes verdeeld in twee van de vier rubberlaarzen die onder het rek stonden : de linkse laars van het ene paar, de rechtse laars van het andere paar.
Ge ziet het, ik wil zo volledig mogelijke details geven teneinde goede resultaten uit dit "experiment" te kunnen halen !
Eerste bevinding : melk loopt niet weg uit rubber laarzen.
Ik heb de laarzen leeggegoten en ze veelvuldig met water uitgespoeld.
Tweede bevinding : men moet minstens zeven keer spoelen vooraleer elk spoortje melk uit de laarzen verdwenen is.
Dan heb ik een paar laarzen ondersteboven te drogen gezet. Het andere paar heb ik over de handvatten van mijn fietsstuur getrokken, ook om te drogen.
Derde bevinding : in de winter duurt het gemakkelijk een ganse week eer de binnenkant van rubberlaarzen weer droog is.
Tot zover dit nieuwe experiment. Mochten er zich nog andere bevindingen voordoen, dan hou ik u graag op de hoogte.
Maar ik vrees dat het enige échte tastbare feit van dit alles waarschijnlijk zal zijn, dat die heel stoffige hoek van de garage nu eindelijk eens gepoetst werd ...
Maar als er een nieuw experiment uitgevoerd wordt, ben ik wel de eerste om u op de hoogte te houden ! Allez, experiment ... 't is te zeggen ... Als er een ongelukje gebeurt, kan je daar best altijd de positieve kanten van zoeken, nietwaar ?
Wel, het volgende gebeurde vorig weekend. Ik nam een karton melk uit de voorraad in de garage, het viel uit mijn handen van op 1,70 m naar beneden (zoals al zo dikwijls gebeurd is - zonder verdere gevolgen), deze keer barstte het open en de ganse liter melk werd netjes verdeeld in twee van de vier rubberlaarzen die onder het rek stonden : de linkse laars van het ene paar, de rechtse laars van het andere paar.
Ge ziet het, ik wil zo volledig mogelijke details geven teneinde goede resultaten uit dit "experiment" te kunnen halen !
Eerste bevinding : melk loopt niet weg uit rubber laarzen.
Ik heb de laarzen leeggegoten en ze veelvuldig met water uitgespoeld.
Tweede bevinding : men moet minstens zeven keer spoelen vooraleer elk spoortje melk uit de laarzen verdwenen is.
Dan heb ik een paar laarzen ondersteboven te drogen gezet. Het andere paar heb ik over de handvatten van mijn fietsstuur getrokken, ook om te drogen.
Derde bevinding : in de winter duurt het gemakkelijk een ganse week eer de binnenkant van rubberlaarzen weer droog is.
Tot zover dit nieuwe experiment. Mochten er zich nog andere bevindingen voordoen, dan hou ik u graag op de hoogte.
Maar ik vrees dat het enige échte tastbare feit van dit alles waarschijnlijk zal zijn, dat die heel stoffige hoek van de garage nu eindelijk eens gepoetst werd ...
maandag, november 10, 2003
De schilderwerken verlopen volgens plan !
Ik had uitgerekend dat het een vijf-weken project zou worden en dat zal ongeveer uitkomen. Zaterdag heb ik de piano-muur gedaan. Zondag heb ik de piano terug op zijn plaats gezet, mijn glazenkast leeggemaakt en de laatste te schilderen muur geprepareerd ttz. deuren, ramen, plinten en stopkontakten afgeplakt. Aangezien het morgen verlof is, zal die laatste muur er dus aan moeten geloven. En dan resten mij nog slechts twee kleine stukjes boven de vensters en wat gepruts rond de verwarming. Besluit : volgend weekend is het livingbeschilderingsproject beëindigd ! ... En kan ik aan wat anders beginnen ;-)
Maar weet ge wat ? Ik heb vastgesteld dat een kast een heel handig ding is ! Mijn glazenkast heeft bovenaan drie en onderaan twee schappen. Daarin zitten volgende dingen : een glazenservies, een eetservies, postuurkes en suikerbonenverpakkingen, de flessen van de bar, nog een heleboel glazen (van de Seca, wie kent die nog ?), mijn voorraad reservelampen ... te veel eigenlijk om op te noemen.
Ik heb alles in kartonnen dozen gestouwd en die dozen heb ik in mijn atelier op de enige vrije plaats gezet die ik nog kon vinden : de vloer. Bijgevolg kan ik mijn atelier nu niet meer binnen !!!
Als je dan bedenkt dat al die rommel, netjes opgeborgen in de kast, maar zo weinig plaats inneemt ...
Ik vind dat er gerust een standbeeld mag opgericht worden voor de persoon die de kast uitgevonden heeft !!!
Ik had uitgerekend dat het een vijf-weken project zou worden en dat zal ongeveer uitkomen. Zaterdag heb ik de piano-muur gedaan. Zondag heb ik de piano terug op zijn plaats gezet, mijn glazenkast leeggemaakt en de laatste te schilderen muur geprepareerd ttz. deuren, ramen, plinten en stopkontakten afgeplakt. Aangezien het morgen verlof is, zal die laatste muur er dus aan moeten geloven. En dan resten mij nog slechts twee kleine stukjes boven de vensters en wat gepruts rond de verwarming. Besluit : volgend weekend is het livingbeschilderingsproject beëindigd ! ... En kan ik aan wat anders beginnen ;-)
Maar weet ge wat ? Ik heb vastgesteld dat een kast een heel handig ding is ! Mijn glazenkast heeft bovenaan drie en onderaan twee schappen. Daarin zitten volgende dingen : een glazenservies, een eetservies, postuurkes en suikerbonenverpakkingen, de flessen van de bar, nog een heleboel glazen (van de Seca, wie kent die nog ?), mijn voorraad reservelampen ... te veel eigenlijk om op te noemen.
Ik heb alles in kartonnen dozen gestouwd en die dozen heb ik in mijn atelier op de enige vrije plaats gezet die ik nog kon vinden : de vloer. Bijgevolg kan ik mijn atelier nu niet meer binnen !!!
Als je dan bedenkt dat al die rommel, netjes opgeborgen in de kast, maar zo weinig plaats inneemt ...
Ik vind dat er gerust een standbeeld mag opgericht worden voor de persoon die de kast uitgevonden heeft !!!
dinsdag, november 04, 2003
Vrijdagavond boodschappen gedaan ... Ooooh ! Ik was zo fier op mezelf ! Dat ik eraan gedacht had dat het zaterdag een feestdag was en dat dan de winkels gesloten zijn.
Helaas hebben die vrijdagse boodschappen mij niet volledig bevredigd : er was namelijk geen SPEK in de Colruyt !
Maandagochtend had er een zeer "ingewikkeld" ongeluk plaats, hier in Zaventem op de Ring. Er waren elf voertuigen bij betrokken en het ganse geval werd uitgelokt door een vrachtwagen met 20 ton SPEK ! Het ongeval gebeurde om 5 uur 's ochtends. Om 1 uur 's middags was er nog maar 1 ton SPEK opgeruimd ...
Maandagavond kom ik thuis en maak ik de brievenbus leeg. Wat staat er op de cover van het Makro blaadje ? SPEK in de aanbieding !!!
En ondertussen zit ik hier maar kaas tussen mijn boterhammen te doen ... :-(
AANDACHT ! AANDACHT ! AANDACHT !
Meutje heeft voor u in de EOS gelezen en volgende belangrijke hemelgebeurtenissen voor november genoteerd :
- in de tweede helft van de nacht van 8 op 9 november is vanuit België en Nederland een korte maar indrukwekkende totale maansverduistering zichtbaar. De totaliteit duurt van 02.08 tot 02.30 uur.
- in de nacht van 17 op 18 november wordt het maximum van de Leoniden verwacht. De meeste "vallende sterren" verschijnen in de tweede helft van de nacht, dus in de ochtend van 18 november.
Allemaal veel wolkenloze novembernachten toegewenst !
Helaas hebben die vrijdagse boodschappen mij niet volledig bevredigd : er was namelijk geen SPEK in de Colruyt !
Maandagochtend had er een zeer "ingewikkeld" ongeluk plaats, hier in Zaventem op de Ring. Er waren elf voertuigen bij betrokken en het ganse geval werd uitgelokt door een vrachtwagen met 20 ton SPEK ! Het ongeval gebeurde om 5 uur 's ochtends. Om 1 uur 's middags was er nog maar 1 ton SPEK opgeruimd ...
Maandagavond kom ik thuis en maak ik de brievenbus leeg. Wat staat er op de cover van het Makro blaadje ? SPEK in de aanbieding !!!
En ondertussen zit ik hier maar kaas tussen mijn boterhammen te doen ... :-(
AANDACHT ! AANDACHT ! AANDACHT !
Meutje heeft voor u in de EOS gelezen en volgende belangrijke hemelgebeurtenissen voor november genoteerd :
- in de tweede helft van de nacht van 8 op 9 november is vanuit België en Nederland een korte maar indrukwekkende totale maansverduistering zichtbaar. De totaliteit duurt van 02.08 tot 02.30 uur.
- in de nacht van 17 op 18 november wordt het maximum van de Leoniden verwacht. De meeste "vallende sterren" verschijnen in de tweede helft van de nacht, dus in de ochtend van 18 november.
Allemaal veel wolkenloze novembernachten toegewenst !
donderdag, oktober 23, 2003
Vorig weekend, toen ik in de zetel zo een beetje lag te lezen, was ik aan het overpeinzen dat het wel eens wreed koud zou kunnen worden, deze winter. En ik vroeg mij af of de vloerkonvektor in de living nog wel werkte ...
Thermostaat opgezet : daar werd niet veel warm onder dat roostertje ... Eens op het electriciteitsplan gaan kijken in mijn nucleaire centrale : er was daar nog vanalles met potlood bijgeschreven ... En er stonden pijltjes van de ene zekering naar de andere ... Heel verwarrend allemaal.
Ah ! Was de vloerverwarming misschien verhuisd van de S20 naar de S18 ? S18 opgezet, thermostaat opgezet ... Ja, 't was precies of die vloerkonvektor toch een beetje warm werd ... Langs de andere kant : wie weet is die konvektor wel kapot. 't Is toch al zo een oud spul ...
Bon, 't vroor nu nog niet. Als puntje bij paaltje kwam - of als sneeuwvlokje bij ijskristalletje zou komen - dan zou ik het nog wel eens onderzoeken.
En toen kreeg ik plots die energie-opstoot en ging ik de living schilderen. Omdat ik de vloer vol plastic gelegd had, heb ik die S18 voor alle zekerheid toch maar weer uitgeschakeld. 't Zou een beetje stom zijn dat die konvektor zou staan warmen onder die plastic, niet ?
Ondertussen heeft er gans de week nog geen verwarming opgestaan in de living. Ah neeeeeen ! De thermostaat zit afgeplakt onder een stuk krantenpapier. Bijgevolg "voelt" dat toestel nu ook niet hoe koud het wel wordt in de woonkamer. Maar gisterenavond had ik het zelf een beetje frisjes. Ik maakte een gaatje in het krantenpapier en zette de thermostaat aan. Ondertussen was ik een lekkere Dr. Oetker pizza aan 't verorberen ...
Na vijf minuten echter, viel het mij op dat er een luchtje in de living hing : een beetje muf ... Ik dacht nog, dat komt door al die plastic op de grond en door al die kranten waarmee ik stopkontakten en plinten afgeplakt had. Maar dan kwam er ook nog een brandluchtje bij ... Toen flitste het door mijn brein : "De vloerkonvektor !"
En ja hoor ! Er is helemaal niets mis met die verwarming. De plastic die erop lag was netjes gesmolten en kleefde aan het rooster als een stuk kauwgom aan een bioscoopzeteltje ... Ik heb de thermostaat afgezet en zo goed mogelijk de plastic losgetrokken en opzij gelegd. Mijn eetlust was echter voorbij : de stank die in de living hing was niet te harden !
En hier volgt dan een goed raad van tante Meut : niet beginnen krabben zolang de plastic zich nog in verhitte en gesmolten toestand bevindt ! Ik heb eens een plastic zak aan een hete kookplaat zien kleven. Die eraf willen krabben, gaf alleen maar lelijke krassen in de kookplaat. Maar toen het ganse boeltje afgekoeld was, kon je de plastic er zo weer afhalen !
En inderdaad, toen de vloerkonvektor afgekoeld was, kon ik het stuk gesmolten plastic gewoon van het rooster pellen ...
Ik zal maar een beetje doorschilderen, zeker ? Dat al die rommel zo snel mogelijk uit mijn living verdwenen is ...
Thermostaat opgezet : daar werd niet veel warm onder dat roostertje ... Eens op het electriciteitsplan gaan kijken in mijn nucleaire centrale : er was daar nog vanalles met potlood bijgeschreven ... En er stonden pijltjes van de ene zekering naar de andere ... Heel verwarrend allemaal.
Ah ! Was de vloerverwarming misschien verhuisd van de S20 naar de S18 ? S18 opgezet, thermostaat opgezet ... Ja, 't was precies of die vloerkonvektor toch een beetje warm werd ... Langs de andere kant : wie weet is die konvektor wel kapot. 't Is toch al zo een oud spul ...
Bon, 't vroor nu nog niet. Als puntje bij paaltje kwam - of als sneeuwvlokje bij ijskristalletje zou komen - dan zou ik het nog wel eens onderzoeken.
En toen kreeg ik plots die energie-opstoot en ging ik de living schilderen. Omdat ik de vloer vol plastic gelegd had, heb ik die S18 voor alle zekerheid toch maar weer uitgeschakeld. 't Zou een beetje stom zijn dat die konvektor zou staan warmen onder die plastic, niet ?
Ondertussen heeft er gans de week nog geen verwarming opgestaan in de living. Ah neeeeeen ! De thermostaat zit afgeplakt onder een stuk krantenpapier. Bijgevolg "voelt" dat toestel nu ook niet hoe koud het wel wordt in de woonkamer. Maar gisterenavond had ik het zelf een beetje frisjes. Ik maakte een gaatje in het krantenpapier en zette de thermostaat aan. Ondertussen was ik een lekkere Dr. Oetker pizza aan 't verorberen ...
Na vijf minuten echter, viel het mij op dat er een luchtje in de living hing : een beetje muf ... Ik dacht nog, dat komt door al die plastic op de grond en door al die kranten waarmee ik stopkontakten en plinten afgeplakt had. Maar dan kwam er ook nog een brandluchtje bij ... Toen flitste het door mijn brein : "De vloerkonvektor !"
En ja hoor ! Er is helemaal niets mis met die verwarming. De plastic die erop lag was netjes gesmolten en kleefde aan het rooster als een stuk kauwgom aan een bioscoopzeteltje ... Ik heb de thermostaat afgezet en zo goed mogelijk de plastic losgetrokken en opzij gelegd. Mijn eetlust was echter voorbij : de stank die in de living hing was niet te harden !
En hier volgt dan een goed raad van tante Meut : niet beginnen krabben zolang de plastic zich nog in verhitte en gesmolten toestand bevindt ! Ik heb eens een plastic zak aan een hete kookplaat zien kleven. Die eraf willen krabben, gaf alleen maar lelijke krassen in de kookplaat. Maar toen het ganse boeltje afgekoeld was, kon je de plastic er zo weer afhalen !
En inderdaad, toen de vloerkonvektor afgekoeld was, kon ik het stuk gesmolten plastic gewoon van het rooster pellen ...
Ik zal maar een beetje doorschilderen, zeker ? Dat al die rommel zo snel mogelijk uit mijn living verdwenen is ...
maandag, oktober 20, 2003
Eerst even de zin opschrijven die ik uit een droom van vrijdag op zaterdag onthouden heb :
"The timesheet company fired us electronically". Vraag er mij verder niets over ... ik weet helemaal niet meer waar de droom over ging ! Ik weet alleen dat "iemand" deze zin tegen mij gezegd heeft ... Nu ben ik natuurlijk curieus om te weten WIE die "timesheet company" is en HOE je iemand "electronically fired". Inderdaad, ik heb vrijdag timesheets ingebracht in het systeem. Dus het zal daar wel iets mee te maken hebben. Maar bij mijn weten werd er niemand ontslagen ... en zeker niet electronisch ... !
En dan nu, dames en heren ... ik ben de living beginnen schilderen !
Nadat ik zaterdag boodschappen gedaan had en bij Jet de banden van mijn bolleke had opgepompt, lag ik met de Humo in de zetel en plots kreeg ik het. Waarom zou ik de living niet eens schilderen ? Met dit plan loop ik al een tijdje rond en zodoende had ik al grondverf en "Coquille" gekocht. Maar 't was er dus nog niet echt van gekomen.
Zaterdag heb ik dan een hoek in de living vrijgemaakt (zetel en muziekinstallatie van de muur weggetrokken) en ben ik alles bijeen gaan zoeken : verf, penseel, rol, plastiek om op de grond te leggen, afplaktape ... Eén klein probleempje deed zich echter voor : ik had zo geen bak meer om de verf in te doen en er dan de rol in te zetten ! Even dacht ik het met een plastieken afwaskommetje te proberen maar dan besloot ik om in de Oudstrijderslaan om assistentie te gaan. En, ja hoor, daar konden ze mij een bakje met bijbehorend rooster bezorgen.
De rest van de zaterdag heb ik alles afgeplakt, nageltjes uit de muur gehaald, muren afgeborsteld. Kortom, zaterdagavond stond alles klaar om er zondagmorgen met goede moed aan te beginnen. Maar ... zaterdagavond had ik afgesproken om met mijn collega te gaan eten. Daarvan ben ik (in MIJN terminologie) nogal laat thuisgekomen. Het was middernacht toen ik in bed kroop. En ik heb doorgeslapen tot ik zondagochtend gewekt werd door ... "Tok ! Tok ! Tok !" Jawel, mijn persoonlijke wekdienst : Meneerke Koolmees die waarschijnlijk gemerkt had dat ik mij aan het overslapen was en die lustig op het venstertje naast de voordeur zat te tikken.
En dan kon het geklieder beginnen. Ik moet zeggen : aangezien ik nog nooit met een rol geschilderd heb, is dat heel goed gegaan ! Het was wel even zoeken om de verf op de juiste manier te verdunnen. En om genoeg (niet te veel of te weinig) verf aan die rol te krijgen. Daarom ben ik zo blij dat ik eerst grondverf op het behangpapier gezet heb : de ideale manier om wat te oefenen !
Twee grondlagen heb ik moeten aanbrengen om alles gedekt te krijgen. Maar het resultaat mag gezien worden ! Ik ben ook heel blij dat ik besloten heb om op het behangpapier te verven : nu blijf je een "struktuur" zien. En da's toch heel wat anders dan zo een effen platte muur ...
Ik heb wel veel meer verf verbruikt dan ze op de verpakking schreven. Dus, eer ik nu met de Coquille begin, moet ik zeker nog een potje gaan bijhalen. En zo ben ik van plan muur per muur in een nieuw jasje te steken. Ik realiseer mij nu wel dat er geen weg meer terug is. Of ik het nu beu word of niet (ik ken mijn eigen zo een beetje), ik MOET nu verder schilderen ... tot ik helemaal rond ben !
Dat wordt natuurlijk nog een hele verhuis. Maar ik heb alles al uitgedokterd : als ik de kasten leegmaak (waar ga ik ondertussen met al die rommel naartoe ?) kan ik ze gemakkelijk zelf van de muur wegtrekken. Alleen met de piano zie ik het niet zo zitten. Maar ook daar heb ik al een oplossing voor : als 't moet schilder ik er gewoon rond !
"The timesheet company fired us electronically". Vraag er mij verder niets over ... ik weet helemaal niet meer waar de droom over ging ! Ik weet alleen dat "iemand" deze zin tegen mij gezegd heeft ... Nu ben ik natuurlijk curieus om te weten WIE die "timesheet company" is en HOE je iemand "electronically fired". Inderdaad, ik heb vrijdag timesheets ingebracht in het systeem. Dus het zal daar wel iets mee te maken hebben. Maar bij mijn weten werd er niemand ontslagen ... en zeker niet electronisch ... !
En dan nu, dames en heren ... ik ben de living beginnen schilderen !
Nadat ik zaterdag boodschappen gedaan had en bij Jet de banden van mijn bolleke had opgepompt, lag ik met de Humo in de zetel en plots kreeg ik het. Waarom zou ik de living niet eens schilderen ? Met dit plan loop ik al een tijdje rond en zodoende had ik al grondverf en "Coquille" gekocht. Maar 't was er dus nog niet echt van gekomen.
Zaterdag heb ik dan een hoek in de living vrijgemaakt (zetel en muziekinstallatie van de muur weggetrokken) en ben ik alles bijeen gaan zoeken : verf, penseel, rol, plastiek om op de grond te leggen, afplaktape ... Eén klein probleempje deed zich echter voor : ik had zo geen bak meer om de verf in te doen en er dan de rol in te zetten ! Even dacht ik het met een plastieken afwaskommetje te proberen maar dan besloot ik om in de Oudstrijderslaan om assistentie te gaan. En, ja hoor, daar konden ze mij een bakje met bijbehorend rooster bezorgen.
De rest van de zaterdag heb ik alles afgeplakt, nageltjes uit de muur gehaald, muren afgeborsteld. Kortom, zaterdagavond stond alles klaar om er zondagmorgen met goede moed aan te beginnen. Maar ... zaterdagavond had ik afgesproken om met mijn collega te gaan eten. Daarvan ben ik (in MIJN terminologie) nogal laat thuisgekomen. Het was middernacht toen ik in bed kroop. En ik heb doorgeslapen tot ik zondagochtend gewekt werd door ... "Tok ! Tok ! Tok !" Jawel, mijn persoonlijke wekdienst : Meneerke Koolmees die waarschijnlijk gemerkt had dat ik mij aan het overslapen was en die lustig op het venstertje naast de voordeur zat te tikken.
En dan kon het geklieder beginnen. Ik moet zeggen : aangezien ik nog nooit met een rol geschilderd heb, is dat heel goed gegaan ! Het was wel even zoeken om de verf op de juiste manier te verdunnen. En om genoeg (niet te veel of te weinig) verf aan die rol te krijgen. Daarom ben ik zo blij dat ik eerst grondverf op het behangpapier gezet heb : de ideale manier om wat te oefenen !
Twee grondlagen heb ik moeten aanbrengen om alles gedekt te krijgen. Maar het resultaat mag gezien worden ! Ik ben ook heel blij dat ik besloten heb om op het behangpapier te verven : nu blijf je een "struktuur" zien. En da's toch heel wat anders dan zo een effen platte muur ...
Ik heb wel veel meer verf verbruikt dan ze op de verpakking schreven. Dus, eer ik nu met de Coquille begin, moet ik zeker nog een potje gaan bijhalen. En zo ben ik van plan muur per muur in een nieuw jasje te steken. Ik realiseer mij nu wel dat er geen weg meer terug is. Of ik het nu beu word of niet (ik ken mijn eigen zo een beetje), ik MOET nu verder schilderen ... tot ik helemaal rond ben !
Dat wordt natuurlijk nog een hele verhuis. Maar ik heb alles al uitgedokterd : als ik de kasten leegmaak (waar ga ik ondertussen met al die rommel naartoe ?) kan ik ze gemakkelijk zelf van de muur wegtrekken. Alleen met de piano zie ik het niet zo zitten. Maar ook daar heb ik al een oplossing voor : als 't moet schilder ik er gewoon rond !
maandag, oktober 13, 2003
Zondagvoormiddag was Meutje helemaal in symbiose met de wereld en met zichzelf ... Allez, ik weet niet echt wat "in symbiose zijn" wil zeggen maar 't klinkt toch mooi niet ?
Een uur lang heb ik uit het venster de vogeltjes geobserveerd. De boer is namelijk begonnen met het oogsten van de maïs en daardoor moet het wreed plezant zijn in het veld. Meer dan vijftig kleine vogelpietjes roefelden er tussen de maïsstoppels : musjes, meesjes, heel veel vinkjes en nog een heleboel ander klein gepluimte dat ik, zelfs met mijn vogelboekjes in de hand, niet kon thuisbrengen.
Soms werden ze opgeschrikt, door iets dat zich op straat afspeelde of door een grotere vogel, en dan schoten ze met zijn allen in de twee bomen die aan de veldkant in mijn tuin staan. Tot de rust weerkeerde en ze zich weer allemaal tussen de stukken maïskolven en -bladeren begaven. Vele schattenjagertjes kwamen met een gouden korrel in de bek in de bomen of op het terras genieten van die heerlijke maaltijd.
Het was een waar plezier om dat allemaal af te zien. En dat dan gecombineerd met de Pre-Historie van 1960 op de achtergrond ... Man, man, man ! Pure symbiose ! Ik kan er geen ander woord voor vinden ...
Ik blijf echter wel met aanvallende koolmeesjes zitten. Er staat nu niets meer op de vensterbanken en ik heb ook de terrasstoelen een beetje anders gezet, zodat ze zichzelf niet meer in de ruiten kunnen zien. Maar toch zijn er nog enkele koppigaardjes die voor de vensters komen fladderen en dan driftig tegen de ruit beginnen pikken. Tot zelfs aan het venstertje naast de voordeur toe ... !
Ik kan toch niet AL mijn ramen met foto's blijven beplakken ?
Een uur lang heb ik uit het venster de vogeltjes geobserveerd. De boer is namelijk begonnen met het oogsten van de maïs en daardoor moet het wreed plezant zijn in het veld. Meer dan vijftig kleine vogelpietjes roefelden er tussen de maïsstoppels : musjes, meesjes, heel veel vinkjes en nog een heleboel ander klein gepluimte dat ik, zelfs met mijn vogelboekjes in de hand, niet kon thuisbrengen.
Soms werden ze opgeschrikt, door iets dat zich op straat afspeelde of door een grotere vogel, en dan schoten ze met zijn allen in de twee bomen die aan de veldkant in mijn tuin staan. Tot de rust weerkeerde en ze zich weer allemaal tussen de stukken maïskolven en -bladeren begaven. Vele schattenjagertjes kwamen met een gouden korrel in de bek in de bomen of op het terras genieten van die heerlijke maaltijd.
Het was een waar plezier om dat allemaal af te zien. En dat dan gecombineerd met de Pre-Historie van 1960 op de achtergrond ... Man, man, man ! Pure symbiose ! Ik kan er geen ander woord voor vinden ...
Ik blijf echter wel met aanvallende koolmeesjes zitten. Er staat nu niets meer op de vensterbanken en ik heb ook de terrasstoelen een beetje anders gezet, zodat ze zichzelf niet meer in de ruiten kunnen zien. Maar toch zijn er nog enkele koppigaardjes die voor de vensters komen fladderen en dan driftig tegen de ruit beginnen pikken. Tot zelfs aan het venstertje naast de voordeur toe ... !
Ik kan toch niet AL mijn ramen met foto's blijven beplakken ?
dinsdag, oktober 07, 2003
Oh ? Wordt het zó een dag ? ...
Ik vond al dat ik vanmorgen nogal vroeg klaar was ... Blij dat ik nu misschien wel buiten de file zou zitten, stapte ik in mijn autootje en reed de straat op. De auto's die van de Tervuurse steenweg kwamen, reden nogal erg in het midden van de straat en ik moest dus goed oppassen terwijl ik mij achteruit in het verkeer wou begeven. Toen ik op straat gemanoeuvreerd was, zag ik het : een honderd meter terug lag een overreden diertje en iedereen reed er met een bochtje rond.
Ik was nog maar net aan het einde van de straat toen mijn frank viel : mijn boterhammen zaten nog in de koelkast ! De worst met bloemkool had ik mee, maar de boterhammetjes met spek die ik gisteren klaargemaakt had, had ik over het hoofd gezien. Van terugrijden was geen sprake : dan zou ik in Moorsel zeker in de file zitten. Ach, ik zou wel bij de bakker stoppen ...
In Sterrebeek even de Humo gehaald en dan ... fluks de bakker voorbijgereden ! Maar niet getreurd : bij Jet zou ik wel enkele koeken vinden.
Het enige probleem dat ik heb met Jet is, dat je er zo moeilijk weer in het verkeer geraakt als je van het pompstation wil wegrijden. Maar daarvoor heb ik een achterdeurtje : ik rijd een gans stuk terug - met het verkeer mee - en ga dan draaien in één van de zonings. Vanmorgen had ik echter geluk. Het was nog steeds kalm en ik dacht dat ik wel van de eerste keer mee in de rij wachtenden aan de lichten zou geraken. Maar dat was zonder de voetgangers gerekend ! Zoals het een vriendelijk chauffeur betaamd, liet ik de lopende werkmensen door en verpatste daardoor mijn gemakkelijke plaatsje in de rood-licht-file. Maar, moeilijk gaat ook en zo kwam ik dwars over de baan te staan, achter de wagen die ik van plan was te volgen. Nogal een geluk dat mijn bolletje niet zo groot is ! Ik veroorzaakte niet al te veel last voor de andere weggebruikers.
Op kantoor aangekomen, ging ik de worst met bloemkool in de koelkast zetten en voor één of andere duistere reden nam ik deze keer ook mijn handtas mee ... Ik voel het gewoon : het wordt een héél speciale dag vandaag !
Oh ja, en dan moet ik nog even een pleidooi houden voor
ORDE IN DE BADKAMER
Ik ga hier niet te veel woorden aan vuil maken en neen, er komt ook geen tekeningetje bij ...
Stel nu eens even : twee weken geleden val je door je rug. Dan ligt natuurlijk de Voltaren klaar naast de wasbak, zodat je die ten allen tijde dadelijk bij de hand hebt om de getormenteerde lage rugspieren mee in te smeren. En stel dan ook nog eens dat je een week later een probleempje van enigszins andere aard krijgt, waardoor je ook de Scheriproct zalf binnen handbereik wil houden.
Wel ... als je dan, op een dag zoals vandaag, de Voltaren zalf smeert daar waar eigenlijk de Scheriproct zalf verlichting zou moeten brengen ... DAT IS NIET LEUK !!!
En nu maar hopen dat het snel avond is ...
Ik vond al dat ik vanmorgen nogal vroeg klaar was ... Blij dat ik nu misschien wel buiten de file zou zitten, stapte ik in mijn autootje en reed de straat op. De auto's die van de Tervuurse steenweg kwamen, reden nogal erg in het midden van de straat en ik moest dus goed oppassen terwijl ik mij achteruit in het verkeer wou begeven. Toen ik op straat gemanoeuvreerd was, zag ik het : een honderd meter terug lag een overreden diertje en iedereen reed er met een bochtje rond.
Ik was nog maar net aan het einde van de straat toen mijn frank viel : mijn boterhammen zaten nog in de koelkast ! De worst met bloemkool had ik mee, maar de boterhammetjes met spek die ik gisteren klaargemaakt had, had ik over het hoofd gezien. Van terugrijden was geen sprake : dan zou ik in Moorsel zeker in de file zitten. Ach, ik zou wel bij de bakker stoppen ...
In Sterrebeek even de Humo gehaald en dan ... fluks de bakker voorbijgereden ! Maar niet getreurd : bij Jet zou ik wel enkele koeken vinden.
Het enige probleem dat ik heb met Jet is, dat je er zo moeilijk weer in het verkeer geraakt als je van het pompstation wil wegrijden. Maar daarvoor heb ik een achterdeurtje : ik rijd een gans stuk terug - met het verkeer mee - en ga dan draaien in één van de zonings. Vanmorgen had ik echter geluk. Het was nog steeds kalm en ik dacht dat ik wel van de eerste keer mee in de rij wachtenden aan de lichten zou geraken. Maar dat was zonder de voetgangers gerekend ! Zoals het een vriendelijk chauffeur betaamd, liet ik de lopende werkmensen door en verpatste daardoor mijn gemakkelijke plaatsje in de rood-licht-file. Maar, moeilijk gaat ook en zo kwam ik dwars over de baan te staan, achter de wagen die ik van plan was te volgen. Nogal een geluk dat mijn bolletje niet zo groot is ! Ik veroorzaakte niet al te veel last voor de andere weggebruikers.
Op kantoor aangekomen, ging ik de worst met bloemkool in de koelkast zetten en voor één of andere duistere reden nam ik deze keer ook mijn handtas mee ... Ik voel het gewoon : het wordt een héél speciale dag vandaag !
Oh ja, en dan moet ik nog even een pleidooi houden voor
ORDE IN DE BADKAMER
Ik ga hier niet te veel woorden aan vuil maken en neen, er komt ook geen tekeningetje bij ...
Stel nu eens even : twee weken geleden val je door je rug. Dan ligt natuurlijk de Voltaren klaar naast de wasbak, zodat je die ten allen tijde dadelijk bij de hand hebt om de getormenteerde lage rugspieren mee in te smeren. En stel dan ook nog eens dat je een week later een probleempje van enigszins andere aard krijgt, waardoor je ook de Scheriproct zalf binnen handbereik wil houden.
Wel ... als je dan, op een dag zoals vandaag, de Voltaren zalf smeert daar waar eigenlijk de Scheriproct zalf verlichting zou moeten brengen ... DAT IS NIET LEUK !!!
En nu maar hopen dat het snel avond is ...
maandag, oktober 06, 2003
Het geheim van de volgescheten blauwe steen ...
Vorige week kwam ik op het terras en zag ik dat de blauwe steen aan de terrasdeur helemaal vol vogelpoep lag. Ik had er mij bij neergelegd dat mijn gevederde vriendjes dat hoekje van het terras als hun sanitaire ruimte beschouwden. Immers, aan die kant staat ook hun badje waar ze, mits het wat geregend heeft, heerlijk in zitten te ploeteren. Ze doen dat netjes, hoor ! Terwijl er eentje zijn bad neemt, zit de volgende discreet te wachten in de kerstboom tot het aan zijn beurt is. En, daar er in vele badkamers ook een toilet aanwezig is, dacht ik zo dat mijn tuinlogeetjes dus die ganse hoek van het terras als hun badkamer beschouwden.
Dit weekend echter, heb ik moeten vaststellen dat er weer agressieve vogeltjes in mijn tuin zitten ... Zodra ik tik ! tok ! tok ! tik tegen het venster hoorde wist ik het : er hing weer een vogeltje zijn eigen spiegelbeeld aan te vallen ! En ja hoor, bij nader onderzoek bleek het dit keer een koolmees te zijn. Vanuit de plantenbak op de vensterbank, keek hij nieuwsgierig in de spiegelruit en viel dan aan. Driftig klapwiekend begon hij bovenaan tegen het venster te tikken en zakte zo langzaam af naar beneden. Dan moest hij even uitpuffen in de plantenbak, gaf daar nog enkele venijnige tikken tegen het raam, en begon weer van bovenaf aan ...
Het hele vinkenverhaal van een tijd geleden trok aan mijn geestesoog voorbij : straks zat ik hier met een koolmees met een snavelbreukje ! Ik heb dus maar weer wat "versieringen" uitgehaald en die op de ramen geplakt : foto's van zebra's, pinguins, dolfijnen, olifanten, een panda, een gorilla, een tijger, en een Colruyt faktuur om het geheel wat meer diepgang te geven. Ziende hoeveel Meutje in de winkel uitgeeft, zou de mees misschien wat consideratie vertonen en zijn aanvallen staken.
Tot mijn grote verwondering werkte dit alles niet afschrikkend, zoals een tijdje geleden bij de vink : Koolmees bleef tegen het raam aanvliegen, en dan vooral ter hoogte van de foto van de gorilla ! Zou ik hier een of andere wetenschappelijke studie op kunnen baseren ?
Dit alles vond plaats aan het terrasvenster en het verklaarde dus nog niet waarom er zoveel vogelpoep aan de terrasDEUR lag ... Wel, ook daar heb ik het antwoord opgevonden. Aan de ene helft van de terrasdeur hangt namelijk mijn WC-papier-rolletjes-project en aan de andere helft had ik, als versiering, de restjes van de koordjes in een trosje gehangen. Dit blijkt nu een perfekte hangconstructie voor gefrustreerde meesjes te zijn. Ze klauwen zich vast in de koordjes en pikken lustig tegen het vensterglas. Dan hoeven ze niet constant te klapwieken en worden ze minder moe ... En terwijl ze daar zo hangen kunnen ze rustig hun behoefte doen ... !
Ben ik even blij dat ook dit mysterie weer opgelost is ... !
Vorige week kwam ik op het terras en zag ik dat de blauwe steen aan de terrasdeur helemaal vol vogelpoep lag. Ik had er mij bij neergelegd dat mijn gevederde vriendjes dat hoekje van het terras als hun sanitaire ruimte beschouwden. Immers, aan die kant staat ook hun badje waar ze, mits het wat geregend heeft, heerlijk in zitten te ploeteren. Ze doen dat netjes, hoor ! Terwijl er eentje zijn bad neemt, zit de volgende discreet te wachten in de kerstboom tot het aan zijn beurt is. En, daar er in vele badkamers ook een toilet aanwezig is, dacht ik zo dat mijn tuinlogeetjes dus die ganse hoek van het terras als hun badkamer beschouwden.
Dit weekend echter, heb ik moeten vaststellen dat er weer agressieve vogeltjes in mijn tuin zitten ... Zodra ik tik ! tok ! tok ! tik tegen het venster hoorde wist ik het : er hing weer een vogeltje zijn eigen spiegelbeeld aan te vallen ! En ja hoor, bij nader onderzoek bleek het dit keer een koolmees te zijn. Vanuit de plantenbak op de vensterbank, keek hij nieuwsgierig in de spiegelruit en viel dan aan. Driftig klapwiekend begon hij bovenaan tegen het venster te tikken en zakte zo langzaam af naar beneden. Dan moest hij even uitpuffen in de plantenbak, gaf daar nog enkele venijnige tikken tegen het raam, en begon weer van bovenaf aan ...
Het hele vinkenverhaal van een tijd geleden trok aan mijn geestesoog voorbij : straks zat ik hier met een koolmees met een snavelbreukje ! Ik heb dus maar weer wat "versieringen" uitgehaald en die op de ramen geplakt : foto's van zebra's, pinguins, dolfijnen, olifanten, een panda, een gorilla, een tijger, en een Colruyt faktuur om het geheel wat meer diepgang te geven. Ziende hoeveel Meutje in de winkel uitgeeft, zou de mees misschien wat consideratie vertonen en zijn aanvallen staken.
Tot mijn grote verwondering werkte dit alles niet afschrikkend, zoals een tijdje geleden bij de vink : Koolmees bleef tegen het raam aanvliegen, en dan vooral ter hoogte van de foto van de gorilla ! Zou ik hier een of andere wetenschappelijke studie op kunnen baseren ?
Dit alles vond plaats aan het terrasvenster en het verklaarde dus nog niet waarom er zoveel vogelpoep aan de terrasDEUR lag ... Wel, ook daar heb ik het antwoord opgevonden. Aan de ene helft van de terrasdeur hangt namelijk mijn WC-papier-rolletjes-project en aan de andere helft had ik, als versiering, de restjes van de koordjes in een trosje gehangen. Dit blijkt nu een perfekte hangconstructie voor gefrustreerde meesjes te zijn. Ze klauwen zich vast in de koordjes en pikken lustig tegen het vensterglas. Dan hoeven ze niet constant te klapwieken en worden ze minder moe ... En terwijl ze daar zo hangen kunnen ze rustig hun behoefte doen ... !
Ben ik even blij dat ook dit mysterie weer opgelost is ... !
woensdag, september 24, 2003
Vanmorgen snel even naar de dokter geweest ... Ik wou de bevestiging dat alles normaal verloopt met mijn gespierde scheur ... euh ... ekskuseer, ik bedoel natuurlijk mijn gescheurde spier ! ...
En ja, alles verloopt zoals het hoort. Mijn been voelt nog "blauwplekachtig" aan maar dat is het litteken in de spier en dat zal nog enkele maanden gevoelig blijven. Wat mij echter meer zorgen baart is, dat mijn enkel nog steeds opzwelt als ik een ganse dag gezeten heb. Helaas is ook dat normaal en ... BLIJVEND !
Ik moest even slikken toen de dokter zei : "Als we volgend jaar weer zo'n warme zomer krijgen, zal die enkel weer opzwellen". Ik kreeg er een zeer plastische uitleg bij, van aders die vocht naar beneden voeren, lymfeklieren die het vocht weer naar boven brengen, lymfeklieren die nu onherstelbaar beschadigd zijn en hun werk niet meer naar behoren kunnen doen, kleppekes in mijn aders die - al of niet door de warmte - te ver openstaan ... En dit alles heeft tot gevolg dat ik dus met een dikke enkel zal blijven lopen. Pazzop : ge moet u daar geen monstrueuze afmetingen bij voorstellen ! Maar mijn mooie slanke enkel, die ben ik kwijt ... (ja, ja, als er iets slank is aan mij, dan zijn het mijn enkels wel !)
En, Pierre, wat kan ik eraan doen ? Zoveel mogelijk met mijn voet omhoog zitten, slapen met mijn voeten omhoog, op tijd een wandelingetje maken en zo vaak mogelijk een steunverband dragen ... !
Meutje gaat nu dus gehandicapt door het leven ...
En ja, alles verloopt zoals het hoort. Mijn been voelt nog "blauwplekachtig" aan maar dat is het litteken in de spier en dat zal nog enkele maanden gevoelig blijven. Wat mij echter meer zorgen baart is, dat mijn enkel nog steeds opzwelt als ik een ganse dag gezeten heb. Helaas is ook dat normaal en ... BLIJVEND !
Ik moest even slikken toen de dokter zei : "Als we volgend jaar weer zo'n warme zomer krijgen, zal die enkel weer opzwellen". Ik kreeg er een zeer plastische uitleg bij, van aders die vocht naar beneden voeren, lymfeklieren die het vocht weer naar boven brengen, lymfeklieren die nu onherstelbaar beschadigd zijn en hun werk niet meer naar behoren kunnen doen, kleppekes in mijn aders die - al of niet door de warmte - te ver openstaan ... En dit alles heeft tot gevolg dat ik dus met een dikke enkel zal blijven lopen. Pazzop : ge moet u daar geen monstrueuze afmetingen bij voorstellen ! Maar mijn mooie slanke enkel, die ben ik kwijt ... (ja, ja, als er iets slank is aan mij, dan zijn het mijn enkels wel !)
En, Pierre, wat kan ik eraan doen ? Zoveel mogelijk met mijn voet omhoog zitten, slapen met mijn voeten omhoog, op tijd een wandelingetje maken en zo vaak mogelijk een steunverband dragen ... !
Meutje gaat nu dus gehandicapt door het leven ...
maandag, september 22, 2003
Zaterdag om 8 uur opgestaan. Mijn huisje lag er nog bij zoals mijn bezoekers het vorige zaterdagnacht om een uur of drie verlaten hadden ...
Ik ben begonnen met mijn overvolle wasmand te sorteren en een wasmachine in gang te zetten. Dan ging alles in de living aan de kant en kreeg de vloer een grote beurt. Terwijl ik de was ophing en een nieuwe machine startte, kon ik de tweede helft van de living poetsen. En terwijl dat stuk van de vloer aan het drogen was, heb ik mij aan de afwas gezet.
Ik was een gelukkig mens toen ik mijn meubeltjes en al mijn prulletjes in de living weer op hun oude vertrouwde plaatsje zag staan. Voor ik echter aan de keukenvloer begon, besloot ik om nog even de haag te scheren. Ik weet het : ik zweer al het ganse jaar dat ik dat niet meer zelf ga doen ... Maar, wat wil je ? De haag zag er verschrikkelijk uit en het was mooi weer. Ik ben er dus maar met de grove schaar door gegaan. En JA, hoor ! Ik heb weer maar eens in de verlengdraad gesneden ... !!! Ik wou nog een laatste weerbarstig takje kortwieken en 't was gebeurd. Nu moet ik twee meter van mijn verlengdraad afknippen om het beschadigde stuk eruit te halen. Als dat zo voort gaat, heb ik binnenkort geen verlengdraad meer ... ! Toch misschien maar beter aan die jongen vragen om in het vervolg de haag te komen scheren ... ?
Na de haag kwamen nog de keukenvloer en de hall aan de beurt en om half drie stond ik in de douche. De voordeur stond nog open. Ah jaaaa ! Want de vloer in de hall moest nog drogen. Maar, geen paniek : ik heb mijn grote pluchen Jaguar voor de ingang gezet om ongenode bezoekers buiten te houden ...
Na al dit zware werk ben ik nog even boodschappen gaan doen en om vier uur nam ik een 7-minuten-zakje tot mij. (Waarom kan je die dingen niet meer in 5 minuten klaarmaken ?) Daarna ben ik horizontaal gegaan, om mijn ruggetje en mijn oververmoeide beentjes en voetjes een welverdiende rust te gunnen !
Toen was het tijd voor mijn Engelbewaarder om aan zijn overuren te beginnen ... Om zeven uur 's avonds was mijn fles water leeg en besloot ik een nieuwe te gaan halen in de garage. ... Het lichtje in de koelkast deed het niet ! Stond het lampje los ? Neen ! Plots viel mijn frank : toen ik door de verlengdraad geknipt had, was de zekering gesprongen natuurlijk. Ik had de afgeslagen Diff-o-Jump gevonden en terug opgezet. Maar ik had niet verder gekeken. Een nieuwe blik in mijn electriciteitscentrale leerde mij echter dat er nog een zekering naar beneden geklikt stond : die bediende (nu niet meer dus) de kring in de garage. Ik heb ze gauw weer opgezet en stelde tevreden vast dat het koelkastje en de diepvriezer volle bak begonnen te snorren. Op de diepvriezer ging zelfs het rode ALARM-lichtje branden ! Ik had mij altijd al afgevraagd of daar wel een lampje in zat ... En of dat wel zou branden, als het nodig was ? Ben ik nu gerustgesteld, dat dat allemaal goed werkt ... !
Zondag heb ik nog eens een van de Murphy-theorieën uitgeprobeerd. En, ja hoor ! Een geroosterde boterham met paté, valt nog steeds met de besmeerde kant naar onderen. Op de pas geboende vloer ! ... 't Is waarschijnlijk omdat ik de vorige dag zo gekuist had, dat de boterham met zijn besmeerde kant naar onderen viel ...
De rest van de zondag verliep rustig en - ondanks alle pijnlijke ledematen - heel aangenaam. Vanop het terras, met mijn vogelboekjes in de aanslag, heb ik de ganse namiddag naar de vogeltjes zitten kijken en luisteren. Ik spotte er meesjes, musjes, tjif-tjafs (of misschien fietissen), duiven ... EN ... twee kuifmezen ! Die had ik in mijn tuin nog nooit gezien. Ne mens zou dat eigenlijk meer moeten doen, op 't gemakske in de tuin gaan zitten en "laat de vogeltjes tot mij komen !" ...
Ik ben begonnen met mijn overvolle wasmand te sorteren en een wasmachine in gang te zetten. Dan ging alles in de living aan de kant en kreeg de vloer een grote beurt. Terwijl ik de was ophing en een nieuwe machine startte, kon ik de tweede helft van de living poetsen. En terwijl dat stuk van de vloer aan het drogen was, heb ik mij aan de afwas gezet.
Ik was een gelukkig mens toen ik mijn meubeltjes en al mijn prulletjes in de living weer op hun oude vertrouwde plaatsje zag staan. Voor ik echter aan de keukenvloer begon, besloot ik om nog even de haag te scheren. Ik weet het : ik zweer al het ganse jaar dat ik dat niet meer zelf ga doen ... Maar, wat wil je ? De haag zag er verschrikkelijk uit en het was mooi weer. Ik ben er dus maar met de grove schaar door gegaan. En JA, hoor ! Ik heb weer maar eens in de verlengdraad gesneden ... !!! Ik wou nog een laatste weerbarstig takje kortwieken en 't was gebeurd. Nu moet ik twee meter van mijn verlengdraad afknippen om het beschadigde stuk eruit te halen. Als dat zo voort gaat, heb ik binnenkort geen verlengdraad meer ... ! Toch misschien maar beter aan die jongen vragen om in het vervolg de haag te komen scheren ... ?
Na de haag kwamen nog de keukenvloer en de hall aan de beurt en om half drie stond ik in de douche. De voordeur stond nog open. Ah jaaaa ! Want de vloer in de hall moest nog drogen. Maar, geen paniek : ik heb mijn grote pluchen Jaguar voor de ingang gezet om ongenode bezoekers buiten te houden ...
Na al dit zware werk ben ik nog even boodschappen gaan doen en om vier uur nam ik een 7-minuten-zakje tot mij. (Waarom kan je die dingen niet meer in 5 minuten klaarmaken ?) Daarna ben ik horizontaal gegaan, om mijn ruggetje en mijn oververmoeide beentjes en voetjes een welverdiende rust te gunnen !
Toen was het tijd voor mijn Engelbewaarder om aan zijn overuren te beginnen ... Om zeven uur 's avonds was mijn fles water leeg en besloot ik een nieuwe te gaan halen in de garage. ... Het lichtje in de koelkast deed het niet ! Stond het lampje los ? Neen ! Plots viel mijn frank : toen ik door de verlengdraad geknipt had, was de zekering gesprongen natuurlijk. Ik had de afgeslagen Diff-o-Jump gevonden en terug opgezet. Maar ik had niet verder gekeken. Een nieuwe blik in mijn electriciteitscentrale leerde mij echter dat er nog een zekering naar beneden geklikt stond : die bediende (nu niet meer dus) de kring in de garage. Ik heb ze gauw weer opgezet en stelde tevreden vast dat het koelkastje en de diepvriezer volle bak begonnen te snorren. Op de diepvriezer ging zelfs het rode ALARM-lichtje branden ! Ik had mij altijd al afgevraagd of daar wel een lampje in zat ... En of dat wel zou branden, als het nodig was ? Ben ik nu gerustgesteld, dat dat allemaal goed werkt ... !
Zondag heb ik nog eens een van de Murphy-theorieën uitgeprobeerd. En, ja hoor ! Een geroosterde boterham met paté, valt nog steeds met de besmeerde kant naar onderen. Op de pas geboende vloer ! ... 't Is waarschijnlijk omdat ik de vorige dag zo gekuist had, dat de boterham met zijn besmeerde kant naar onderen viel ...
De rest van de zondag verliep rustig en - ondanks alle pijnlijke ledematen - heel aangenaam. Vanop het terras, met mijn vogelboekjes in de aanslag, heb ik de ganse namiddag naar de vogeltjes zitten kijken en luisteren. Ik spotte er meesjes, musjes, tjif-tjafs (of misschien fietissen), duiven ... EN ... twee kuifmezen ! Die had ik in mijn tuin nog nooit gezien. Ne mens zou dat eigenlijk meer moeten doen, op 't gemakske in de tuin gaan zitten en "laat de vogeltjes tot mij komen !" ...
donderdag, september 18, 2003
Nog een klein verhaaltje om het Duesseldorf avontuur af te sluiten.
Maandagavond, na lekker gegeten te hebben in het Italiaanse restaurant, kwam ik om half elf terug op de kamer in het hotel. Het heeft echter geduurd tot twee uur 's nachts eer ik mij een beetje slaperig voelde. Ik was waarschijnlijk zodanig opgefokt door de gebeurtenissen van die dag, dat ik mijn brein niet op "UIT" kon zetten. Er was niets noemenswaardig op TV (een stuk of 25 duitse posten, BBC-World, CNN, een franse post, een hollandse post en een koop-kanaal) en ik heb zolang dan maar de Humo gelezen.
Rond twee uur 's nachts deed ik dus het licht uit en dacht ik langzaam maar zeker in slaap te vallen. Plots werd ik echter opgeschrikt door - wat ik dacht - een bende feestgangers. Ik had de indruk dat er op straat een hele hoop mensen stond te wauwelen : het klonk niet als duits of engels of frans of enige andere mij bekende taal. Maar toen ik wat wakkerder werd, moest ik vaststellen dat mijn kamer helemaal niet aan de straatkant lag ! Ik was echter heel moe, ik had geen zin meer om te onderzoeken wat er eigenlijk gaande was en uiteindelijk sukkelde ik toch in slaap.
Ik had de wekker gezet om half acht. Maar ... om kwart voor zeven schrok ik wakker van datzelfde gewauwel dat mij 's nachts uit mijn slaap gehouden had. En plots wist ik het : het lawaai kwam van de gang ! Ik ben door het piepholletje in de deur gaan kijken en ik zag het volgende ... In de gang voor mijn deur stond een dame met spleetogen (chinees ? japans ? ...) een soort turnoefeningen te doen. Ze klopte afwisselend met de linkerhand op de rechterschouder en met de rechterhand op de linkerschouder. De deur van de kamer rechtover de mijne stond open en daar zag ik nog twee mensen rondlopen. Ondertussen stonden die mensen het tegen mekaar uit te leggen. De ervaring heeft mij geleerd dat onze gele medemens niet zomaar gewoon "spreekt" : het komt er altijd uit als "geroep". Misschien kreeg ik daardoor de indruk dat er nog gasten verderop in de gang aan de conversatie deelnamen. Volgens mij stonden er op de gang minstens acht mensen naar mekaar te roepen ! Trouwens, waarom stond die dame anders op de gang turnoefeningen te doen ?
Een half uurtje hebben ze dat zo volgehouden. Ik ben dan maar opgestaan, heb een douche genomen (mij afgedroogd met mijn kleine handdoekje) en ben een vroeg ontbijt gaan nemen.
Bij het uitchecken, speelden mijn zenuwen mij nog even parten. Toen ik naar de garage wou afdalen, vond ik mijn parkingkaart niet meer. Na lang zoeken, ontdekte ik dat ik ze bij mijn kredietkaart gestoken had ... En toen ik in de garage bij de wagen stond (MET de parkingkaart), vond ik mijn autosleutels niet meer. Die had ik in de lobby op een tafeltje laten liggen terwijl ik naar mijn parkingkaart aan het zoeken was. Toen ik aan de receptie uit de lift stapte, stond de receptiedame er al te zwaaien met mijn autosleutels ...
Ge ziet het : reizen is voor Meutje altijd een beetje stress ... !
Maandagavond, na lekker gegeten te hebben in het Italiaanse restaurant, kwam ik om half elf terug op de kamer in het hotel. Het heeft echter geduurd tot twee uur 's nachts eer ik mij een beetje slaperig voelde. Ik was waarschijnlijk zodanig opgefokt door de gebeurtenissen van die dag, dat ik mijn brein niet op "UIT" kon zetten. Er was niets noemenswaardig op TV (een stuk of 25 duitse posten, BBC-World, CNN, een franse post, een hollandse post en een koop-kanaal) en ik heb zolang dan maar de Humo gelezen.
Rond twee uur 's nachts deed ik dus het licht uit en dacht ik langzaam maar zeker in slaap te vallen. Plots werd ik echter opgeschrikt door - wat ik dacht - een bende feestgangers. Ik had de indruk dat er op straat een hele hoop mensen stond te wauwelen : het klonk niet als duits of engels of frans of enige andere mij bekende taal. Maar toen ik wat wakkerder werd, moest ik vaststellen dat mijn kamer helemaal niet aan de straatkant lag ! Ik was echter heel moe, ik had geen zin meer om te onderzoeken wat er eigenlijk gaande was en uiteindelijk sukkelde ik toch in slaap.
Ik had de wekker gezet om half acht. Maar ... om kwart voor zeven schrok ik wakker van datzelfde gewauwel dat mij 's nachts uit mijn slaap gehouden had. En plots wist ik het : het lawaai kwam van de gang ! Ik ben door het piepholletje in de deur gaan kijken en ik zag het volgende ... In de gang voor mijn deur stond een dame met spleetogen (chinees ? japans ? ...) een soort turnoefeningen te doen. Ze klopte afwisselend met de linkerhand op de rechterschouder en met de rechterhand op de linkerschouder. De deur van de kamer rechtover de mijne stond open en daar zag ik nog twee mensen rondlopen. Ondertussen stonden die mensen het tegen mekaar uit te leggen. De ervaring heeft mij geleerd dat onze gele medemens niet zomaar gewoon "spreekt" : het komt er altijd uit als "geroep". Misschien kreeg ik daardoor de indruk dat er nog gasten verderop in de gang aan de conversatie deelnamen. Volgens mij stonden er op de gang minstens acht mensen naar mekaar te roepen ! Trouwens, waarom stond die dame anders op de gang turnoefeningen te doen ?
Een half uurtje hebben ze dat zo volgehouden. Ik ben dan maar opgestaan, heb een douche genomen (mij afgedroogd met mijn kleine handdoekje) en ben een vroeg ontbijt gaan nemen.
Bij het uitchecken, speelden mijn zenuwen mij nog even parten. Toen ik naar de garage wou afdalen, vond ik mijn parkingkaart niet meer. Na lang zoeken, ontdekte ik dat ik ze bij mijn kredietkaart gestoken had ... En toen ik in de garage bij de wagen stond (MET de parkingkaart), vond ik mijn autosleutels niet meer. Die had ik in de lobby op een tafeltje laten liggen terwijl ik naar mijn parkingkaart aan het zoeken was. Toen ik aan de receptie uit de lift stapte, stond de receptiedame er al te zwaaien met mijn autosleutels ...
Ge ziet het : reizen is voor Meutje altijd een beetje stress ... !
woensdag, september 17, 2003
Vandaag zegt mijn horoscoop :
Koppig volgt u uw eigen weg, zonder aandacht te schenken aan uw fysieke of geestelijke conditie. U vergt zo te veel van uw krachten en dat wreekt zich binnenkort ...
Het is griezelig om te zien hoe dit overeenstemt met de gebeurtenissen van de afgelopen dagen (die ik hier niet kan navertellen omdat ik ze uit mijn geheugen gewist heb). Dat belooft dus voor "binnenkort" ... !!!
Koppig volgt u uw eigen weg, zonder aandacht te schenken aan uw fysieke of geestelijke conditie. U vergt zo te veel van uw krachten en dat wreekt zich binnenkort ...
Het is griezelig om te zien hoe dit overeenstemt met de gebeurtenissen van de afgelopen dagen (die ik hier niet kan navertellen omdat ik ze uit mijn geheugen gewist heb). Dat belooft dus voor "binnenkort" ... !!!
Ekskuzeer ... Het is "overmorgen" geworden ... En het wordt alleen maar een reisverslag want al de rest heb ik uit mijn geheugen gewist vanwege helemaal NIET LEUK !
Dus, Meutje ging naar Duesseldorf ... Ik zou op zondagnamiddag vertrekken om niet in het volle verkeer te zitten en op mijn gemakske de weg te kunnen zoeken. Mijn baas had mij duidelijke aanwijzingen gegeven en ik zag het wel zitten. Allez, ik zie het eigenlijk nooit zitten maar ik ging het toch vol goede moed proberen.
Zondag heb ik de ganse namiddag op de pot gezeten. Van de zenuwen kreeg ik steeds maar krampen. Op den duur dacht ik : "Lap, 't zal allemaal wel loskomen als ik ergens in Duitsland in de wagen zit, waarschijnlijk !" Maar dat is gelukkiglijk niet gebeurd.
Om kwart voor vijf kon ik mij niet meer houden en ben ik in de wagen gestapt. Mijn tank was zo goed als vol; ik had genoeg Euro's in mijn portemoneeke; sigaretten, koekjes, water en een cassette met mijn favoriete liedjes lagen binnen handbereik op de passagierszetel : we had a lift off !
't Was inderdaad kalm op de baan, zo op een zondagnamiddag. En vol spanning nam ik de eerste hindernis : rond Luik rijden. Dat verliep zonder enig probleem, hoewel op zulke knooppunten mijn bloeddruk wel altijd enigszins omhoog gaat. Onderweg kwam ik ook nog wegeniswerken tegen maar dat is ne mens tegenwoordig toch wel gewoon, niet ?
Aan de grens wachtte mij een aangename verrassing : de duitse bewegwijzering (vergeef mij als ik dat woord hier ter plaatste uitvind) is prachtig ! Bij elke afslag kan je al zien wat de volgende afslag zal zijn. En da's een hele geruststelling want zo kon ik altijd een stapje vooruit kijken. En de duitse banen zijn een plezier om op te rijden ! Niet zo echter de duitse chauffeurs : ik reed 110 en soms 120 km per uur en had het rechtse rijvak bijna steeds voor mij alleen want links zoefden de wagens mij als schimmen voorbij. Allez, echt onaangenaam was dat niet want de duitsers beginnen reeds lang op voorhand voor te steken en ze zijn zo goed als uit het zicht verdwenen alvorens ze zich weer links zetten (ALS ze zich al links zetten, natuurlijk).
Tot aan Neuss, ging alles prachtig. Ook in Duitsland hebben ze wegeniswerken maar dat is allemaal mooi aangeduid en daar mag je, bijvoorbeeld als er maar 1 vak beschikbaar is per rijrichting, 90 km per uur doen. In Neuss echter kreeg ik het een beetje moeilijk. Ik kon kiezen : "Neuss" rechtdoor of "Neuss - Duesseldorf" rechtsaf. Was mijn concentratie verslapt ? Zocht ik een beetje spanning ? Ik weet het niet maar - tegen alle logica in (op mijn kaart ging de weg die ik moest nemen duidelijk rechtdoor !) - koos ik voor "Neuss - Duesseldorf" rechtsaf. En bij de volgende afrit wist ik het al meteen : 't was nummerke 20 en ik had al de ganse tijd zitten zeggen : "Niet afrit 20 ! Afrit 20 mag ik niet tegenkomen !" Als ik langs de bovenkant rond Neuss was gereden, zou ik immers Duesseldorf langs de westelijke kant binnenkomen en zou ik bij wijze van spreken recht het hotel binnenrijden ...
Maar plots viel alle stress van mij af. O.K. Ik was dus verkeerd gereden. Vanaf nu had ik niets meer aan mijn kaarten. Nu zou ik mijn ogen (en indien enigszins mogelijk ook een beetje mijn verstand) moeten gebruiken. Mijn ogen zagen vanalles en mijn verstand besliste dat ik Duesseldorf Zentrum zou volgen. Ter informatie voor toekomstige Duesseldorf reizigers : Duesseldorf zit vol met tunnels ! En in die tunnels hangen ook lichtpaneeltjes met richtingaanwijzers. Wel, daar had ik een probleem mee : ik kon ze bijna niet lezen. Tot mijn frank viel : ik had mijn zonnebril nog op mijn neus ! Eens die zonneglazen van mijn bril getrokken, was het al veel gemakkelijker om "Duesseldorf Zentrum" te volgen.
Op een bepaald moment echter zag ik "Duesseldorf - Nord". Ha ! Waarom niet eens die richting gevolgd ? En wie weet kwam ik later wel plaatjes met "Duesseldorf - West" tegen ! Want het was dus aan de westelijke kant van de stad dat ik moest zijn.
Maar na een tijdje vond ik toch dat ik nog teveel stadscentrum rond mij zag en begon ik rond te kijken om de weg eens te gaan vragen. En wat-zien-ik ? Enkele politie wagens geparkeerd langs de kant van de weg en aan de gevel van het gebouw een grote plaat met "Polizei" erop. De redding was nabij ! Met al mijn van het internet afgeprinte kaarten in de hand stormde ik het politiebureau binnen en vroeg om "Hilfe, weil ich in Neuss etwas falsch gemacht haette". De mannelijke politieagent vond het niet nodig om tot aan de balie te komen. Maar toen kwam er een vrouwelijke agente binnen en die zei : "Sie sind in Duesseldorf." Ja, dat wist ik ondertussen ook al wel maar ik moest in Duesseldorf - West zijn. Hoe geraakte ik daar, a.u.b. ?
De dame (niet echt vriendelijk, maar dat was helemaal niet belangrijk op dat moment) toonde mij op een groot stadsplan hoe ik terug moest rijden en ze gaf mij zelfs een infoboekje over de stad waar ook een klein detailplannetje in stond. Een geluk met een ongeluk : ik moest gewoon enkele grote "Alllee's" volgen en ik zou zonder problemen bij het hotel aankomen. Euh ... "zonder problemen" ... dat was dan wel zonder de eenrichtingssituatie gerekend !
Ik kan alleen maar zeggen dat vanaf nu de Luege Allee voor mij geen geheimen meer heeft ! Daarop moest ik aan het einde de Hansaa Allee nemen waarmee ik (weer maar eens) recht het hotel zou binnenrijden. Helaas was de Hansaa Allee een van de vele straten die wegliepen van de Belsenplatz. En jammer genoeg was die Belsenplatz niet een mooi rond plein maar zomaar een rommeltje in een grote bocht met wat lichten en heel veel zijstraten en -straatjes.
Op mijn plannetje zag het ernaar uit dat ik de derde zijstraat moest nemen. Helaas zag ik in werkelijkheid al het eerste kleine straatje over het hoofd en was ik een beetje te ver. Gedraaid in de zijstraat, verder de Luege Allee genomen tot aan het einde, waar ik linksaf mocht draaien om langs de andere kant van de middenbermbeplanting de Luege Allee terug op te rijden ... Om dan tot de vaststelling te komen de je op de ganse Luege Alle geen U-bocht mag maken ! Och, dan neem ik toch zomaar een straatje rechts, rijd een blokje om, steek de Luege Allee over om weer in de goeie richting te rijden en dan ging het weer richting Belsenplatz. Ondertussen stond de zon erg laag, mijn ruiten hingen vol dode beestjes : ik zag eigenlijk niet goed meer waar ik reed.
Gretverdrie ! Toch weer de Hansaa Allee gemist, zeker ! (Het bordje met de straatnaam staat daar echt helemaal uit het zicht) Nu zat ik in een straatje waar maar 1 auto door kon. Ik ben gewoon achteruit gereden tot aan het café op de hoek. Daar stond een jonge gast aan wie ik naar de Hansaa Allee vroeg. Hij kende die straat niet maar hield een voorbijkomende dame tegen die mij toonde dat de Hansaa Allee zich dààr, dertig meter terug, bevond. Es gab nur ein kleines Problem : ik kon zomaar niet die enkele metertjes overbruggen zonder alle mogelijk verkeersregels te overtreden (eenrichting, over de volle witte lijn, tegen de pijl inrijden ...). Het enige wat ik kon doen was weer de Luege Allee tot het einde afrijden, daar draaien, de Luege Allee terug oprijden en - Achtung ! -op de Barbarossaplatz mocht ik wel een U-bocht nemen, wist de dame mij te vertellen.
Aan de Barbarossaplatz (neen, neen, weer geen mooi rond pleintje - alleen maar een van de vele kruispunten met lichten) stond echter een pijl die mij vertelde dat ik rechtdoor moest. Maar het was rood voor de andere kant, er was geen ander verkeer op het kruispunt en "die dame had gezegd dat het mocht". En dus maakte ik een U-bocht en vond, met de zon in mijn ogen eindelijk de Hansaa Allee. Van hieraf was het inderdaad peanuts en reed ik deze keer wis en waarachtig het hotel binnen.
Een goed hotel, daar niet van. Alleen hadden ze de volgende dag toch mijn handdoeken weggenomen - hoewel ik ze netjes achter de deur gehangen had om ze nog eens te gebruiken - en kreeg ik slechts 1 nieuwe kleine handdoek in de plaats. Als je dan berekent welk een oppervlakte ik moet afdrogen ... 't was maar nipt, hoor !
Zoals gezegd heb ik de gebeurtenissen van maandag en dinsdag uit mijn geheugen gewist. Het enige wat ik nog weet is dat we maandagavond heel lekker gegeten hebben bij "Mionetto", een italiaans restaurant aan de ... Luege Allee !!!
Om dinsdag weer naar huis te rijden, had mijn duitse collega netjes de nummers van de te nemen Autobahnen opgeschreven evenals welke richting ik diende te volgen aan de verschillende "Kreuze" die ik onderweg zou tegen komen. En ... je raad het nooit : zonder ook maar de minste fout te maken, nam ik na twee uren de afrit in Bertem om mijn reisavonturen aan mijn zus te gaan vertellen !
Ik ben nu nog wel een beetje moe maar dat heeft niet zoveel te maken met mijn reisperikelen als wel met ... tiens, daar weet ik nu eens NIETS meer van zie ! Ah jaaa ... ik had immers alles uit mijn geheugen gewist ... !
Dus, Meutje ging naar Duesseldorf ... Ik zou op zondagnamiddag vertrekken om niet in het volle verkeer te zitten en op mijn gemakske de weg te kunnen zoeken. Mijn baas had mij duidelijke aanwijzingen gegeven en ik zag het wel zitten. Allez, ik zie het eigenlijk nooit zitten maar ik ging het toch vol goede moed proberen.
Zondag heb ik de ganse namiddag op de pot gezeten. Van de zenuwen kreeg ik steeds maar krampen. Op den duur dacht ik : "Lap, 't zal allemaal wel loskomen als ik ergens in Duitsland in de wagen zit, waarschijnlijk !" Maar dat is gelukkiglijk niet gebeurd.
Om kwart voor vijf kon ik mij niet meer houden en ben ik in de wagen gestapt. Mijn tank was zo goed als vol; ik had genoeg Euro's in mijn portemoneeke; sigaretten, koekjes, water en een cassette met mijn favoriete liedjes lagen binnen handbereik op de passagierszetel : we had a lift off !
't Was inderdaad kalm op de baan, zo op een zondagnamiddag. En vol spanning nam ik de eerste hindernis : rond Luik rijden. Dat verliep zonder enig probleem, hoewel op zulke knooppunten mijn bloeddruk wel altijd enigszins omhoog gaat. Onderweg kwam ik ook nog wegeniswerken tegen maar dat is ne mens tegenwoordig toch wel gewoon, niet ?
Aan de grens wachtte mij een aangename verrassing : de duitse bewegwijzering (vergeef mij als ik dat woord hier ter plaatste uitvind) is prachtig ! Bij elke afslag kan je al zien wat de volgende afslag zal zijn. En da's een hele geruststelling want zo kon ik altijd een stapje vooruit kijken. En de duitse banen zijn een plezier om op te rijden ! Niet zo echter de duitse chauffeurs : ik reed 110 en soms 120 km per uur en had het rechtse rijvak bijna steeds voor mij alleen want links zoefden de wagens mij als schimmen voorbij. Allez, echt onaangenaam was dat niet want de duitsers beginnen reeds lang op voorhand voor te steken en ze zijn zo goed als uit het zicht verdwenen alvorens ze zich weer links zetten (ALS ze zich al links zetten, natuurlijk).
Tot aan Neuss, ging alles prachtig. Ook in Duitsland hebben ze wegeniswerken maar dat is allemaal mooi aangeduid en daar mag je, bijvoorbeeld als er maar 1 vak beschikbaar is per rijrichting, 90 km per uur doen. In Neuss echter kreeg ik het een beetje moeilijk. Ik kon kiezen : "Neuss" rechtdoor of "Neuss - Duesseldorf" rechtsaf. Was mijn concentratie verslapt ? Zocht ik een beetje spanning ? Ik weet het niet maar - tegen alle logica in (op mijn kaart ging de weg die ik moest nemen duidelijk rechtdoor !) - koos ik voor "Neuss - Duesseldorf" rechtsaf. En bij de volgende afrit wist ik het al meteen : 't was nummerke 20 en ik had al de ganse tijd zitten zeggen : "Niet afrit 20 ! Afrit 20 mag ik niet tegenkomen !" Als ik langs de bovenkant rond Neuss was gereden, zou ik immers Duesseldorf langs de westelijke kant binnenkomen en zou ik bij wijze van spreken recht het hotel binnenrijden ...
Maar plots viel alle stress van mij af. O.K. Ik was dus verkeerd gereden. Vanaf nu had ik niets meer aan mijn kaarten. Nu zou ik mijn ogen (en indien enigszins mogelijk ook een beetje mijn verstand) moeten gebruiken. Mijn ogen zagen vanalles en mijn verstand besliste dat ik Duesseldorf Zentrum zou volgen. Ter informatie voor toekomstige Duesseldorf reizigers : Duesseldorf zit vol met tunnels ! En in die tunnels hangen ook lichtpaneeltjes met richtingaanwijzers. Wel, daar had ik een probleem mee : ik kon ze bijna niet lezen. Tot mijn frank viel : ik had mijn zonnebril nog op mijn neus ! Eens die zonneglazen van mijn bril getrokken, was het al veel gemakkelijker om "Duesseldorf Zentrum" te volgen.
Op een bepaald moment echter zag ik "Duesseldorf - Nord". Ha ! Waarom niet eens die richting gevolgd ? En wie weet kwam ik later wel plaatjes met "Duesseldorf - West" tegen ! Want het was dus aan de westelijke kant van de stad dat ik moest zijn.
Maar na een tijdje vond ik toch dat ik nog teveel stadscentrum rond mij zag en begon ik rond te kijken om de weg eens te gaan vragen. En wat-zien-ik ? Enkele politie wagens geparkeerd langs de kant van de weg en aan de gevel van het gebouw een grote plaat met "Polizei" erop. De redding was nabij ! Met al mijn van het internet afgeprinte kaarten in de hand stormde ik het politiebureau binnen en vroeg om "Hilfe, weil ich in Neuss etwas falsch gemacht haette". De mannelijke politieagent vond het niet nodig om tot aan de balie te komen. Maar toen kwam er een vrouwelijke agente binnen en die zei : "Sie sind in Duesseldorf." Ja, dat wist ik ondertussen ook al wel maar ik moest in Duesseldorf - West zijn. Hoe geraakte ik daar, a.u.b. ?
De dame (niet echt vriendelijk, maar dat was helemaal niet belangrijk op dat moment) toonde mij op een groot stadsplan hoe ik terug moest rijden en ze gaf mij zelfs een infoboekje over de stad waar ook een klein detailplannetje in stond. Een geluk met een ongeluk : ik moest gewoon enkele grote "Alllee's" volgen en ik zou zonder problemen bij het hotel aankomen. Euh ... "zonder problemen" ... dat was dan wel zonder de eenrichtingssituatie gerekend !
Ik kan alleen maar zeggen dat vanaf nu de Luege Allee voor mij geen geheimen meer heeft ! Daarop moest ik aan het einde de Hansaa Allee nemen waarmee ik (weer maar eens) recht het hotel zou binnenrijden. Helaas was de Hansaa Allee een van de vele straten die wegliepen van de Belsenplatz. En jammer genoeg was die Belsenplatz niet een mooi rond plein maar zomaar een rommeltje in een grote bocht met wat lichten en heel veel zijstraten en -straatjes.
Op mijn plannetje zag het ernaar uit dat ik de derde zijstraat moest nemen. Helaas zag ik in werkelijkheid al het eerste kleine straatje over het hoofd en was ik een beetje te ver. Gedraaid in de zijstraat, verder de Luege Allee genomen tot aan het einde, waar ik linksaf mocht draaien om langs de andere kant van de middenbermbeplanting de Luege Allee terug op te rijden ... Om dan tot de vaststelling te komen de je op de ganse Luege Alle geen U-bocht mag maken ! Och, dan neem ik toch zomaar een straatje rechts, rijd een blokje om, steek de Luege Allee over om weer in de goeie richting te rijden en dan ging het weer richting Belsenplatz. Ondertussen stond de zon erg laag, mijn ruiten hingen vol dode beestjes : ik zag eigenlijk niet goed meer waar ik reed.
Gretverdrie ! Toch weer de Hansaa Allee gemist, zeker ! (Het bordje met de straatnaam staat daar echt helemaal uit het zicht) Nu zat ik in een straatje waar maar 1 auto door kon. Ik ben gewoon achteruit gereden tot aan het café op de hoek. Daar stond een jonge gast aan wie ik naar de Hansaa Allee vroeg. Hij kende die straat niet maar hield een voorbijkomende dame tegen die mij toonde dat de Hansaa Allee zich dààr, dertig meter terug, bevond. Es gab nur ein kleines Problem : ik kon zomaar niet die enkele metertjes overbruggen zonder alle mogelijk verkeersregels te overtreden (eenrichting, over de volle witte lijn, tegen de pijl inrijden ...). Het enige wat ik kon doen was weer de Luege Allee tot het einde afrijden, daar draaien, de Luege Allee terug oprijden en - Achtung ! -op de Barbarossaplatz mocht ik wel een U-bocht nemen, wist de dame mij te vertellen.
Aan de Barbarossaplatz (neen, neen, weer geen mooi rond pleintje - alleen maar een van de vele kruispunten met lichten) stond echter een pijl die mij vertelde dat ik rechtdoor moest. Maar het was rood voor de andere kant, er was geen ander verkeer op het kruispunt en "die dame had gezegd dat het mocht". En dus maakte ik een U-bocht en vond, met de zon in mijn ogen eindelijk de Hansaa Allee. Van hieraf was het inderdaad peanuts en reed ik deze keer wis en waarachtig het hotel binnen.
Een goed hotel, daar niet van. Alleen hadden ze de volgende dag toch mijn handdoeken weggenomen - hoewel ik ze netjes achter de deur gehangen had om ze nog eens te gebruiken - en kreeg ik slechts 1 nieuwe kleine handdoek in de plaats. Als je dan berekent welk een oppervlakte ik moet afdrogen ... 't was maar nipt, hoor !
Zoals gezegd heb ik de gebeurtenissen van maandag en dinsdag uit mijn geheugen gewist. Het enige wat ik nog weet is dat we maandagavond heel lekker gegeten hebben bij "Mionetto", een italiaans restaurant aan de ... Luege Allee !!!
Om dinsdag weer naar huis te rijden, had mijn duitse collega netjes de nummers van de te nemen Autobahnen opgeschreven evenals welke richting ik diende te volgen aan de verschillende "Kreuze" die ik onderweg zou tegen komen. En ... je raad het nooit : zonder ook maar de minste fout te maken, nam ik na twee uren de afrit in Bertem om mijn reisavonturen aan mijn zus te gaan vertellen !
Ik ben nu nog wel een beetje moe maar dat heeft niet zoveel te maken met mijn reisperikelen als wel met ... tiens, daar weet ik nu eens NIETS meer van zie ! Ah jaaa ... ik had immers alles uit mijn geheugen gewist ... !
maandag, september 15, 2003
maandag, september 01, 2003
Drie weken van mijn leven uitgeveegd ... Vier weken eigenlijk, want de eerste week terug aan het werk om te closen : da's ook geen leven, hé ...
Wat wilt ge ? Als ge van een zekere leeftijd zijt, dan moet ge niet meer zot doen ! Op 3 augustus zijn we gaan volleyballen en daar (ja, ja, 't was WEER eens op het Brokkiestornooi !) heeft Meutje een spier gescheurd ... Geruststelling : ik heb dus TOCH spieren ! Maar ik ben wel twee weken volledig immobiel gebleven : in bed liggen (elk uur dat ik sliep was toch maar weer een uur dat voorbij was, ziet ge), op mijn gat de trap af, beneden op een bureaustoel met wieltjes rondrijden, in de zetel liggen, op mijn gat weer de trap op, terug in bed liggen ... Mezelf moeten dwingen om iets te eten en te drinken (ah jaaaa ! we zaten midden in de hittegolf !) maar toch niet te veel drinken want dan moest ik weer naar toilet en dat was altijd een ganse expeditie ... Verschrikkelijk depressief wordt een mens daarvan !
Een geluk dat we op het einde van de tweede week onze jaarlijkse barbecue hadden : ik ben er op krukken naartoe geweest en, zo een ganse dag tussen mijn familie zitten, dat heeft mij er weer bovenop gebracht ! Ook nog een dikke "MERCI !" voor mijn lieve familie die op tijd mijn brievenbus kwam leegmaken en af en toe boodschappen voor mij deed !!!
En dan, tijdens de derde week, mocht ik van de dokter rondpikkelen. Eerst deed ik het met behulp van één kruk maar dat was niet zo interessant want daardoor schoot mijn schouder uit de kom. Krukken is niets voor mij, jong ! Veel te onstabiel ... Geef mij maar een stoel met vier poten waar ik mijn knie kan opzetten. Dus na twee dagen hinkte ik verder op mijn tenen en zo liet ik langzaam maar zeker mijn voet meer en meer zakken. Tegen het einde van die derde week kon ik zowaar STAPPEN !!!
En dus toog ik de vierde week maar aan het werk. Helaas viel ik dadelijk midden in een "close", wat betekent dat ik constant aan mijn machientje zat. En daardoor kreeg ik een vreselijk dikke enkel ... Na mijn eerste "mobiele" dag dacht ik dat het vel rond mijn enkel zou knappen ! Maar de dokter verzekerde mij dat er niets aan de hand was : ik moest gewoon MEER BEWEGEN !
Dat ben ik dan maar volop gaan doen en ik moet zeggen : het ging elke dag beter en beter !
Eergisteren ben ik gaan supporteren voor Miserie op 't Veld, op het volleybaltornooi in Nieuwerkerken. Ons mannen stonden er slechts met zes en moesten dus constant spelen. Maar ... het was wel de "crème de la crème" die er op het veld stond : ze hebben fantastisch gespeeld en zomaar eventjes het tornooi GEWONNEN !!! Proficiat, zulle !
Of ik ooit nog mee zal volleyballen, weet ik nog niet. Ik overweeg wel heel sterk om een veteranenploeg te beginnen ! Zijn er nog geïnteresseerden ?
Wat wilt ge ? Als ge van een zekere leeftijd zijt, dan moet ge niet meer zot doen ! Op 3 augustus zijn we gaan volleyballen en daar (ja, ja, 't was WEER eens op het Brokkiestornooi !) heeft Meutje een spier gescheurd ... Geruststelling : ik heb dus TOCH spieren ! Maar ik ben wel twee weken volledig immobiel gebleven : in bed liggen (elk uur dat ik sliep was toch maar weer een uur dat voorbij was, ziet ge), op mijn gat de trap af, beneden op een bureaustoel met wieltjes rondrijden, in de zetel liggen, op mijn gat weer de trap op, terug in bed liggen ... Mezelf moeten dwingen om iets te eten en te drinken (ah jaaaa ! we zaten midden in de hittegolf !) maar toch niet te veel drinken want dan moest ik weer naar toilet en dat was altijd een ganse expeditie ... Verschrikkelijk depressief wordt een mens daarvan !
Een geluk dat we op het einde van de tweede week onze jaarlijkse barbecue hadden : ik ben er op krukken naartoe geweest en, zo een ganse dag tussen mijn familie zitten, dat heeft mij er weer bovenop gebracht ! Ook nog een dikke "MERCI !" voor mijn lieve familie die op tijd mijn brievenbus kwam leegmaken en af en toe boodschappen voor mij deed !!!
En dan, tijdens de derde week, mocht ik van de dokter rondpikkelen. Eerst deed ik het met behulp van één kruk maar dat was niet zo interessant want daardoor schoot mijn schouder uit de kom. Krukken is niets voor mij, jong ! Veel te onstabiel ... Geef mij maar een stoel met vier poten waar ik mijn knie kan opzetten. Dus na twee dagen hinkte ik verder op mijn tenen en zo liet ik langzaam maar zeker mijn voet meer en meer zakken. Tegen het einde van die derde week kon ik zowaar STAPPEN !!!
En dus toog ik de vierde week maar aan het werk. Helaas viel ik dadelijk midden in een "close", wat betekent dat ik constant aan mijn machientje zat. En daardoor kreeg ik een vreselijk dikke enkel ... Na mijn eerste "mobiele" dag dacht ik dat het vel rond mijn enkel zou knappen ! Maar de dokter verzekerde mij dat er niets aan de hand was : ik moest gewoon MEER BEWEGEN !
Dat ben ik dan maar volop gaan doen en ik moet zeggen : het ging elke dag beter en beter !
Eergisteren ben ik gaan supporteren voor Miserie op 't Veld, op het volleybaltornooi in Nieuwerkerken. Ons mannen stonden er slechts met zes en moesten dus constant spelen. Maar ... het was wel de "crème de la crème" die er op het veld stond : ze hebben fantastisch gespeeld en zomaar eventjes het tornooi GEWONNEN !!! Proficiat, zulle !
Of ik ooit nog mee zal volleyballen, weet ik nog niet. Ik overweeg wel heel sterk om een veteranenploeg te beginnen ! Zijn er nog geïnteresseerden ?
Abonneren op:
Posts (Atom)